გიორგი წიკლაური - სულმა გული დანამა

ერთხელ ქუჩის კუთხეში,
კაცი ვნახე ძირს ეგდო,
მთვრალი იყო საწყალი,
რომ სიცოცხლეს მიენდო.
დაჰხეოდა სამოსი,
სიძველეს რომ სჩვევია,
მე კი ძალზედ მიკვირდა,
უგულოდ რომ სცდებიან.
სახე ჰქონდა მურივით,
გალესილი ჭუჭყიანს,
მისგან სულ არაფერი
არ უკვირდა შურიანს.
ხმელი პური საცოდავს,
სანაგვეში ნაგდები,
თურმე ამოუღია,
ჩემი გადანაგდები.
მერე რაგაც უეცრად,
თვალი ცრემლით აივსო,
ვეკითხები ჩემთავს და,
გული ბოღმით გაივსო.
და ხელები??? გენახა,
სიცივისგან დამსკდარი,
გული ვერ გაგიძლებდა
ისე იყო გამხდარი.
მშიერ მწყურვალს ვხედავდი,
შეციებულ ღმერთის შვილს,
მაგრამ ვერას ვშველიდი,
სიამაყე ჩემით მთხრის.
დიდხანს ასე უგნურად,
მეც გავცივდი მკვდარივით,
ვიდექი და ვუცქერდი,
თვალ-ცრემლიანს ბავშვივით.
წუთიერად ფიქრებმა,
სხვა სიცოცხლე მანახა,
და იმ ბოლოს მივედი,
სულმა გული დანამა.
დიდხანს კაცის სიცოცხლე
როდი იყო გრძელდება,
ჩემი ამონასუნთქით
სამოთხე არ შენდება.
ფუფუნების მონებო,
განა თქვენთვის თენდება,
სულიწმინდა მასშია
და ახლიდან ბერდება.

წიკლაური გიორგი