შენ მიზეზს მალავ, გიხარია რაღაც ძალიან,
მინდა გავიგო, მაგრამ ისევ ისე ჩუმდები..
მე მგონი ვხვდები, უმიზეზოდ რაც გიხარია,
და სულ ერთია რამდენ ხანში დამიბრუნდები...
გითქვამს არასდროს საყვედური, დაგვიანების,
მაგრამ შენს დუმილს სჯობდა გეთქვა, უფრო მრცხვენოდა,
არ გიზიდავდა ხელოვნური მელოდრამები,
ჩახუტებისას ყველა წყენა გავიწყდებოდა...
და თვალებიდან აპრილები აფრინდებოდნენ,
მაინც იღიმი, საღამოსკენ როცა გშორდები,
მეტყვი, რომ გინდა არასოდეს მავიწყდებოდე,
მერე კი თუნდაც საბირემდე დამელოდები...
/მამა პეტრე/
მინდა გავიგო, მაგრამ ისევ ისე ჩუმდები..
მე მგონი ვხვდები, უმიზეზოდ რაც გიხარია,
და სულ ერთია რამდენ ხანში დამიბრუნდები...
გითქვამს არასდროს საყვედური, დაგვიანების,
მაგრამ შენს დუმილს სჯობდა გეთქვა, უფრო მრცხვენოდა,
არ გიზიდავდა ხელოვნური მელოდრამები,
ჩახუტებისას ყველა წყენა გავიწყდებოდა...
და თვალებიდან აპრილები აფრინდებოდნენ,
მაინც იღიმი, საღამოსკენ როცა გშორდები,
მეტყვი, რომ გინდა არასოდეს მავიწყდებოდე,
მერე კი თუნდაც საბირემდე დამელოდები...
/მამა პეტრე/