თავი ნაგვემებად მიგვაჩნია.
მუდამ გულმწყრალად ვართ, ასე, ბედთან,
ჩუმად, სიმხდალეს რომ მიგვაჩვია...
მაგრამ გავიხედოთ, მოდი გვერდზე,
რამდენ გაჭირვებულს დავინახავთ..
რომ არ გვიფიქრია, ჩვენ მათ ხვედრზე,
რადგან მათი თვალით არ გვინახავს...
როცა გადავხედავთ, კარგო, ჩვენ მათ,
იცი?! დავრწმუნდებით არაფერში...
სხვისას თუ იგულვებ, ნახავ, შენად,
სევდა სულშია და არა ხვედრში...
რამდენ ტკივილიან მზერას ვხვდები,
ჩემი სევდა, თითქოს, მემცირება.
რისთვის მოვდივართ და რისთვის ვკვდებით?!
ვფიქრობ... ვფიქრობ... უკვე მეტირება...
ყველა ადამიანს, თავის სევდა,
თან სდევს, არ ასვენებს, არასოდეს...
მინდა ბავშვი ვიყო, ისევ მე და,
დედაშვილობანას ვთამაშობდე...
რაცკი გამიგია და რაც ვნახე,
მინდა დაგარწმუნოთ, სწორედ ერთში,
გწამდეთ და პირჯვარი გადისახეთ,
სევდა სულშია და არა ხვედრში...
ყველა განსაცდელი გაფრინდება,
თუკი უფლის გზას დაადგები...
სხეული კი, მაშინ, გაცივდება,
როცა დაცემული, არ ადგები...
/ნინო ახალაშვილი/
რაცკი გამიგია და რაც ვნახე,
მინდა დაგარწმუნოთ, სწორედ ერთში,
გწამდეთ და პირჯვარი გადისახეთ,
სევდა სულშია და არა ხვედრში...
ყველა განსაცდელი გაფრინდება,
თუკი უფლის გზას დაადგები...
სხეული კი, მაშინ, გაცივდება,
როცა დაცემული, არ ადგები...
/ნინო ახალაშვილი/