ასოციაციები
ჩვენი ბებიების ბავშვობაში
ამერიკაში
ფართო ქუჩებზე, ალბათ,
აცეკვებდნენ დიდ ქოლგებს
მერე დაყრიდნენ,
მიატოვებდნენ ქოლგებს
დაუდევარი ქალბატონები,
სადმე ოთახში
დიდი სარკის წინ
საყურეების ათინათის შუქზე
ფეხსაცმელებს გაიხდიდნენ
და მტკივან ტერფებს
თითებით მოისინჯავდნენ.
. . .
დედას უნახავს, როგორ
გაცოფდა
მარიკო დეიდას ეზოს ძაღლი
პავლოვის ქუჩაზე.
წვრილი ხაზებით
ებზარებოდა
ხმა და თვალები,
(როცა ყეფდა).
მზერა უკვდებოდა
და უშეშდებოდა,
მერე ძირს დახრილი უპეები
გაუფართოვდებოდა
და ასიათას ენას
ასავსავებდა
დაღლილი თვალის გუგებიდან.
მერე ისევ ქრებოდა და
ჩუმდებოდა.
. . .
ჩემი მეუღლე
ცხოვრობს მსოფლიო
ჩემპიონატიდან ჩემპიონატამდე.
ჩემი მეზობლის მეუღლე
დომინოდან დომინომდე.
მამა საინფორმაციოდან
საინფორმაციომდე.
საინფორმაციო
დიდი და ძლიერი წარწერით:
რომლის დაწყებისას მე მაძინებდნენ.
და ვერ ვიტანდი...
მოკლე და გლუვ სიზმრებში
DHTVZ -ს მუსიკა მომდევდა
და ყურებს რომ ვიცობდი,
მაინც გამაგონებდა
თავის ისტერიულ ხმას
და დამხედავდა ძლიერი თვალებით.
დედაჩემის ყელსახვევი
და ვიეტნამის მაზი.
რომელიც, ერთი ქალის თქმით,
თითქმის, ყველაფერს მოარჩენდა.
ჩვენც ვისვამდით ყურებში,
გადატყავებულ იდაყვებზე,
ატკივებულ თვალებზე და
ვხედავდით
ორფეროვან, უდარდელ სიზმრებს,
აუჩქარებელი კადრებით.
ბატონები როცა მქონდა,
DHTVZ -ს სიმღერას ვიწყებდი
და ბებია თვალებზე
აბრეშუმის ნაჭერს მაფარებდა.
აი, მაგ ფერის ფრანზე
ვოცნებობდი ხოლმე.
პირველად როცა წნევამ ამიწია,
ცხვირიდან რაღაც ძალიან
მძიმე და თბილი
ჩამომწყდა.
და ვრემია გამახსენდა.
ამერიკაში კი, ალბათ, აწვიმდა
დაუდევრად მიყრილ ფართო ქოლგებს.
2007 წ.
უფილტრო თამბაქო
როგორც გული, გაზაფხულის ბგერებით მოთენთილი,
მინდა გამოვსხლტე ჩემი სხეულიდან
და ნოემბრის სველი ფრჩხილებით
დავაფხაჭუნო თქვენი დაბალჭერიანი სახლის ზღურბლზე,
ოთახში კი, ალბათ, ბჟუტავს
გვიანი შემოდგომის მიმქრალი სიყვითლე
და თუ ბინადარი ისევ აბოლებს
გამომხმარი მზის ქერქის ყალიონს,
მისი ტანი გაჟღენთილი იქნება მყიფე მარტოობით.
თუ კი თქვენ დაიწყეთ ოცი წლის ასაკში
უფილტრო თამბაქოს მოწევა,
დასნეულდებით ფილტვების სიმსივნით
(როგორც მე – თქვენამდე დიდი ხნით ადრე).
ჩაიხედეთ ცაში,
და თუ დაითვლით მასში ვარსკვლავებს,
სამაგიეროდ ვეღარ დაითვლით
დილით მეჭეჭებს თქვენს მშვიდ სხეულზე
და დაგცინებთ თქვენსავით მელოტი
არაფრისფერი მთვარე იქიდან.
მე კი მზის თმებად დავიღვრბი
და თავშლებად შემოვეხვევი ნოემბრის ხეებს,
რომლებიც თქვენ, მოტყუებით,
მიიპატიჟეთ და ბუხარში დაუგეთ საწოლი.
მოდით, გააბოლეთ მყიფე მარტოობის
ფილტრიანი თამბაქო,
რათა საკვამურშიც ვეღარ გამოჟონოს
ნოემბრის წვიმამ
და თავისი მწკლარტე ფიქრებით
თქვენი კარის ზღურბლთან
ისევ იქცეს ტალახად.
სოფელი
ჩემს სოფელს სძინავს
ტკბილად,
სიზმრად ნახულობს მოხუც შაშვებს.
მე კი ჩაჟანგებულ თუნუქის კიბეებს
ფრთხილი ბაკუნით გავაცოცხლებ.
და აშრიალდება ხნიერი ბიცოლა
ჩემი ეზოს ქაფურის ხე.
მკერდს მოიღიავებს
და გადასკდება საშემოდგომოდ.
ამომშრალ ხევებს
თუკი მოსწყურდათ მზის შეძახილი,
ისე საოდავად აეწვებათ დამსკდარი იდაყვები,
რომ ჩამავალ მზეს ლიმონის კურცხალი
წასკდება თვალზე
და თბილი ენით მურასავით მოულოკავს
ნატკივარ ხელებს.
შარაგზაზე მხვდება მხოლოდ ერთი
გზააბნეული
პატარა ღორი
და ისიც ჭყვიტინ-ჭყვიტინით
მირბის უსარულობისკენ.
ღმერთო,
ვუფიქრდები მე
შენ არსებობას
და მიხარია.
სიჩუმის პოლიფონია
თვალებში იებად ჩამაჭკნა ბავშვობა
(რა კარგი იყო
ათი წლის წინ,
როცა უშუქობა გვაწუხებდა და
მე და მამა ვმღეროდით ორ ხმაში,
მაგრამ იქ იყო ვიღაც მესამე).
კი არ ვმღეროდით,
ჩვენი სახლიდან ვდევნიდით
დიდთვალება და სახეაჭრელებულ
შიმშილს,
სწორედ ასე სდევნიდნენ შიმშილს
გურიაში ორმოცდასამში
ჩემი ბებიის დედა და მამა.
და მთელი ოჯახი მღეროდა, რათა
ამოექოლათ ჭუჭრუტანებში ამომძვრალი
სიჩუმე.
ახლაც მგონია,
ჩემი დიდიბაბუა მოსე
ჩამოჰკრავს ჩონგურს,
და ბგერაში შეიპარება
შავი ზღვის ნესტი,
ფეხშიშველი ბებიაჩემის
თოვლში მდინარეზე გადასვლის ამბავი
და სიმინდის ტაროს თოჯინა.
და მერე მეც ჩავაქრობ შუქს,
როცა იმღერებს მოსე,
რომ გააყუჩოს ჩემს ოთახში
არახრახებული სიცარიელე.
სამშობლო
ტაძრის გუმბათი
ვიღაცის დასარტყამი ინსტრუმენტია.
გუმბათებზე მიშენებული სურვილები,
სამომავლო სახლები და
ფერადი ფანჯრები.
შენობების მინები
აირეკლავენ ოქროს გუმბათებს.
მე მწამს ლოდინის.
მწამს იმედგაცრუების.
მწამს სიშიშვლის.
მინარევებს ჩამოვაცილებ
ღმერთს და სამშობლოს.
ვიღაც ქალები აფათურებენ
ჩემს ჯიბეებში.
მე შეურაცხყოფილი ვარ.
დაღებულ პირში მასხამენ
ცხელ ქაშას:
"ჭამე, თორემ ვერ გაიზრდები!"
მინარევებს ჩამოვაცილებ
ღმერთს და სამშობლოს.
ღმერთო, შენ ჩემი თვალი ხარ!
მე ჩემს თვალებში დავსახლდები.
მძივი
შენს შვილებს, ალბათ,
ერთი სული აქვთ,
როდის მიაღწევენ ქალობას.
მე ასე ვფიქრობ.
და თან აქ ყველა ქალობას
ესწრაფვის.
მამაკაცებიც კი ფეხსაცმელების შიგნით
მდუმარედ პორჭყნიან და ებღაუჭებიან
მიწას.
ბავშვებიც ქალობაში იყურებიან,
როგორც წერტილში, რაშიც
კიაფობს უძრავობა.
სუნამოს ბოთლები საინტერესოა.
მას უყვარს სტერილური ამბები,
ენის ქვეშ ამოსადები მძაფრი აბები.
ჩემმა ღმერთმა მას დაავალა,
რომ ქუჩაში მოაგროვოს
ოცდაათი მაღალი ქუსლი
და ნახარში მიიღოს უზმოზე.
სიზმარში ვხედავ ერთ ფიგურას,
რომელიც მძივის ასხმის მერე
ზედმეტი მრჩება.
მე ამ ფორმას ჩავაცქერდები.
თმები ისევ მეზრდებიან.
იდა
(ფოტოალბომის ციკლიდან)
ერთხელ მეგონა, რომ
იდას ზღარბები ჰყავდა
დამალული
თავისი ბამბუკის თაროს ღრიჭოებში.
და როცა ჩვენ მივიდოდით,
გამოღოღდებოდნენ
და ჩვენს ამბებს
მაგიდაზე ხელებჩამოყრდნობილები მოისმენდნენ.
მაგიდაზე ედგა
კაკლის მურაბები ქილებით,
ძველი საპურე,
ნამცეცებიანი ჯამი ჩიტების
გასამასპინძლებლად,
ალუბლებიანი თასი
და ღრმა თეფშზე
სახვალიოდ გადანახული
თავისი გული.
თაროებზე შემოდგმულ პატარა ჯამებში
წრიალებდნენ იდას
გამშრალი საღებავები
და ძველი ტელევიზორისკენ
თვალებს აპარებდნენ მდუმარედ.
აივანზე როცა დაჯდებოდა,
სარწეველაში,
ჩამრგვალდებოდა ხოლმე იდა
და თავისი ჭრელი თითებით
სოფლის სასაფლაოს ბალახებს ვარცხნიდა.
და ხანდახან იჩხვლიტებოდა.
2007 წ. 16 ივლისი
დიასახლისი სილაში
მარი ლუიზე
კაშნიცის მოტივზე
დამავიწყდა, როგორ ვწერდი
ძველებურ ლექსებს,
როგორ მოდიოდა სევდა,
რომელსაც ჩავიჭერდი და
მოვიმწყვდევდი გულში,
მოვხუფავდი...
ამიკლებდა ერთხანს ფრთხიალით
და ბჟუილით,
მერე კი გაყუჩდებოდა და
მთელ სხეულში გაჟონავდა.
დამეტყო კიდეც,
რომ ვერ ვიმორჩილებ სიტყვებს,
ისინი ჯიუტად იზმორებიან
და თვლემენ
ჩემს ძველ რვეულებში.
მე კი ხელებდაკაპიწებული მარჯვედ
ვაგროვებ საჭირო მასალებს
ახალი კერძის გამოსაცხობად...
ერთი-ორი უცხო მეტაფორა,
თითო სახე (გაზოგადებით),
საინტერესო სათაური
(სასურველია, ერთსიტყვიანი),
ამაღელვებელი დასასრული,
იუმორი გემოვნებით.
განაწყენდნენ ჩემი სიტყვები,
თბილი ქვეყნებისკენ დამწკრივდნენ,
მე კი ჯიუტად ვტრიალებ სილაში
და უგემური ტორტებისთვის
ტალახის ცომს ვზელ.
დედა
დედაჩემს ეჩქარება.
თავისთავს უწყრება.
კიბეზე ამოდიან დატვირთული
დედაჩემი და თავისთავი
და კამათობენ.
სახლში დაფიქრებული
დედაჩემი დაუხვდებათ.
დედაჩემს საოჯახო ნივთები
უწყრებიან,
ბზრიალა თეფშები მერვე სართულიდან
ხტებიან და
თავს ინადგურებენ.
შტეფსელები საყვედურებს აქარვებენ,
როგორც დამწვარი რეზინის სუნს.
ონკანები უკან უბრუნებენ
უსიამოვნო სიზმრების ჭავლებს.
დედაჩემს რადიოგადაცემაზე ეჩქარება.
სამსახურში იგებს
დამწვარი კერძის სუნს,
მაგრამ ეს
დამწვარი კერძის სუნი არაა,
ოჯახის წევრები სათითაოდ ვყრით
დიდ კოცონში
დედაჩემის
გუშინდელ ნაბეჭდებს,
პუბლიკაციებს, ღია ბარათებს.
ჩვენ გვინდა დედა!
დამწვრის სუნია ქალაქში.
2007 წ. აგვისტო
VACUUM
სიუკიუში მიწისძვრაა.
ბეირუთს ბომბავენ.
რამონი მაგდალენას ხვდება
ამ საღამოს და იქ
შედგება პირველი კოცნა.
სამიტი შედგება პრაღაში
(მანდ ევროპის გულია).
ლიონში ინცესტების რაოდენობამ
იმატა საგრძნობლად
(გარყვნილები!)
მოსკოვის დროით
8:00 საათია.
ბუდაპეშტში კარგი უნივერსიტეტია.
ქრთამს არ გთხოვენ.
იქ იდეალური განათლების სისტემაა.
ლოთი ხელოვანები
ჩაჩებს ჩამოიცვამენ.
ექაჩებიან მძიმე საწოვარებს.
გაჩერებაზე დაქალები
ერთმანეთს აჩვენებენ
სახეზე გამოსულ მუწუკებს:
- აი, ჩემი მუწუკი!
- აი, ჩემი მუწუკი!
- აი, შენი მუწუკი!
- აი, ჩემი მუწუკი!
მანდილოსანს ძალიან აწუხებს
ფეხსაცმელებზე მიმხმარი ლაფი
მოსვენებას უკარგავს.
ბუზები გულშეღონებით დასტრიალებენ
გასუფთავებულ ნაგვის ბუნკერებს.
მენაგვეები პენსიაზე გადიან.
ჩვენთან ნაგავი არაა!
კითხვები საპნისბუშტებია.
კითხვები ტრიალებს ჰაერში,
შეხებით და ჰაერნაკადებით
გავაქრობთ.
გმირი ბოთლებში ჩაანერწყვავს
იქიდან იკლავს წყურვილს.
ხშირია კულმინაციები,
ცრემლებს ვიდენთ.
რიტმი ძალას იკრებს
გუმბათებზე უწყვეტად და
ინტენსიურად უკრავენ.
ყველანი ასე ვართ:
ხმამაღლა ვლაპარაკობთ,
ჩვენს სიტყვებს ვუშვებთ ჰაერში,
ჩვენი ხმის ტემბრს ვისმენთ
ტელევიზორიდან.
ჩვენი ხმის ტემბრზე ვეკიდებით და
თავს ვიხრჩობთ.
ჩვენი ხმის ტემბრს ვინასკვავთ
ბაფთებად და იმითი
მივდივართ პაემანზე.
სიუკიუში ცუნამია.
ლოზანაში გახშირდა
არასრულწლოვანთა სექსი.
ჩემს ქვეყანაში წესიერების
გაზონებს რგავენ.
ხოლო სუსტები ცხვირს იჩიჩქნიან
ჩვენი ბებიების ბავშვობაში
ამერიკაში
ფართო ქუჩებზე, ალბათ,
აცეკვებდნენ დიდ ქოლგებს
მერე დაყრიდნენ,
მიატოვებდნენ ქოლგებს
დაუდევარი ქალბატონები,
სადმე ოთახში
დიდი სარკის წინ
საყურეების ათინათის შუქზე
ფეხსაცმელებს გაიხდიდნენ
და მტკივან ტერფებს
თითებით მოისინჯავდნენ.
. . .
დედას უნახავს, როგორ
გაცოფდა
მარიკო დეიდას ეზოს ძაღლი
პავლოვის ქუჩაზე.
წვრილი ხაზებით
ებზარებოდა
ხმა და თვალები,
(როცა ყეფდა).
მზერა უკვდებოდა
და უშეშდებოდა,
მერე ძირს დახრილი უპეები
გაუფართოვდებოდა
და ასიათას ენას
ასავსავებდა
დაღლილი თვალის გუგებიდან.
მერე ისევ ქრებოდა და
ჩუმდებოდა.
. . .
ჩემი მეუღლე
ცხოვრობს მსოფლიო
ჩემპიონატიდან ჩემპიონატამდე.
ჩემი მეზობლის მეუღლე
დომინოდან დომინომდე.
მამა საინფორმაციოდან
საინფორმაციომდე.
საინფორმაციო
დიდი და ძლიერი წარწერით:
რომლის დაწყებისას მე მაძინებდნენ.
და ვერ ვიტანდი...
მოკლე და გლუვ სიზმრებში
DHTVZ -ს მუსიკა მომდევდა
და ყურებს რომ ვიცობდი,
მაინც გამაგონებდა
თავის ისტერიულ ხმას
და დამხედავდა ძლიერი თვალებით.
დედაჩემის ყელსახვევი
და ვიეტნამის მაზი.
რომელიც, ერთი ქალის თქმით,
თითქმის, ყველაფერს მოარჩენდა.
ჩვენც ვისვამდით ყურებში,
გადატყავებულ იდაყვებზე,
ატკივებულ თვალებზე და
ვხედავდით
ორფეროვან, უდარდელ სიზმრებს,
აუჩქარებელი კადრებით.
ბატონები როცა მქონდა,
DHTVZ -ს სიმღერას ვიწყებდი
და ბებია თვალებზე
აბრეშუმის ნაჭერს მაფარებდა.
აი, მაგ ფერის ფრანზე
ვოცნებობდი ხოლმე.
პირველად როცა წნევამ ამიწია,
ცხვირიდან რაღაც ძალიან
მძიმე და თბილი
ჩამომწყდა.
და ვრემია გამახსენდა.
ამერიკაში კი, ალბათ, აწვიმდა
დაუდევრად მიყრილ ფართო ქოლგებს.
2007 წ.
უფილტრო თამბაქო
როგორც გული, გაზაფხულის ბგერებით მოთენთილი,
მინდა გამოვსხლტე ჩემი სხეულიდან
და ნოემბრის სველი ფრჩხილებით
დავაფხაჭუნო თქვენი დაბალჭერიანი სახლის ზღურბლზე,
ოთახში კი, ალბათ, ბჟუტავს
გვიანი შემოდგომის მიმქრალი სიყვითლე
და თუ ბინადარი ისევ აბოლებს
გამომხმარი მზის ქერქის ყალიონს,
მისი ტანი გაჟღენთილი იქნება მყიფე მარტოობით.
თუ კი თქვენ დაიწყეთ ოცი წლის ასაკში
უფილტრო თამბაქოს მოწევა,
დასნეულდებით ფილტვების სიმსივნით
(როგორც მე – თქვენამდე დიდი ხნით ადრე).
ჩაიხედეთ ცაში,
და თუ დაითვლით მასში ვარსკვლავებს,
სამაგიეროდ ვეღარ დაითვლით
დილით მეჭეჭებს თქვენს მშვიდ სხეულზე
და დაგცინებთ თქვენსავით მელოტი
არაფრისფერი მთვარე იქიდან.
მე კი მზის თმებად დავიღვრბი
და თავშლებად შემოვეხვევი ნოემბრის ხეებს,
რომლებიც თქვენ, მოტყუებით,
მიიპატიჟეთ და ბუხარში დაუგეთ საწოლი.
მოდით, გააბოლეთ მყიფე მარტოობის
ფილტრიანი თამბაქო,
რათა საკვამურშიც ვეღარ გამოჟონოს
ნოემბრის წვიმამ
და თავისი მწკლარტე ფიქრებით
თქვენი კარის ზღურბლთან
ისევ იქცეს ტალახად.
სოფელი
ჩემს სოფელს სძინავს
ტკბილად,
სიზმრად ნახულობს მოხუც შაშვებს.
მე კი ჩაჟანგებულ თუნუქის კიბეებს
ფრთხილი ბაკუნით გავაცოცხლებ.
და აშრიალდება ხნიერი ბიცოლა
ჩემი ეზოს ქაფურის ხე.
მკერდს მოიღიავებს
და გადასკდება საშემოდგომოდ.
ამომშრალ ხევებს
თუკი მოსწყურდათ მზის შეძახილი,
ისე საოდავად აეწვებათ დამსკდარი იდაყვები,
რომ ჩამავალ მზეს ლიმონის კურცხალი
წასკდება თვალზე
და თბილი ენით მურასავით მოულოკავს
ნატკივარ ხელებს.
შარაგზაზე მხვდება მხოლოდ ერთი
გზააბნეული
პატარა ღორი
და ისიც ჭყვიტინ-ჭყვიტინით
მირბის უსარულობისკენ.
ღმერთო,
ვუფიქრდები მე
შენ არსებობას
და მიხარია.
სიჩუმის პოლიფონია
თვალებში იებად ჩამაჭკნა ბავშვობა
(რა კარგი იყო
ათი წლის წინ,
როცა უშუქობა გვაწუხებდა და
მე და მამა ვმღეროდით ორ ხმაში,
მაგრამ იქ იყო ვიღაც მესამე).
კი არ ვმღეროდით,
ჩვენი სახლიდან ვდევნიდით
დიდთვალება და სახეაჭრელებულ
შიმშილს,
სწორედ ასე სდევნიდნენ შიმშილს
გურიაში ორმოცდასამში
ჩემი ბებიის დედა და მამა.
და მთელი ოჯახი მღეროდა, რათა
ამოექოლათ ჭუჭრუტანებში ამომძვრალი
სიჩუმე.
ახლაც მგონია,
ჩემი დიდიბაბუა მოსე
ჩამოჰკრავს ჩონგურს,
და ბგერაში შეიპარება
შავი ზღვის ნესტი,
ფეხშიშველი ბებიაჩემის
თოვლში მდინარეზე გადასვლის ამბავი
და სიმინდის ტაროს თოჯინა.
და მერე მეც ჩავაქრობ შუქს,
როცა იმღერებს მოსე,
რომ გააყუჩოს ჩემს ოთახში
არახრახებული სიცარიელე.
სამშობლო
ტაძრის გუმბათი
ვიღაცის დასარტყამი ინსტრუმენტია.
გუმბათებზე მიშენებული სურვილები,
სამომავლო სახლები და
ფერადი ფანჯრები.
შენობების მინები
აირეკლავენ ოქროს გუმბათებს.
მე მწამს ლოდინის.
მწამს იმედგაცრუების.
მწამს სიშიშვლის.
მინარევებს ჩამოვაცილებ
ღმერთს და სამშობლოს.
ვიღაც ქალები აფათურებენ
ჩემს ჯიბეებში.
მე შეურაცხყოფილი ვარ.
დაღებულ პირში მასხამენ
ცხელ ქაშას:
"ჭამე, თორემ ვერ გაიზრდები!"
მინარევებს ჩამოვაცილებ
ღმერთს და სამშობლოს.
ღმერთო, შენ ჩემი თვალი ხარ!
მე ჩემს თვალებში დავსახლდები.
მძივი
შენს შვილებს, ალბათ,
ერთი სული აქვთ,
როდის მიაღწევენ ქალობას.
მე ასე ვფიქრობ.
და თან აქ ყველა ქალობას
ესწრაფვის.
მამაკაცებიც კი ფეხსაცმელების შიგნით
მდუმარედ პორჭყნიან და ებღაუჭებიან
მიწას.
ბავშვებიც ქალობაში იყურებიან,
როგორც წერტილში, რაშიც
კიაფობს უძრავობა.
სუნამოს ბოთლები საინტერესოა.
მას უყვარს სტერილური ამბები,
ენის ქვეშ ამოსადები მძაფრი აბები.
ჩემმა ღმერთმა მას დაავალა,
რომ ქუჩაში მოაგროვოს
ოცდაათი მაღალი ქუსლი
და ნახარში მიიღოს უზმოზე.
სიზმარში ვხედავ ერთ ფიგურას,
რომელიც მძივის ასხმის მერე
ზედმეტი მრჩება.
მე ამ ფორმას ჩავაცქერდები.
თმები ისევ მეზრდებიან.
იდა
(ფოტოალბომის ციკლიდან)
ერთხელ მეგონა, რომ
იდას ზღარბები ჰყავდა
დამალული
თავისი ბამბუკის თაროს ღრიჭოებში.
და როცა ჩვენ მივიდოდით,
გამოღოღდებოდნენ
და ჩვენს ამბებს
მაგიდაზე ხელებჩამოყრდნობილები მოისმენდნენ.
მაგიდაზე ედგა
კაკლის მურაბები ქილებით,
ძველი საპურე,
ნამცეცებიანი ჯამი ჩიტების
გასამასპინძლებლად,
ალუბლებიანი თასი
და ღრმა თეფშზე
სახვალიოდ გადანახული
თავისი გული.
თაროებზე შემოდგმულ პატარა ჯამებში
წრიალებდნენ იდას
გამშრალი საღებავები
და ძველი ტელევიზორისკენ
თვალებს აპარებდნენ მდუმარედ.
აივანზე როცა დაჯდებოდა,
სარწეველაში,
ჩამრგვალდებოდა ხოლმე იდა
და თავისი ჭრელი თითებით
სოფლის სასაფლაოს ბალახებს ვარცხნიდა.
და ხანდახან იჩხვლიტებოდა.
2007 წ. 16 ივლისი
დიასახლისი სილაში
მარი ლუიზე
კაშნიცის მოტივზე
დამავიწყდა, როგორ ვწერდი
ძველებურ ლექსებს,
როგორ მოდიოდა სევდა,
რომელსაც ჩავიჭერდი და
მოვიმწყვდევდი გულში,
მოვხუფავდი...
ამიკლებდა ერთხანს ფრთხიალით
და ბჟუილით,
მერე კი გაყუჩდებოდა და
მთელ სხეულში გაჟონავდა.
დამეტყო კიდეც,
რომ ვერ ვიმორჩილებ სიტყვებს,
ისინი ჯიუტად იზმორებიან
და თვლემენ
ჩემს ძველ რვეულებში.
მე კი ხელებდაკაპიწებული მარჯვედ
ვაგროვებ საჭირო მასალებს
ახალი კერძის გამოსაცხობად...
ერთი-ორი უცხო მეტაფორა,
თითო სახე (გაზოგადებით),
საინტერესო სათაური
(სასურველია, ერთსიტყვიანი),
ამაღელვებელი დასასრული,
იუმორი გემოვნებით.
განაწყენდნენ ჩემი სიტყვები,
თბილი ქვეყნებისკენ დამწკრივდნენ,
მე კი ჯიუტად ვტრიალებ სილაში
და უგემური ტორტებისთვის
ტალახის ცომს ვზელ.
დედა
დედაჩემს ეჩქარება.
თავისთავს უწყრება.
კიბეზე ამოდიან დატვირთული
დედაჩემი და თავისთავი
და კამათობენ.
სახლში დაფიქრებული
დედაჩემი დაუხვდებათ.
დედაჩემს საოჯახო ნივთები
უწყრებიან,
ბზრიალა თეფშები მერვე სართულიდან
ხტებიან და
თავს ინადგურებენ.
შტეფსელები საყვედურებს აქარვებენ,
როგორც დამწვარი რეზინის სუნს.
ონკანები უკან უბრუნებენ
უსიამოვნო სიზმრების ჭავლებს.
დედაჩემს რადიოგადაცემაზე ეჩქარება.
სამსახურში იგებს
დამწვარი კერძის სუნს,
მაგრამ ეს
დამწვარი კერძის სუნი არაა,
ოჯახის წევრები სათითაოდ ვყრით
დიდ კოცონში
დედაჩემის
გუშინდელ ნაბეჭდებს,
პუბლიკაციებს, ღია ბარათებს.
ჩვენ გვინდა დედა!
დამწვრის სუნია ქალაქში.
2007 წ. აგვისტო
VACUUM
სიუკიუში მიწისძვრაა.
ბეირუთს ბომბავენ.
რამონი მაგდალენას ხვდება
ამ საღამოს და იქ
შედგება პირველი კოცნა.
სამიტი შედგება პრაღაში
(მანდ ევროპის გულია).
ლიონში ინცესტების რაოდენობამ
იმატა საგრძნობლად
(გარყვნილები!)
მოსკოვის დროით
8:00 საათია.
ბუდაპეშტში კარგი უნივერსიტეტია.
ქრთამს არ გთხოვენ.
იქ იდეალური განათლების სისტემაა.
ლოთი ხელოვანები
ჩაჩებს ჩამოიცვამენ.
ექაჩებიან მძიმე საწოვარებს.
გაჩერებაზე დაქალები
ერთმანეთს აჩვენებენ
სახეზე გამოსულ მუწუკებს:
- აი, ჩემი მუწუკი!
- აი, ჩემი მუწუკი!
- აი, შენი მუწუკი!
- აი, ჩემი მუწუკი!
მანდილოსანს ძალიან აწუხებს
ფეხსაცმელებზე მიმხმარი ლაფი
მოსვენებას უკარგავს.
ბუზები გულშეღონებით დასტრიალებენ
გასუფთავებულ ნაგვის ბუნკერებს.
მენაგვეები პენსიაზე გადიან.
ჩვენთან ნაგავი არაა!
კითხვები საპნისბუშტებია.
კითხვები ტრიალებს ჰაერში,
შეხებით და ჰაერნაკადებით
გავაქრობთ.
გმირი ბოთლებში ჩაანერწყვავს
იქიდან იკლავს წყურვილს.
ხშირია კულმინაციები,
ცრემლებს ვიდენთ.
რიტმი ძალას იკრებს
გუმბათებზე უწყვეტად და
ინტენსიურად უკრავენ.
ყველანი ასე ვართ:
ხმამაღლა ვლაპარაკობთ,
ჩვენს სიტყვებს ვუშვებთ ჰაერში,
ჩვენი ხმის ტემბრს ვისმენთ
ტელევიზორიდან.
ჩვენი ხმის ტემბრზე ვეკიდებით და
თავს ვიხრჩობთ.
ჩვენი ხმის ტემბრს ვინასკვავთ
ბაფთებად და იმითი
მივდივართ პაემანზე.
სიუკიუში ცუნამია.
ლოზანაში გახშირდა
არასრულწლოვანთა სექსი.
ჩემს ქვეყანაში წესიერების
გაზონებს რგავენ.
ხოლო სუსტები ცხვირს იჩიჩქნიან