ნუ ...
ნუ მეკითხები,
საიდუმლო გაუხსნელია,
ბევრი ლექსი — დაუწერელი,
ცხოვრების გზა — გაუწელელი,
სიკვდილი კი აუხსნელია.
ნუ მეკითხები,
ვარსკვლავები დაუთვლელია,
მონატრება — გახუნებული,
იმედი კი — დაბრუნებული,
ბედისწერა გაუთვლელია,
სიყვარული — მხოლოდ სიტყვები.
ნუ მეკითხები...
2004 წ.
უკუღმა
როცა უკუღმა მიწა ტრიალებს,
დრო აღარ რჩება მაშინ სიბრძნისთვის,
სიცარიელეს ვერ აღიარებ
და ცარიელი ხდება სინდისი.
როცა უკუღმა ფეხსაცმელს იცმევ,
როცა ყინვაში დაგრჩება ქუდი,
ქალის სურნელი აუდის სიტყვებს,
შეხვედრა გინდა და კათხა ლუდი.
როცა უკუღმა იწყებ სიარულს,
უკუღმა ბრუნავს ტვინი, აზრები,
უკუღმართობას არქმევ სიყვარულს
და, ალბათ, მხოლოდ მაშინ არ ცდები.
2004 წ.
ფოლკნერის დათვი
მე დამესიზმრა ფოლკნერის დათვი.
ჰო, შეიცვალა ხანი, ბუნება,
ახლა უცხოა ხალხისთვის ხალხი,
უღრან ტყეებში მსურს დაბრუნება.
როცა მწყინდება ჭერი და სახლი
და ქუჩაც ჩემთვის უცხოა როცა,
მე მესიზმრება ფოლკნერის დათვი,
მიყურებს, მელის, მეძახის, მოთქვამს.
და მენატრება მწვანე რტოები —
იქ შეიძლება თავის დაღწევა —
და უღრან ტყეში განმარტოებით,
მარტოობისგან მინდა გაქცევა.
ვინც მყვარებია, დამტოვებს ნელა
და აღარ ვიცი, ვინ შევიყვარო.
ღამის ქალაქში უღმერთოდ ბნელა,
მე შენთან მოვალ, ეჰ, მეგობარო!..
მე შენთან მოვალ, ქალაქს დავტოვებ,
რადგან ბევრი გვაქვს, ალბათ, საერთო,
არ შეგვაწუხებს ჩვენ სიმარტოვე —
გიამბობ რამეს, ერთად გავერთოთ.
2004 წ.
ნუ მეკითხები,
საიდუმლო გაუხსნელია,
ბევრი ლექსი — დაუწერელი,
ცხოვრების გზა — გაუწელელი,
სიკვდილი კი აუხსნელია.
ნუ მეკითხები,
ვარსკვლავები დაუთვლელია,
მონატრება — გახუნებული,
იმედი კი — დაბრუნებული,
ბედისწერა გაუთვლელია,
სიყვარული — მხოლოდ სიტყვები.
ნუ მეკითხები...
2004 წ.
უკუღმა
როცა უკუღმა მიწა ტრიალებს,
დრო აღარ რჩება მაშინ სიბრძნისთვის,
სიცარიელეს ვერ აღიარებ
და ცარიელი ხდება სინდისი.
როცა უკუღმა ფეხსაცმელს იცმევ,
როცა ყინვაში დაგრჩება ქუდი,
ქალის სურნელი აუდის სიტყვებს,
შეხვედრა გინდა და კათხა ლუდი.
როცა უკუღმა იწყებ სიარულს,
უკუღმა ბრუნავს ტვინი, აზრები,
უკუღმართობას არქმევ სიყვარულს
და, ალბათ, მხოლოდ მაშინ არ ცდები.
2004 წ.
ფოლკნერის დათვი
მე დამესიზმრა ფოლკნერის დათვი.
ჰო, შეიცვალა ხანი, ბუნება,
ახლა უცხოა ხალხისთვის ხალხი,
უღრან ტყეებში მსურს დაბრუნება.
როცა მწყინდება ჭერი და სახლი
და ქუჩაც ჩემთვის უცხოა როცა,
მე მესიზმრება ფოლკნერის დათვი,
მიყურებს, მელის, მეძახის, მოთქვამს.
და მენატრება მწვანე რტოები —
იქ შეიძლება თავის დაღწევა —
და უღრან ტყეში განმარტოებით,
მარტოობისგან მინდა გაქცევა.
ვინც მყვარებია, დამტოვებს ნელა
და აღარ ვიცი, ვინ შევიყვარო.
ღამის ქალაქში უღმერთოდ ბნელა,
მე შენთან მოვალ, ეჰ, მეგობარო!..
მე შენთან მოვალ, ქალაქს დავტოვებ,
რადგან ბევრი გვაქვს, ალბათ, საერთო,
არ შეგვაწუხებს ჩვენ სიმარტოვე —
გიამბობ რამეს, ერთად გავერთოთ.
2004 წ.