ჭიამაია
“სიყვარული უკვდავება არ არის, მას შეუძლია
მხოლოდ განაპირობოს დანაპირების უნაპირობა.
დანაპირების, რომელსაც ყოველწამს ვაძლევთ
თავს, მაგრამ არ ვიცით ამის შესახებ”
ალექსა ჩიღვინაძე
თეთრი ყველაზე შემაწუხებელი ფერია
ის გთხოვს, რომ გააფერადო.
დილიდან ვხედავდი კუს, რომელიც წითელ ნაკვალევს ტოვებდა
და ვიფიქრე, რომ კუ შეშლილი შეყვარებულია,
რომელიც მთელს ცხოვრებას გზაში ატარებს.
დადის ნელა,
ეძებს ყველაგან,
ნიჟარას ობი ღრღნის,
დაღლილი თვალებიდან სისხლი სდის
და ფეხები უცვდება,
მაგრამ მაინც ჰგონია, რომ ნახავს და დაუყვირებს:
-კუკუუუუ!!
თეთრია ცა წვიმის მერე,
ელოდება როდის ჩამოვწევთ ქოლგებს
და მოვხატავთ ყველაზე საკრალური სურვილებით
რომ ღამე მათზე იფიქროს..
გუშინ მესიზმრე-
ვიწექი მაღალ ბალახებში და ვფიქრობდი,
ოღონდ “მე”-ზე მეტად ვიყავი ფიქრი,
რომელიც ისევე თეთრი იყო, როგორც ცა წვიმის შემდეგ..
დაღამდა სიზმარშივე.
სხეულს დაეძინა და როცა მისგან სულ წამოვედი, დავინახე:
იჯექი ხის ძირას, წიგნით ხელში და წიგნიან ხელზე ჩაგძინებოდა,
მე კიდე შენს თმებში მეძინა
და ის ბალახი, მე რომ ვიწექი, ბალახი არ იყო,
იყო შენი თმა.. ნამიანი...
ჩემს მომავალს არ აქვს მომავალი.
ის თეთრია, როგორც ცა წვიმის მერე.
თეთრი ყველაზე შემაწუხებელი ფერია,
ის გთხოვს, რომ გააფერადო...
არეული ვარ ჭიამაიასავით
რომელიც სხვადასხვა ხელზე დადის
და ფრთების მოქმევაზე კონცენტრირებას ვერ ახერხებს,
რადგან ყველა ხელი პირდება,
რომ აპოვნინებს დედას,
აპოვნინებს ჭიამაიების კუნძულს,
სადაც პეპლებს საუზმეზე თეთრი შოკოლადი მოაქვს
და დაჭრილი კუები ყვირიან: - კუკუუუ!!
არეული ვარ დროში.
ყოველ დილას ჩემთან მტრედი მოდის
და ყოველ 12 საათზე საათიდან გაუგებარი ფრინველი ვარდება.
არ მინდა მეგონოს, რომ დრო უსასრულო ქვედა ტირეა,
არ მინდა გამოხტეს გაუგებარი ჩიტი ყოველ 12 საათზე.
მინდა ახალი წელი
და ბევრი ფერადი ფანქარი, რომ საათები ფერად ბზრიალებად ვაქციო..
როგორი სიტყვაუხვი ვარ, როცა ახლოს არ ხარ..
შემიძლია მოგწერო სიზმრები,
მოგიძღვნა ლექსები
და დაგპირდე აპათიურ სიყვარულს,
რომელიც ნამთვრალევს შეიძლება გაგახსენდეს
და მოგანდომოს დამპირდე “ოქროს უსასრულობა”
უსასრულობა მშვენიერი სიტყვაა.
სჯობს მუდმივს, სამუდამოს, დაუსრულებელს
და მეც მინდება ვაბზრიალო ფერადი საათები,
ვიარო ხელიდან ხელზე
და ჭიამაიების პლანეტაზე დანაპირების სანაცვლოდ ვაჩვენო ხელებიან სხეულებს
როგორ უნდა პატარა ფრთებით ფრენა...
ჩემი კინოპროექტორი ცისფერ ეკრანს აფერადებს,
ჩემი ფოტოაპარატი შავ-თეთრ სამყაროს,
ჩემი ნაკვალევიც წითელია,
მაგრამ ჩემს მომავალ მომავალი მაინც არ აქვს..
ის თეთრია, როგორც ცა წვიმის მერე..
ის გთხოვს რომ გააფერადო...
“სიყვარული უკვდავება არ არის, მას შეუძლია
მხოლოდ განაპირობოს დანაპირების უნაპირობა.
დანაპირების, რომელსაც ყოველწამს ვაძლევთ
თავს, მაგრამ არ ვიცით ამის შესახებ”
ალექსა ჩიღვინაძე
თეთრი ყველაზე შემაწუხებელი ფერია
ის გთხოვს, რომ გააფერადო.
დილიდან ვხედავდი კუს, რომელიც წითელ ნაკვალევს ტოვებდა
და ვიფიქრე, რომ კუ შეშლილი შეყვარებულია,
რომელიც მთელს ცხოვრებას გზაში ატარებს.
დადის ნელა,
ეძებს ყველაგან,
ნიჟარას ობი ღრღნის,
დაღლილი თვალებიდან სისხლი სდის
და ფეხები უცვდება,
მაგრამ მაინც ჰგონია, რომ ნახავს და დაუყვირებს:
-კუკუუუუ!!
თეთრია ცა წვიმის მერე,
ელოდება როდის ჩამოვწევთ ქოლგებს
და მოვხატავთ ყველაზე საკრალური სურვილებით
რომ ღამე მათზე იფიქროს..
გუშინ მესიზმრე-
ვიწექი მაღალ ბალახებში და ვფიქრობდი,
ოღონდ “მე”-ზე მეტად ვიყავი ფიქრი,
რომელიც ისევე თეთრი იყო, როგორც ცა წვიმის შემდეგ..
დაღამდა სიზმარშივე.
სხეულს დაეძინა და როცა მისგან სულ წამოვედი, დავინახე:
იჯექი ხის ძირას, წიგნით ხელში და წიგნიან ხელზე ჩაგძინებოდა,
მე კიდე შენს თმებში მეძინა
და ის ბალახი, მე რომ ვიწექი, ბალახი არ იყო,
იყო შენი თმა.. ნამიანი...
ჩემს მომავალს არ აქვს მომავალი.
ის თეთრია, როგორც ცა წვიმის მერე.
თეთრი ყველაზე შემაწუხებელი ფერია,
ის გთხოვს, რომ გააფერადო...
არეული ვარ ჭიამაიასავით
რომელიც სხვადასხვა ხელზე დადის
და ფრთების მოქმევაზე კონცენტრირებას ვერ ახერხებს,
რადგან ყველა ხელი პირდება,
რომ აპოვნინებს დედას,
აპოვნინებს ჭიამაიების კუნძულს,
სადაც პეპლებს საუზმეზე თეთრი შოკოლადი მოაქვს
და დაჭრილი კუები ყვირიან: - კუკუუუ!!
არეული ვარ დროში.
ყოველ დილას ჩემთან მტრედი მოდის
და ყოველ 12 საათზე საათიდან გაუგებარი ფრინველი ვარდება.
არ მინდა მეგონოს, რომ დრო უსასრულო ქვედა ტირეა,
არ მინდა გამოხტეს გაუგებარი ჩიტი ყოველ 12 საათზე.
მინდა ახალი წელი
და ბევრი ფერადი ფანქარი, რომ საათები ფერად ბზრიალებად ვაქციო..
როგორი სიტყვაუხვი ვარ, როცა ახლოს არ ხარ..
შემიძლია მოგწერო სიზმრები,
მოგიძღვნა ლექსები
და დაგპირდე აპათიურ სიყვარულს,
რომელიც ნამთვრალევს შეიძლება გაგახსენდეს
და მოგანდომოს დამპირდე “ოქროს უსასრულობა”
უსასრულობა მშვენიერი სიტყვაა.
სჯობს მუდმივს, სამუდამოს, დაუსრულებელს
და მეც მინდება ვაბზრიალო ფერადი საათები,
ვიარო ხელიდან ხელზე
და ჭიამაიების პლანეტაზე დანაპირების სანაცვლოდ ვაჩვენო ხელებიან სხეულებს
როგორ უნდა პატარა ფრთებით ფრენა...
ჩემი კინოპროექტორი ცისფერ ეკრანს აფერადებს,
ჩემი ფოტოაპარატი შავ-თეთრ სამყაროს,
ჩემი ნაკვალევიც წითელია,
მაგრამ ჩემს მომავალ მომავალი მაინც არ აქვს..
ის თეთრია, როგორც ცა წვიმის მერე..
ის გთხოვს რომ გააფერადო...