ეს ჩემი პირველი ჩანახატი, რომლის გამოქყნებაც გადავწყვიტე
იმედია მოგეწონებათ
თოვს...
გარშემო ყველაფერი თეთრია...
თბილად ცივა...
ცაში ვიყურები, თეთრი ფანტელები სახეზე მადნება...
ყრუ სიჩუმეა...
მბრძანებლური სიჩუმე...
ლამაზი სიჩუმე...
ისეთი სიჩუმე, რომელიც მხოლოდ თოვლში გახვეულ სოფელს შეუძლია...
თვალები დავხუჭე, ლოყებს ცხელი ცრემლები მიგაორავს...
რატომ მტკენს,
რატომ მტანჯავს ეს სასტიკი სიჩუმე, სულს რატომ მიფორიაქებს...
ნუთუ არ შემიძლია ბუნების წინააღმდეგ წასვლა?
რატომ მამარცხებს ყოველთვის ის თავისი უტყვი ენით?
სიჩუმე, რომელიც ჩემი ტკივილია, ჩემი სულის გასაღები...
ჩემი თავის შეცნობაში მეხმარება...
დღეს მან კიდევ ერთხელ დამიმტკიცა თავისი უსაზღვრო ძალა,
ბუნებაზე კარგი ფსიქოლოგი არ არსებობს,
მისი სიჩუმე ყველაზე დიდი მეგობარია,
მისი უტყვი ენა, ყველაზე კარგი მოსაუბრე,
ადამიანის ენა ვერასდროს იტყვის იმას რისის თქმაც ბუნების სიჩუმეს შეუძლია...
ერთ დღეს, ძალიან ადრე, გარეთ ვიდექი და სახეზე ფიფქები მადნებოდა...
დახუჭული თვალებიდან ცრემლები მომდიოდა...
ვიდექი და გზას ვერ ვხედავდი...
ბუნების სიჩუმეს ვუსმენდი, ჩემი სუფთა ცრემლებით ვესაუბრებოდი, რადგან ბუნება არ სცნობს ადამიანის უნდო სიტყვებს...
და მან არ იცით მაშინ რა მითხრა?
"გზა განაგრძე, გულში ბევრი ია დაგითესე, ბუნებას უყვარხარ, ადამიანებმა შეიძლება ამქვეყნიური სიყვარული დაგაკარგვინონ, მაგრამ რწმენას, რწმენას გაუფრთხილდი, რომელიც იასავით ყვავის შენს გულში, ბალახმა არ გადაუაროს თორემ ერთხელ აყვავებულ იას მეორედ ვეგარ გაახარებ"
ავტორი - anabeli