ბოდვა ძილისწინ
ძილინებისა ფისო,
დღევანდელი დღე არ ჰგავდა გუშინდელს
და არც არაფრით განსხვავდებოდა მისგან.
ისევე როგორც გუშინდელი გუშინწინდელისგან.
ძილინებისა ჩემი ოთახის ყვავილებო,
ჩემი ოთახის ჰაერს რომ სუნთქავთ.
ძილინებისა მშიშარა კედლებო,
სამარადისოდ დამუნჯებულხართ
და არაფერს ამბობთ ჩვენს პრეზიდენტზე.
ძილინებისა რუსთავი ორის ჟურნალისტებო,
ობიექტურობა ყურებიდან რომ გადმოგდით.
ძილინებისა ბომჟებო,
რადგან არავის უყვარხართ.
ძილინებისა ქალბატონო კონდოლიზა,
შესანიშნავად უგებთ ბეთჰოვენს.
ძილინებისა ბავშვებო,
მალე გაიზრდებით და ისწავლით
ფეხსაცმლის სწორად ჩაცმას
და საათის ცნობას
და გამოხვალთ პოლიციელები და ტერორისტები.
ძილინებისა ცათამბრჯენებო,
თვითმფრინავის ჩრდილზე რომ ფრთხებით.
ძილინებისა საფერფლევ,
ჩემზე მეტად რომ ყარხარ.
ძილინებისა საყვარლისგან მიტოვებულო
მარტოხელა ბერიკაცო,
შენ ვეღარავინ გადაგარჩენს.
ძილინებისა პატრულის მიერ ნაცემო
უაქციზო სიგარტით მოვაჭრე პროვინციელო ქალებო,
თავს იმით იმშვიდებთ, რომ
ღმერთი მაღლიდან ან საიდანღაც
აუცილებლად იყურება.
ძილინებისა ანგელოზო,
ჩვენი ლამაზი თეთრი ღამეები წარსულს ჩაბარდა
და გული მტკივა რომ არაფერს მწერ...
ძილინებისა ნისლებო,
როგორი ზანტები ხართ და მაინც მომწონხართ.
ძილინებისა მსოფლიო...
ღმერთო, ჩვენ ახლა ვიძინებთ
და აბა შენ იცი,
ჩვენი დარდი ნუღარ გექნება,
თავს მოუფრთხილდი!
რა საჭიროა ზამთარი
რა საჭიროა ზამთარი,
თუ ქუჩაში მათხოვარი არ გაიყინა.
რა საჭიროა წვიმა,
თუ სველ ტრასაზე მანქანა არ მოსრიალდა და პატარა ბავშვი არ გაიტანა.
რა საჭიროა თოვლი,
თუ მთებში ზვავი არ ჩამოწვება და ორიოდ სოფელს არ ჩაიყოლებს.
რა საჭიროა ჟურნალისტი,
თუ ის არ მოკლეს საიდუმლო ვითარებაში.
რა საჭიროა საბავშვო ბაღი, თუ მას არავინ ააფეთქებს.
რა საჭიროა ოცნებები,
თუ ისინი თვალებში არ აგიყროლდება.
რა საჭიროა რელიგია,
თუ მას არ მოაქვს ფსიქოზი და მასობრივი თვითმკვლელობები.
რა საჭიროა მიწისქვეშა გადასასვლელი, თუ იქ არ ფსამენ.
რა საჭიროა შენი უმანკო გამოხედვები,
თუ ისინი გვამებივით არ იხრწნებიან,
როცა მთვარესთან ერთად ტოვებ ჩემს ფანჯრებს.
რა საჭიროა ეს ყველაფერი.
რა საჭიროა გზა, თუ ის ტაძართან არ მიგვიყვანს.
ეს მოხდა ხვალ ...
(დამიჯერე,
ადრე თუ გვიან დადგება დრო,
როცა აეროპორტის მოსაცდელში,
ჩვენ მოვსვამთ უგემურ ყავას
ერთჯერადი ჭიქებიდან.
გარეთ იქნება წვიმა
და რამდენიმე გადადებული ფრენა,
სხვადასხვა მიმართულებით...
და ეს მოხდება გუშინ).
ეს მოხდა ხვალ,
ღამით ქუჩები დავიწროვდნენ
და გაქცევა აღარ შეგვეძლო.
ჩვენ ავაწყეთ სათამაშო დროის მანქანა
და ოთახიდან გაუსვლელად ვიმოგზაურეთ
ჩვენი ცხოვრების ყველაზე დამშრალ ჭაობებში.
ეს მოხდა ხვალ,
როცა შენობებს უჭირდათ სუნთქვა,
ჩვენ ერთმანეთში ჩავიხუთეთ და ავყროლდით...
და ეს არ გავდა,
გამოსათხოვარ შეერთებას გამგზავრებამდე.
ეს გავდა უეცარ სიკვდილს და იმედგაცრუებას.
ეს მოხდა ხვალ,
როცა სამყარო შეიკუმშა,
ცუდი სიზმრებით შეშინებული
ბავშვის გულივით.
ჩვენ გვქონდა ერთწამიანი ხილვები
და თვალები გაგვიფართოვდა გაოცებისგან.
ეს მოხდა ხვალ.
მე ვტოვებდი მილიონობით ბაქტერიას
შენს დახუჭულ ქუთუთოებზე,
ყოველი პირველი კოცნის შემდეგ.
ჩვენ ვგავდით ფარდის უკან მდგარ სილუეტებს
ძლივსგასაგონი პულსით.
ჩვენს მეორად წარმოსახვაში
ეს მოხდა ხვალ,
ჯერ კიდევ გლობალურ დათბობამდე,
უამრავი თებერვლით ადრე.
ჩვენ ვცხოვრობდით
მოჩვენებებით სავსე სახლში,
სადაც ნივთები თავისით იცვლიდნენ ადგილს.
ეს მოხდა ხვალ,
ღამით ქუჩები დავიწროვდნენ
და გაქცევა აღარ შეგვეძლო.
ჩვენ ავაწყეთ სათამაშო დროის მანქანა
და ოთახიდან გაუსვლელად ვიმოგზაურეთ
ჩვენი ცხოვრების ყველაზე დამშრალ ჭაობებში
ეს მოხდა იქ,
იმ შორეულ დედამიწაზე.
შენ ღამღამობით დაძრწიხარ ჩემში
შენ ღამღამობით დაძრწიხარ ჩემში,
უპატრონო ქუჩის ძაღლივით და არ მაძინებ.
მე ვიბადები, როგორც მეორე გულისცემა,
შენს ვაგინალურ ბაგეებზე და არ გაძინებ.
შენ გახეთქილ შუბლს მარტყმევინებ მყარ სხეულებზე,
შენ გიყვარს სისხლი.
მე კი მოვძვრები შენი კაბის ქვეშ,
ჭიანჭველების დიდი არმიით,
რომ შეგესიო როგორც მტრის ბუნაგს
და ცეცხლის ალში გავახვიო ყველაფერი,
რაც შენგან დარჩა.
შენ ღამღამობით,
გაცხელებული დანის წვერით ეფერები ჩემს თვალის გუგებს.
და მე კი მთვარეს ვეჯღანები როგორც შენს კლიტორს.
დემონები გადარბიან ჩვენს ჩამოშლილ სხეულებზე
და ეს გავს კოშმარს, ერთმანეთს რომ დავახატეთ ქუთუთოებზე.
შენ ღამ-ღამობით წურბელა ხარ, ჩემი სისხლით გაუმაძღარი,
შენ სისხლი გიყვარს.
შენ ღამ-ღამობით ალქაჯი ხარ
და ყურებში ჩამკივი სიკვდილს.
მე კი მოვხოხავ შენი კანის ქვეშ,
როგორც ახალი ეპიდემია,
როგორც შიში,
როგორც ვირუსი...
მე მოვხოხავ და ვიკრუნჩხები.
როცა წვიმები გადაიღებენ
როცა წვიმები გადაიღებენ,
ჩვენ აგვტკივდება ყველაფერი,
სადაც ერთმანეთს არ შევხებივართ,
რა საჭიროა ამდენი უზრო სითბო
და ვარსკვლავთცვენა შუაღამის მოწმენდილ ცაზე...
გარშემო ისედაც ყველაფერი სავსეა სპერმით.
როცა წვიმები გადაიღებენ,
ჩვენ აგვტკივდება უკაცრიელი ორგანოები
და მანძილები წამწამებს შორს...
და მართლაც,ვინ იცის სად ხარ სინამდვილეში
როცა ასე უგონოდ გვძინავს
და ერთმანეთს ვატოლებთ თითებს და ვუცვლით ჩრდილებს...
ამ ფანჯრებს იქით შუქნიშნები იცვლიან ფერებს
ჩვენ კი ვერ ვხედავთ.
ნეტავ საით გარბიან ისინი.
როცა წვიმები გადაიღებენ,
მე გეტყვი: მტკივა...
იავნანა
პატარავ,
ტკბილად იძინე.
ბომბდამშენები მოგიქსოვენ
ღრუბლებისგან უთბილეს და
მსუბუქ საბანს
არახდენილი სიზმრებისთვის,
რომლითაც უნდა გადაფარო
შენივე ღამე.
ტკბილად იძინე პატარავ და
ყური უგდე ელვისებურ
და ყრუ ტკივილებს
ძილისა და ფიქრის არეში,
რადგან ისინი საუბრობენ
დანაღმულ გზებზე და
დაპყრობილ კოსმიურ სივრცეებზე.
პატარავ, ტკბილად იძინე,
რადგან მათ უკვე გაიღვიძეს
და შენი თბილი სისხლი სწყურიათ,
რადგან ისინი სტერილური
სამედიცინო იარაღებით
ამახინჯებენ ჩვენს
წარმოდგენებს სამყაროზე და
უხილავ ძაფებზე
ადამიანებს შორის.
ტკბილად იძინე, პატარავ,
ყოველი მათი ამოსუნთქვა
საშიში და ფეთქებადია.
როცა ისინი ტყვიაგაუმტარ
სიზმრებს ხედავენ
შენ უძილო და დაუცველი ხარ...
ტკბილად იძინე...
მერე რა მოხდა
მერე რა მოხდა თუ სახლამდე აღარ გაცილებ
მერე რა მოხდა თუ ყოველდღე ღორივით ვთვრები
მერე რა მოხდა თუკი მუხლებს სახეში გირტყამ
მერე რა მოხდა თუ გტკივა და არ მეცოდები
მერე რა მოხდა თუ ჩემს გვერდით უბედური ხარ
მერე რა მოხდა თუ კანკალებ ჩემს დანახვაზე
მერე რა მოხდა თუ სახეზე სიგარეტს გაქრობ
თუ გაიძულებ დაჩოქილმა ვედრება მითხრა
მერე რა მოხდა სადისტი ვარ და ასე მომწონს
მერე რა მოხდა ცხოველივით დაგასახიჩრე
მერე რა მოხდა... ყველაფერი შენი ბრალია
რადგან ღმერთიც და ჯოჯოხეთიც გადამავიწყე.
შობა
შობას გილოცავ საყვარელო,
მოდი დავლიოთ...
მოდი მოვიკლათ სურვილები,
მოდი მაკოცე...
სანამ წაგვადგა ახალწლის ღამე
მწუხარე სახით,
რომ დაგვახალოს სამასსამოცი ახალი ტყვია,
მინდა მოვიკლა სურვილები.
მინდა სახეში სილა გაგაწნა.
გადაგაქციო ჩემს ფეხსაცმელზე დაფენილ მტვერად
და გადაგბერტყო.
მინდა, რომ ქვები დაგიშინო
როგორც ქუჩის ძაღლს.
მინდა, რომ სულში ჩაგაფურთხო,
რადგან ვგიჟდები ისე მომწონს როცა გამცირებ.
მოდი გამოვთვრეთ.
მოდი ტალახში დავიძინოთ როგორც ღორებმა...
საყვარელო გილოცავ შობა-ახალწელს...
მოდი გავერთოთ...
ჩვენ ვფხიზლობდით. თამარას.
ვერ გამიგია ეს როგორ მოხდა,
ჩვენ ხომ ვპხიზლობდით.
ჩვენი ფრიგიდული კანისქვეშეთი,
ტელევიზორივით მაღალ ხმაზე ჩართული დაგვრჩა.
ვერ გამიგია რატომ მოგვექცა ასე ერთმანეთი...
ჩვენ, ერთმანეთის ტანისამოსს
ერთმანეთზე მიყრილებს გვძინავს
და ქარის ნათრევ სიზმრებს ვარწყევთ.
ზოგჯერ ბუნდვნად ჩაგვესმის ხმები,
რომელსაც სამყარო გამოსცემს.
ზოგჯერ ჩაგვესმის კარის უმიზეზო გაჯახუნება
და ტირილით ჩაქოლილი სიჩუმე.
ვერ გამიგია ასე როგორ დავპატარავდით,
ან ასე როგორ გაიზარდნენ ეს ოთახები,
ან რატომ ვართ ასეთი გადაღლილები,
ვეღარც სიტყვები და ვეღარც სხეულები რომ ვერ დავძარით.
ჩვენ ვფხიზლობდით,
ტანსცმელივით ერთმანეთზე მიყრილს გვეძინა.
ერთმანეთს ხელებზე ვაშტერდებოდით.
როგორც წიგნიდან ამოხეული
მოსაწყენი ილუსტრაცია,
ვფხიზლობდით...
კედლების გაუთავებელი შიშინი,
თითქოს ისინიც ჩართული დაგვრჩა.
ვერ გამიგია ეს როგორ მოხდა.
ხელსახოცზე მიწერილი ლექსი
ქუჩებში, ქალაქის ძარღვებში
სისხლივით მოძრაობენ ადამიანები.
შენ კი ისეთი სევდიანი ხარ,
თითქოს გაზაფხულს ემშვიდობები.
ტოტები გაუთბათ,
თებერვლიდან გამოპარულ ხის კენწეროებს.
ფეხები მიწაში გაუჩრიათ.
ტრასაზე დახაზული თეთრი ლიანდაგებიდან
ქალაქში სითბო შემოდის.
და მთელი ცა ჩემი ცისფერი ზურგჩანთაა
რომლითაც მზე მომაქვს შენთვის.
ძილინებისა ფისო,
დღევანდელი დღე არ ჰგავდა გუშინდელს
და არც არაფრით განსხვავდებოდა მისგან.
ისევე როგორც გუშინდელი გუშინწინდელისგან.
ძილინებისა ჩემი ოთახის ყვავილებო,
ჩემი ოთახის ჰაერს რომ სუნთქავთ.
ძილინებისა მშიშარა კედლებო,
სამარადისოდ დამუნჯებულხართ
და არაფერს ამბობთ ჩვენს პრეზიდენტზე.
ძილინებისა რუსთავი ორის ჟურნალისტებო,
ობიექტურობა ყურებიდან რომ გადმოგდით.
ძილინებისა ბომჟებო,
რადგან არავის უყვარხართ.
ძილინებისა ქალბატონო კონდოლიზა,
შესანიშნავად უგებთ ბეთჰოვენს.
ძილინებისა ბავშვებო,
მალე გაიზრდებით და ისწავლით
ფეხსაცმლის სწორად ჩაცმას
და საათის ცნობას
და გამოხვალთ პოლიციელები და ტერორისტები.
ძილინებისა ცათამბრჯენებო,
თვითმფრინავის ჩრდილზე რომ ფრთხებით.
ძილინებისა საფერფლევ,
ჩემზე მეტად რომ ყარხარ.
ძილინებისა საყვარლისგან მიტოვებულო
მარტოხელა ბერიკაცო,
შენ ვეღარავინ გადაგარჩენს.
ძილინებისა პატრულის მიერ ნაცემო
უაქციზო სიგარტით მოვაჭრე პროვინციელო ქალებო,
თავს იმით იმშვიდებთ, რომ
ღმერთი მაღლიდან ან საიდანღაც
აუცილებლად იყურება.
ძილინებისა ანგელოზო,
ჩვენი ლამაზი თეთრი ღამეები წარსულს ჩაბარდა
და გული მტკივა რომ არაფერს მწერ...
ძილინებისა ნისლებო,
როგორი ზანტები ხართ და მაინც მომწონხართ.
ძილინებისა მსოფლიო...
ღმერთო, ჩვენ ახლა ვიძინებთ
და აბა შენ იცი,
ჩვენი დარდი ნუღარ გექნება,
თავს მოუფრთხილდი!
რა საჭიროა ზამთარი
რა საჭიროა ზამთარი,
თუ ქუჩაში მათხოვარი არ გაიყინა.
რა საჭიროა წვიმა,
თუ სველ ტრასაზე მანქანა არ მოსრიალდა და პატარა ბავშვი არ გაიტანა.
რა საჭიროა თოვლი,
თუ მთებში ზვავი არ ჩამოწვება და ორიოდ სოფელს არ ჩაიყოლებს.
რა საჭიროა ჟურნალისტი,
თუ ის არ მოკლეს საიდუმლო ვითარებაში.
რა საჭიროა საბავშვო ბაღი, თუ მას არავინ ააფეთქებს.
რა საჭიროა ოცნებები,
თუ ისინი თვალებში არ აგიყროლდება.
რა საჭიროა რელიგია,
თუ მას არ მოაქვს ფსიქოზი და მასობრივი თვითმკვლელობები.
რა საჭიროა მიწისქვეშა გადასასვლელი, თუ იქ არ ფსამენ.
რა საჭიროა შენი უმანკო გამოხედვები,
თუ ისინი გვამებივით არ იხრწნებიან,
როცა მთვარესთან ერთად ტოვებ ჩემს ფანჯრებს.
რა საჭიროა ეს ყველაფერი.
რა საჭიროა გზა, თუ ის ტაძართან არ მიგვიყვანს.
ეს მოხდა ხვალ ...
(დამიჯერე,
ადრე თუ გვიან დადგება დრო,
როცა აეროპორტის მოსაცდელში,
ჩვენ მოვსვამთ უგემურ ყავას
ერთჯერადი ჭიქებიდან.
გარეთ იქნება წვიმა
და რამდენიმე გადადებული ფრენა,
სხვადასხვა მიმართულებით...
და ეს მოხდება გუშინ).
ეს მოხდა ხვალ,
ღამით ქუჩები დავიწროვდნენ
და გაქცევა აღარ შეგვეძლო.
ჩვენ ავაწყეთ სათამაშო დროის მანქანა
და ოთახიდან გაუსვლელად ვიმოგზაურეთ
ჩვენი ცხოვრების ყველაზე დამშრალ ჭაობებში.
ეს მოხდა ხვალ,
როცა შენობებს უჭირდათ სუნთქვა,
ჩვენ ერთმანეთში ჩავიხუთეთ და ავყროლდით...
და ეს არ გავდა,
გამოსათხოვარ შეერთებას გამგზავრებამდე.
ეს გავდა უეცარ სიკვდილს და იმედგაცრუებას.
ეს მოხდა ხვალ,
როცა სამყარო შეიკუმშა,
ცუდი სიზმრებით შეშინებული
ბავშვის გულივით.
ჩვენ გვქონდა ერთწამიანი ხილვები
და თვალები გაგვიფართოვდა გაოცებისგან.
ეს მოხდა ხვალ.
მე ვტოვებდი მილიონობით ბაქტერიას
შენს დახუჭულ ქუთუთოებზე,
ყოველი პირველი კოცნის შემდეგ.
ჩვენ ვგავდით ფარდის უკან მდგარ სილუეტებს
ძლივსგასაგონი პულსით.
ჩვენს მეორად წარმოსახვაში
ეს მოხდა ხვალ,
ჯერ კიდევ გლობალურ დათბობამდე,
უამრავი თებერვლით ადრე.
ჩვენ ვცხოვრობდით
მოჩვენებებით სავსე სახლში,
სადაც ნივთები თავისით იცვლიდნენ ადგილს.
ეს მოხდა ხვალ,
ღამით ქუჩები დავიწროვდნენ
და გაქცევა აღარ შეგვეძლო.
ჩვენ ავაწყეთ სათამაშო დროის მანქანა
და ოთახიდან გაუსვლელად ვიმოგზაურეთ
ჩვენი ცხოვრების ყველაზე დამშრალ ჭაობებში
ეს მოხდა იქ,
იმ შორეულ დედამიწაზე.
შენ ღამღამობით დაძრწიხარ ჩემში
შენ ღამღამობით დაძრწიხარ ჩემში,
უპატრონო ქუჩის ძაღლივით და არ მაძინებ.
მე ვიბადები, როგორც მეორე გულისცემა,
შენს ვაგინალურ ბაგეებზე და არ გაძინებ.
შენ გახეთქილ შუბლს მარტყმევინებ მყარ სხეულებზე,
შენ გიყვარს სისხლი.
მე კი მოვძვრები შენი კაბის ქვეშ,
ჭიანჭველების დიდი არმიით,
რომ შეგესიო როგორც მტრის ბუნაგს
და ცეცხლის ალში გავახვიო ყველაფერი,
რაც შენგან დარჩა.
შენ ღამღამობით,
გაცხელებული დანის წვერით ეფერები ჩემს თვალის გუგებს.
და მე კი მთვარეს ვეჯღანები როგორც შენს კლიტორს.
დემონები გადარბიან ჩვენს ჩამოშლილ სხეულებზე
და ეს გავს კოშმარს, ერთმანეთს რომ დავახატეთ ქუთუთოებზე.
შენ ღამ-ღამობით წურბელა ხარ, ჩემი სისხლით გაუმაძღარი,
შენ სისხლი გიყვარს.
შენ ღამ-ღამობით ალქაჯი ხარ
და ყურებში ჩამკივი სიკვდილს.
მე კი მოვხოხავ შენი კანის ქვეშ,
როგორც ახალი ეპიდემია,
როგორც შიში,
როგორც ვირუსი...
მე მოვხოხავ და ვიკრუნჩხები.
როცა წვიმები გადაიღებენ
როცა წვიმები გადაიღებენ,
ჩვენ აგვტკივდება ყველაფერი,
სადაც ერთმანეთს არ შევხებივართ,
რა საჭიროა ამდენი უზრო სითბო
და ვარსკვლავთცვენა შუაღამის მოწმენდილ ცაზე...
გარშემო ისედაც ყველაფერი სავსეა სპერმით.
როცა წვიმები გადაიღებენ,
ჩვენ აგვტკივდება უკაცრიელი ორგანოები
და მანძილები წამწამებს შორს...
და მართლაც,ვინ იცის სად ხარ სინამდვილეში
როცა ასე უგონოდ გვძინავს
და ერთმანეთს ვატოლებთ თითებს და ვუცვლით ჩრდილებს...
ამ ფანჯრებს იქით შუქნიშნები იცვლიან ფერებს
ჩვენ კი ვერ ვხედავთ.
ნეტავ საით გარბიან ისინი.
როცა წვიმები გადაიღებენ,
მე გეტყვი: მტკივა...
იავნანა
პატარავ,
ტკბილად იძინე.
ბომბდამშენები მოგიქსოვენ
ღრუბლებისგან უთბილეს და
მსუბუქ საბანს
არახდენილი სიზმრებისთვის,
რომლითაც უნდა გადაფარო
შენივე ღამე.
ტკბილად იძინე პატარავ და
ყური უგდე ელვისებურ
და ყრუ ტკივილებს
ძილისა და ფიქრის არეში,
რადგან ისინი საუბრობენ
დანაღმულ გზებზე და
დაპყრობილ კოსმიურ სივრცეებზე.
პატარავ, ტკბილად იძინე,
რადგან მათ უკვე გაიღვიძეს
და შენი თბილი სისხლი სწყურიათ,
რადგან ისინი სტერილური
სამედიცინო იარაღებით
ამახინჯებენ ჩვენს
წარმოდგენებს სამყაროზე და
უხილავ ძაფებზე
ადამიანებს შორის.
ტკბილად იძინე, პატარავ,
ყოველი მათი ამოსუნთქვა
საშიში და ფეთქებადია.
როცა ისინი ტყვიაგაუმტარ
სიზმრებს ხედავენ
შენ უძილო და დაუცველი ხარ...
ტკბილად იძინე...
მერე რა მოხდა
მერე რა მოხდა თუ სახლამდე აღარ გაცილებ
მერე რა მოხდა თუ ყოველდღე ღორივით ვთვრები
მერე რა მოხდა თუკი მუხლებს სახეში გირტყამ
მერე რა მოხდა თუ გტკივა და არ მეცოდები
მერე რა მოხდა თუ ჩემს გვერდით უბედური ხარ
მერე რა მოხდა თუ კანკალებ ჩემს დანახვაზე
მერე რა მოხდა თუ სახეზე სიგარეტს გაქრობ
თუ გაიძულებ დაჩოქილმა ვედრება მითხრა
მერე რა მოხდა სადისტი ვარ და ასე მომწონს
მერე რა მოხდა ცხოველივით დაგასახიჩრე
მერე რა მოხდა... ყველაფერი შენი ბრალია
რადგან ღმერთიც და ჯოჯოხეთიც გადამავიწყე.
შობა
შობას გილოცავ საყვარელო,
მოდი დავლიოთ...
მოდი მოვიკლათ სურვილები,
მოდი მაკოცე...
სანამ წაგვადგა ახალწლის ღამე
მწუხარე სახით,
რომ დაგვახალოს სამასსამოცი ახალი ტყვია,
მინდა მოვიკლა სურვილები.
მინდა სახეში სილა გაგაწნა.
გადაგაქციო ჩემს ფეხსაცმელზე დაფენილ მტვერად
და გადაგბერტყო.
მინდა, რომ ქვები დაგიშინო
როგორც ქუჩის ძაღლს.
მინდა, რომ სულში ჩაგაფურთხო,
რადგან ვგიჟდები ისე მომწონს როცა გამცირებ.
მოდი გამოვთვრეთ.
მოდი ტალახში დავიძინოთ როგორც ღორებმა...
საყვარელო გილოცავ შობა-ახალწელს...
მოდი გავერთოთ...
ჩვენ ვფხიზლობდით. თამარას.
ვერ გამიგია ეს როგორ მოხდა,
ჩვენ ხომ ვპხიზლობდით.
ჩვენი ფრიგიდული კანისქვეშეთი,
ტელევიზორივით მაღალ ხმაზე ჩართული დაგვრჩა.
ვერ გამიგია რატომ მოგვექცა ასე ერთმანეთი...
ჩვენ, ერთმანეთის ტანისამოსს
ერთმანეთზე მიყრილებს გვძინავს
და ქარის ნათრევ სიზმრებს ვარწყევთ.
ზოგჯერ ბუნდვნად ჩაგვესმის ხმები,
რომელსაც სამყარო გამოსცემს.
ზოგჯერ ჩაგვესმის კარის უმიზეზო გაჯახუნება
და ტირილით ჩაქოლილი სიჩუმე.
ვერ გამიგია ასე როგორ დავპატარავდით,
ან ასე როგორ გაიზარდნენ ეს ოთახები,
ან რატომ ვართ ასეთი გადაღლილები,
ვეღარც სიტყვები და ვეღარც სხეულები რომ ვერ დავძარით.
ჩვენ ვფხიზლობდით,
ტანსცმელივით ერთმანეთზე მიყრილს გვეძინა.
ერთმანეთს ხელებზე ვაშტერდებოდით.
როგორც წიგნიდან ამოხეული
მოსაწყენი ილუსტრაცია,
ვფხიზლობდით...
კედლების გაუთავებელი შიშინი,
თითქოს ისინიც ჩართული დაგვრჩა.
ვერ გამიგია ეს როგორ მოხდა.
ხელსახოცზე მიწერილი ლექსი
ქუჩებში, ქალაქის ძარღვებში
სისხლივით მოძრაობენ ადამიანები.
შენ კი ისეთი სევდიანი ხარ,
თითქოს გაზაფხულს ემშვიდობები.
ტოტები გაუთბათ,
თებერვლიდან გამოპარულ ხის კენწეროებს.
ფეხები მიწაში გაუჩრიათ.
ტრასაზე დახაზული თეთრი ლიანდაგებიდან
ქალაქში სითბო შემოდის.
და მთელი ცა ჩემი ცისფერი ზურგჩანთაა
რომლითაც მზე მომაქვს შენთვის.