დიალოგი (პოეტური კრებული)
პოეტის ემანსიპაცია
სიჩუმიდან გამოქცეულმა სიტყვებს შეაფარა თავი.
მის ზემოთ, ხიდან ხეზე გადადიოდა
წვიმასავით ლაღი სიმღერა.
ქვემოთ კი კონვენციური ლექსივით
ჩაკენჭილი ქვაფენილი ლაპლაპებდა,
საბურავებით ახურებული; გაუსხლტა
ყინულოვანი იმპერიის
სიკვდილის სპაზმით შეკრულ კრიჭას,
რომელიც გვიშვებს-არგვიშვებს,
ჩამოიტოვა ინფლაციის ფუფუნება,
ფინანსური ბაკქანალია;
ისტორიული სიძველის ტიშლიც
მოხადა ბგერებს.
გაიშალა ზამბარასავით შეკუმშული სიტყვები,
ხოლო ისინი, რომლებიც ქვებივით აწვა გულზე,
მეწყერს გაატანა, რასაც ახალი სიჩუმე მოჰყვა.
ამ სიჩუმიდან ისევ სიტყვების უღრანში გაიქცა.
იქ ლაზური ჰანგის კუნთებში მოქცეული
ჩურჩული აჩქამდა:
`ნეტავ ვარდი მქნა,
შენს თავთან დამრგო
და დაკარგული
ნასიზმრალი მომაძებნინა,
სადაც ზღვის პირას
ბამბის თეთრი კარავი გვედგა,
სულ ახლოს თევზი დაცურავდა
სინგურისფერი,
შორით _ ვერცხლისფრთა ეკიდა მთვარე...
ჩვენ ცის სიმაღლე სანთელს ვანთებდით,
რათა წარღვნამდე არ ჩამქრალიყო;
ფიქრში ვაგებდით მართალ სამყაროს,
რომელსაც მერე
ყველას ტოლად ვუნაწილებდით...
და გვეცემოდა ღაპაღუპით
გაშლილ ნებებზე
გამოფრენილი ვარსკვლავები
ბრმა წყვდიადიდან~.
ძვირფასო ბატონო
თავი თუ არ შეგახსენე, დაგავიწყდები.
შენი ბრალი არ იქნება.
შენი ბრალი არ იქნება _
შენ გავსებენ ყველაფრით ყოველ წუთს.
მე ქუჩაში ვცხოვრობ.
ვიღაცას ასფალტზე რომ გასაღები დაუვარდება,
თითქოს ჩემ გვერდით დავარდაო,
ისე მესმის ჩემს ოთახში.
მე ქუჩაში ვცხოვრობ.
ჩემი ბინა სხვისი მტვრითაა სავსე,
ჩემი წიგნებიც.
მტვრის დაწმენდას ვერ ავუდივარ,
ქალი ვარ ქვიშაში.
უაზრობას სიტყვებით ვებრძვი,
რომლებსაც გამუდმებით ვაცლი მტვერს
ბამბაზიის რბილი ნაჭრით,
ფაფუკი კიდეებით:
მეშინია, არ დავკაწრო,
მათ სულიერ თვალებში
საყვედური არ გავაჩინო ხელების მიმართ,
რომლებიც ჯერ კიდევ მასხია და მემსახურება.
მე ქუჩაში ვცხოვრობ,
სადაც წყლიან ბამბაში გაღივებული და ამოხეთქილი
სიამაყე დადის ჯეჯილივით.
ჯეჯილი იღუპება უმიწოდ.
უ-დედა-მიწოდ.
შენ ყვავილებით სავსე ფაეტვნებზე ოცნებობ
ქუჩებში. განა საყვარელი არა ხარ?
ყველა მეოცნებე საყვარელია.
მე ხმაურზე გწერ, მტვერზე გწერ,
მოქალაქეთა სიბრიყვესა და
ჭადრების ალერგიაზე გწერ...
თავი თუ არ შეგახსენე, დაგავიწყდები.
ძვირფასო ქალაქის მერო,
ბოდიშს გიხდი იმისთვის, რომ
ამ საჩივარზე `ქვემორე ხელისმომწერი~ ვერ ვიქნები.
იყოს ანონიმური.
ვის ვუჩივი, არც ის ვიცი.
შენი ბრალი არ არის,
არც ჩემი, მტვრით რომ ვივსებით:
ეგ ეგზისტენციური მტვერია.
(წინა მერმა ეს იცოდა).
შენ და მე (ქალი ქვიშაში),
მგონი, ამას ვერ მოვერევით,
მით უფრო, რომ შენც ქალის სახელი გქვია.
ძვირფასო ბატონო...
როგორ ვიყავი სამი
სიზმრის ჩმახსა და აბდაუბდის ბინდში
შორიდან ჩემს თავს მოვკარი თვალი.
ოთხკუთხა ჩარჩოში ჩავსვი,
ამოვჭერი პეიზაჟიდან
და ახლოს მოვიტანე სახესთან.
კი, ნამდვილად მე ვიყავი,
ცოტა შეცვლილი.
ისევ დავაბრუნე უკან, დიდ მარტოობაში,
სადაც ქარი უძრავად იწვა
და წყალიც, გასარკული, გაქვავებულიყო.
ეს რა წყაროა ნეტავი? _ გავიფიქრე,
როცა დავინახე, რომ ხელი
შიგ ჩავყავი და სველი ნები
თმაზე გადავისვი.
მანამდე შეუმჩნეველი ხე შევამჩნიე,
გაბარჯგული ზეცისკენ იყურებოდა.
დავინახე, როგორ მივუახლოვდი
და გარს შემოვუარე.
ამ ხეში ლექსის წვენი იდგა.
ვუარე, ვუარე, კარები ვერ ვუნახე.
აქედან ვანიშნებდი ჩემს თავს,
მარცხნივ, მარცხნივ მიდი-მეთქი!
იმას (ანუ მე), როგორც ჩანს,
ფრჩხილზე აქერცლილ ნუნად აღარ ვუღირდი.
მიწიდან ამობურცულ ფესვზე ჩამოჯდა (ჩამოვჯექი)
და გაარაფრებულ ყოფაზე ავტირდით ორივე:
ერთი _ სიზმრის ჩმახში,
მეორე _ ძილის ბურუსში,
მესამემ კი ჩავწერე
ეს საშინელი ეჭვების საშინელი დღე.
ჩემი ამბავი,
რომელიც სხვებისას ჰგავს
ყველა ფიქრი,
პირწმინდად ყველა _
მომჩივანი იყო.
შენც შენი დუმილის ბუდეში იჯექი
და იქიდან ამოსვლას არ აპირებდი.
აღარსად იყო კუნჭული,
სადაც დაბრუნება შემეძლო.
გულგრილი სხივი, სულერთია, რასაც დაეცემა.
ამიტომ მომდევნო მზეებიც აზრს კარგავდნენ.
როგორც ჩანს,
აღარ ვუნდოდი ამ ქალაქს.
მოხეტიალე წვიმებსაც
ჩემი ძვლების ჩარეცხვა სურდათ.
აქედან უნდა გავსულიყავი
და ჩემი ფერფლი მტკვარზე მომებნია.
მდინარეში
მღვრიე ვარსკვლავებს
შორიახლო მიჰყვებოდა
მოხათრებული მთვარე.
`მოხათრებული~?!!!
აუჰ!
ეპითეტი დამენანა,
ფანქარს დავუწყე ძებნა;
ამასობაში კი ვიგრძენი, რომ
ჩემს ხელისგულზე შენი გული ფეთქავდა.
ეეჰ!
ისე მალე მოხდება,
ისე უცებ.
ერთ მშვენიერ დღეს
ჩაიხედავ სარკეში და...
ხელები ჩამოგეყრება:
ჩემო საბრალო თავო,
ეს შენ მოგივიდა?
შენც დაბერდი სხვასავით?
საშინელი თეატრი
სარდაფების სიგრილეს
მდუმარება გამოჰქონდა ქუჩაში.
ქუჩის სარდაფებმა სიგრილე მომასუნთქეს
და სიჩუმე, ტანში გამბურძგლავი.
იქ ნამდვილად ვიღაცები ცხოვრობდნენ
უხილავი ცხოვრებით,
უხმო ფაჩუნითა
და უსიტყვო საყვედურებით,
ფეხაკრეფილი სიმართლის ნათებითა და
სიბნელეში ციმციმით.
ხელის მტევნები უშუქობაში დაფათურობდნენ
მთვარის დაჩეხილ სხივთან ერთად,
რაღაც რიტუალს ასრულებდნენ,
მორიგეობით უხუჭავდნენ თვალებს
ერთმანეთის პარალელურად გაწვენილ ცხედრებს,
დიდი ხნის გარდაცვლილებს,
ძალიან, ძალიან მკვდრებს,
უკვე აღარაფრის მომლოდინეთ,
უფრო უნუგეშოებს,
ვიდრე მოსიარულე იქნება,
რომელსაც გაქცევა მაინც შეუძლია.
თვალებს უხუჭავდნენ, ისინი კი
იმწამსვე ახელდნენ.
სიგრილით, სიჩუმითა და სინოტივით
დასნეულებული სუნთქვა
შემომასუნთქეს სარდაფებმა,
მაშინვე სიკვდილი შემყარეს,
დამმართეს
ჰიპოკრატეს ცხვირი
და ცხვირსა და ნიკაპს შორის მოქცეული
თეთრი სამკუთხედი,
შავი ლაქები.
თუ არ გჯერა, რომ მკვდარი ვარ,
ქუთუთო ჩამომიწიე,
ჩამაცქერდი გუგებში,
სარკე დამადე ტუჩზე,
დამაჭირე თითი საძილე არტერიაზე.
თუ არ გჯერა,
არ დამმარხო.
სამი გრივი ფეტვისა და ხუთი თხისათვის
(ისევ შეშლილის დღიურიდან)
ვერ გავიგე, რას ითხოვენ ჩემგან.
სინდისიც არ იღვიძებს,
რომ ამ დღიდან ამომიყვანოს,
რაშიც ჩავვარდი
არც მთლად ჩემ უნებურად,
რადგან მეუბნებოდნენ:
მაღალი ბალახისკენ ნუ წახვალ,
იქ ღალატის ორმოაო.
ისე ყველაფერი კარგი აგისრულდეთ!
ისე ყველაფერი კარგი დაგემართოთ!
ვერ გავიგე, მაინც რა უნდათ ჩემგან?!
სინათლე და კანონი არ შეჰყოლია ალბათ
იმ თესლს, მთესვარის მუჭში რომ თბებოდა,
თორემ რა გახდა ასეთი გაუგებელი,
ვერსად რომ ვერ მივაკვლიე პასუხს?
ვის მივადგე?
გვარგამოცვლილი კაცივით
ყველა უმართლოა.
რას მივაწყდე?
ყველგან მარტოობის ჩიხია,
დუმილის აკვარიუმი,
შეშლილობის იდუმალება.
სამი გრივი ფეტვისა და ხუთი თხისათვის
ნუ მომკლავენ, უთხარი _ მივცემ,
უგნურო!
ხსოვნა
მეხსიერება
დავიწყების ცოდვისგან გვიცავს.
შენ ახლაც შენი შორეთიდან მიყურებ.
ამაღლებული სიტყვების სრულხმოვანება
ახლაც დუმს საკუთარ ჩურჩულში ჩაკარგული.
და ისევ არ ვიცი,
რა უნდა მექნა და რა უნდა ვქნა.
ვინ უნდა მოვიდეს, რომ ყველაფერი გამოასწოროს?
უფორმო სევდა შენი პროფილის ფორმას იღებს,
თავისით რომ ხატავს ხელი
თუ ფანქრით,
თუ კალმით,
თუ ცარცით,
თუ წინდის ჩხირით
და ფრჩხილით _ თიხაზე.
ნაღვლიანი ღიმილის მოხაზულობას
გამეორების უაზრო ჩვევა
ვერ აფერმკრთალებს.
როცა ჩემს თავს ვიხსენებ, ვამბობ:
ყოველთვის რაღაცაში მინდოდა ყოფნა,
რათა ყველაფერში არ ვყოფილიყავ.
იქნებ იმ რაღაცას
ერთმანეთს შებერებული ცოლ-ქმრის
სიამტკბილობა ერქვა _
ჩუმი გალობა,
ეკლესიის ქვებში რომ შედის
და ამ ქვეყნიდან წასვლის ბნელ რიტმებს ფარავს?
(დაუძლურების ერთობლივი თანდათანობა _
თავდაღმართი, გადასაყვანი ცხადიდან ძილში).
იცოდე, ძვირფასო:
მარტო ერთგან _ ზღაპარში _
არ ბერდება მზეჭაბუკი.
ჩემი ზღაპარი ჩემი ხსოვნაა.
პროსტრაცია
ჩემს ამბავს თუ იკითხავ _
ვარ ისევ გაშეშებული. საწოლზე ჩამომჯდარი
ფეხებს დავყურებ და არ ვინძრევი.
ძალიან მეზარება მოძრაობის დაწყება.
ეს ისეთი ძნელი საქმეა, რომ უცბად არ შემიძლია.
მთელი დღე ვემზადები,
გვიან საღამოს ისევ შევწვები ლოგინში
და შვებას ვიგრძნობ:
აღარავინ მეხვეწება: ადექი!
აღარავინ მიბრძანებს: ადექი!
აღარავინ გაჰკივის ისტერიულად:
ადექი!
ადექი!
ადექი!
არა, არაფერი მაწუხებს.
მარტო უძრაობიდან ვერ გამოვდივარ.
აი, გათენდება დილა,
გადმოვაწყობ ფეხებს...
და ვრჩები ასე გაშეშებული.
არც არაფერი მტკივა,
არც არაფერი მიშლის ხელს,
რომ ავდგე და გავიარო,
მაგრამ, მომკალი და, ვერ ვინძრევი.
მინდა გამჭვირვალე ვიყო,
გავიშალო ოთხივე მხარეს
და გავიწოვო...
მავრიტანული ფერების მოტრფიალეს
შავ-თეთრი კადრებიღა შემომრჩა.
დაგინახე თუ არა,
შენს ფეხებთან დავეცი ჩრდილად.
შენს ჩრდილად დავეცი ფეხებთან.
მაშინვე მიკვირდა, ვინ მასწავლა?
ვის ვბაძავდი? ვინ მენახა ასე გართხმული?
როცა მოკლული მკვლელზე იწყებს ფიქრს,
გვიანღაა...
ამიტომაც ჩუმადა ვარ იმასავით...
რა ჰქვია იმას... მეთევზის ნანადირევივით
ჩუმადა ვარ, უტყვი.
ის კი ვიცი, რომ
ყველამ თავისი ჩრდილი თან უნდა გაიყოლოს.
ნელი დავიწყება
მონობის რბილი ცდუნებისგან
ვთავისუფლდები.
ნელი დავიწყება საბაბს ეძებს.
ჩვენი გზის მუნჯი სიცარიელე
დამშვიდების სიჩუმეს ნიშნავს.
ჩვენი არყოფნის ანარეკლები
აცილებენ ნაღვლიან თვეებს.
ჩემი დუმილის სამალავებში
ინახება შენი სახელი.
გულგრილობის კონცხიდან გიმზერ
და სიტყვებსაც გიგზავნი, როცა
გრძნობები სხვაგან მოგზაურობენ.
აი, ასეა. ჩვენი საერთო მომავალი
წარსულში დარჩა, ამიტომ ახლა
სხვა ნიშას ეძებს
და უწყინარ ტყუილებს ყვება.
დანგრეულია ჩვენი საკულტო ნაგებობა,
მეგალითური.
გუშინწინდელი ტალღების მარილს
დღევანდელი წვიმა ჩამორეცხს.
მონობის რბილი ცდუნებისგან
ვთავისუფლდები და ჩემადყოფნის
ნაკუწს ვიბრუნებ.
როდესაც კარგი ქარი ამოვა
და მთვარეც კარგად მობრუნდება,
ტანსაცმელს დავქსოვ
ბიბლიური მწყემსებისათვის,
თუმცა რა ეცვათ, რომ არ ვიცი?
ჩემი დუმილის სამალავებში
ინახება შენი სახელი.
ჩემგან ძალიან მოშორებით
ცხოვრობს ჩემი განწყობილება.
წყვდიადშიც უნდა შევიხედო,
იქნებ რამე ჩანს?
ვგრძნობ, რომ აღარსად აღარა ვარ.
მინდა შენი დუმილი ვიყო.
გავიღვიძო?
ძილის ბოლო წვეთები შემაშრა ტანზე,
როცა თბილი ბოლიდან გამოვცურე
და ნაპირის პირისპირ აღმოვჩნდი.
ხმელეთის სიცხადით მერამდენედ შემკრთალი,
ერთხანს ვტივტივებდი.
უკან მითრევდა თვლემის მყუდროება.
უკვე მერამდენედ არ მეთმობოდა
მისი ქვებისა და წიბოების
მოალერსე სიგლუვე...
*
ჯერ იყო
გაუგებარი სიტყვები,
ბევრი გაუგებარი
სიტყვა.
მერე _ სიცხადე,
გამანადგურებელი
მცხუნვარება
რეალობის,
რომელიც ყოველთვის
წინ ხტებოდა,
მდაბიურად ეჩრებოდა
ყველაფერში,
რათა წარმოსახვის
ადგილი დაეკავებინა
უტიფრად.
არჩევანი
გადაუწყვეტლობის წრიალი
შეუჩნდება ხელებს,
რომლებმაც უნდა ამოირჩიონ.
კედლიდან, როგორც ტყავიდან,
ძვრება სარკე,
აცეკვებული.
ფანტავს მოხტუნავე ათინათებს
გაუმიზნავად.
საწოლის ფეხთან
მრჩევლის ამბიციით დამძიმებული
ფარდის ფოჩი ქანაობს,
თავგზისამბნევ ირონიას
ჩაბღაუჭებული.
უფრო ადვილად ირჩევენ შავს,
სიშავისგან რომ ციმციმებს, ისეთს.
უფრო ხშირად _ თავისით.
წარსული
ჩვენი მამების
უსიტყვო მორჩილების
სასუქზე
ამოდის ამბოხი
ჩვენი შვილების,
რომლებიც ვერ იტანენ
მარტოობის შუალედებს,
როგორც ცარიელ ჩრდილებს.
ეს ჩრდილები
მათთვისაა ცარიელი,
ცარიელი
და უგვანი,
თორემ იქ
აბჯარ-კოშკების
ხანა ცქმუტავს,
უცხოდქცეული,
დავიწყებისთვის
განწირული
საბოლოოდ.
ზღვარზე
მზის შუქსა და ჩემსავე ჩრდილს შორის
მომწყვდეული,
ბეწვის ხიდზე გადავდიოდი.
არავინ ამიხსნა წუხანდელი სიზმარი,
მისამართი დამკარგვოდა.
კაციშვილი ვერ მაგნებდა.
წამის მოულოდნელი გზაჯვარედინი,
რომელიც ძალიან შორს იყო, მეგონა,
გაუფრთხილებლად შემომეხალა.
მორუხო-ლეგა ელფერები
ოთხშაბათის მარხვებივით
რაღაცას კი მპირდებოდნენ,
მაგრამ გაურკვეველს.
ბეწვის ხიდქვეშ წყალი გადიოდა,
უხილაობა მიჰქონდა
ფესვებისა და ყლორტების შუღლის.
უარყოფის უარყოფას
ამწიფებდა თბილი დინება.
მუდმივი მწუხრის მყუდროებაში
თავშესაფარს პოულობდნენ
ჩურჩული და ხვნეშა.
კვდებოდა სიყვარული
გაკროლილ კაჭრებშუა
მტრული დუმილით დამუნჯებულ
ძველთაძველ სიმშვიდეში,
რომელიც მომავალზე
მხოლოდ გარდასულებს ესაუბრება.
ყველაფერი დამვიწყოდა, რაც ვიცოდი,
ერთის გარდა:
სტრიქონში მინდოდა შეძრომა.
მჯეროდა,
ის მაინც დარჩებოდა,
რასაც ლექსი შეინახავდა.
ჩემი გონება ჩემს რწმენას
ვერ გაუმკლავდა,
ვერ მოერია.
მაგრამ სხეული,
ჩემი სხეული,
გაჭედილი შუქსა და ჩრდილს შორის,
ანუ ორ ნაპირშუა,
ერთიდან მეორეზე
ვერაფრით ვერ გადადიოდა.
გასაგებად გეტყვი
არარსებულით ივსებოდა სიცარიელე.
ჩემი არარსებული
შენსას არ ჰგავდა,
ჩემი სიცარიელე
არ ჰგავდა შენს სიცარიელეს:
არც მოცულობით,
არც სიღრმით,
არც ლოდინით.
მარჩიელური ტონალობა
იმ სხვა აწმყოში,
რომელიც ჯერ კიდევ მყოფადს ეკუთვნის,
იმ ამბავში, რომელიც ჯერ კიდევ არ მომხდარა,
როჭოს ტიხტიხმა გაზაფხული მოიყვანა
და ბოშური რომანსიც
ვარსკვლავთა ბურუსებისკენ დაიძრა.
შემთხვევითობის იმედად დაიძრა,
თორემ იღბლის აღარ სჯეროდა.
შემთხვევითობის იმედად ამღერდნენ
ნაპერწკლებივით უწონადი სიტყვები,
სინტაქსის ჯაჭვები რომ დაწყვიტეს,
მოურჯულებელი სიტყვები,
უფიქრო და ალოგიკური,
ოღონდ უფრო ღრმა,
უფრო ლმობიერი
და იდუმალი:
`ეგება, მაინც...~
`უცაბედად რომ...~
`იქნებ, ოდესმე...~
`ვინ იცის, მოხდეს?~
მკითხაობაა?
ტკბილ-მაცდურად გამტყუებელი
გზაზე, რომელსაც ყველა მხრიდან
უსულგულო `არასდროს~ ხერგავს...
ქარაფშუტული იმედების
მარჩიელური ტონალობა
ფუჭიაო, მაინც ნუ იტყვი.
ისტორია
მიდიოდა ქარი, უცნობ საფლავთა დამტირებელი.
მოდიოდა წვიმა, მიწამდე ვერ აწვდენდა.
იყო და წავიდა წინაპარი.
ზღვიდან მოსული მიწაში წავიდა.
ყოველ დღეს და თვეს
რაღაცა ერქვა,
მხოლოდ წლები იყო უსახელო,
გადანომრილი.
ბედსვიანობის გამრიგე ესწრებოდა ყველაფერს,
მაგრამ არაფერში გარეულა.
აღთქმამიცემულივით დუმდა
ნაცადი დუმილით.
უსიტყვობის ექოს უსმენდა.
დროდადრო ჩნდებოდა
უქნელ საქმეთა მმბობელიც
(რა ბევრისთქმია! რა არასქნია!),
ახალხანის ბეწვს ისხამდა,
სახალხო იმედი რომ გაეცოცხლებინა,
შემდოვრებული სისხლი აექაფა.
მზითვიანი პატარძალივით
წელგამართული და თავნება
ქარაფშუტულად დაკისკასობდა;
ქაფურისფერი პერანგი ეცვა
და კაცობაგაკოტრებულებს
თავზე აბიჯებდა.
ხმაური,
ჩალექილი წყვდიადის აშლა რომ სურდა,
აფრთხობდა საღამოს.
ცხოვრების ჭმუნვა
ბავშვის ღიმილშიღა დნებოდა _
იქ რაღაც იყო მუდმივი,
როგორც სინათლის კვანტი,
თევზივით მოელვარე სხივში რომ სხმარტალებდა.
მოთმინების თვინიერ ჰაერში
სადღაც მწიფდებოდა ლოდინის ნაყოფი.
იმ პირობით...
არიან და არიან ვარსკვლავები.
ღამის სიჩუმეს დარაჯობენ.
გვიან აღწევს მათი ჩავლილი ნათება
დავიწყების უკანასკნელ ხიდს.
მთვარე?
მთვარე უდაბნოს უცრემლო თვალია, დამშრალი,
ზღვის კენჭებით რომ ივსება.
გულგრილად მამცნობს:
მტოვებს ზაფხული,
მიაფრიალებს ფერად ამინდებს
და მიდის.
ნურაფერს მეტყვი.
ნურც ერთ სიტყვას,
თუ მას არ შეეძლება
უკვე ნათქვამი და გაგონილი
გადაფაროს.
გაგრძელდეს დუმილი,
ეს სიცარიელეც.
მე მას სიცარიელით გადავიტან.
ოღონდ ეს დრო გამომიქვითე მაშინ,
როცა შენი თვალების სინათლეში
ბნელს ჩავხედავ და
უშუქო ნაღვლის უსიტყვობაში
უცაბედი სინაზის
დაბადების საათს დავადგენ.
მუხლუხოსა და პოეტის შესახებ
მუხლუხოს ბეწვებში გახლართული
ნამის წვეთი რომ შეამჩნიე,
მაშინვე ლექსში შესვი და
თავიც მოიწონე
ცოლთან,
შვილთან,
მეგობართან
(ინტელექტის მონობა
ცოდვის მონობა არ არის),
ამისთვის _ ყოჩაღ!
მაგრამ შეუმჩნეველი გრჩება ქვეყანა,
კვდომის ვადა რომ დაუთქვეს
და ისიც,
ლენტების გაჭრათა ზარ-ზეიმში
ჩუმად ქრება.
ნაწილმა არაფერი იცის მთელზე
და პირიქით.
რა ატრიალებს წისქვილის დოლაბს
რა მოხდა მერე, თუ ჩვენს თვალებს
შეხვედრა სურდათ?
ხმელთაშუა ზღვის ნაჯერი ღამე
რას შეცვლის ისეთს,
რაც მაღალ მთათა
თეთრ მწვერვალებს არ შეუცვლიათ?
დავიწყებიდან რომ გამოვყავარ,
იმ მზერის მიღმა
მომხდარიცა და მოუმხდარიც
ერთად ცხოვრობენ, ერთმანეთში დაზავებული.
უგზოდ მიცურავს მთვარის ტივი
სულ სხვა ზღვის ორთქლში...
სხვა სივრცეში... სხვა დროებაში...
ემსგავსებიან გამთენიის თხელი სიზმრები
შუაღამისას.
აცაბაცად გაქცეულ აზრებს
თარაზოში რა გამოიყვანს?
არც ქარი _ წისქვილს,
არც დოლაბებს აბრუნებს წყალი,
არამედ _ სევდა,
მიშვებული ჩემი დუმილის საძოვრებზე
უსიგრძეგანოდ.
ქალი
(ეპიტაფია)
რა არზა მოგართვა,
რომ დამიჯერო,
გულის ერთი ხუნწკალით მაინც
დამიჯერო?
უთქმელობა,
ვიცი, უთქმელობა
გვაშორიშორებდა,
თორემ ერთმანეთის
გვერდიგვერდ მდგართ
რა გვიშლიდა ხელს,
ერთმანეთში შეგვეღწია?
უპასუხობის კონცხები
ამსხვრევდნენ
ჩემს უსიტყვო ხომალდებს,
დროც მანგრევდა
უომრად.
როცა ერთხელაც შენს მაღალ ტოტებს,
ვარსკვლავებს რომ იჭერენ ახლა,
მეტყევე მოსწვდება,
გაგახსენდეს:
მე ვიყავი, მე,
გზააბნეული და ცალუღელა
სხივივით რომ დაგტრიალებდი...
და ჩემს საფლავსაც
ბამბა დაათოვს.
კაცი
კაცი, ვითარცა თივა, არიან დღენი მისნი;
ვითარცა ყუავილი ველისა, ეგრეთ აღყუავდეს.
ფსლ 102.15.
ღვინის სარდაფის სიგრილეში
უკეთ უსმენდნენ სიჩუმეს,
სადაც გამჯდარიყო
ქალურობის ორაზროვნება,
რომელსაც არ უყვარდა
ტლანქი სიტყვები და მოუხეშავი სინტაქსი.
მაგრამ,
როცა ქიტონქვეშ ხელს შეუცურებდნენ,
იტრუნებოდა.
ვის რა საქმე უნდა ჰქონოდა ამასთან?
ან იმ მომხიბლავ კითხვებსა და პასუხებთან,
რომლებიც რიტმულად და მათრობელად
მიმოდიოდნენ ორთა შორის და
გაუხარელ ყოფას უხალისებდნენ მათ?
ვინმეს უშლიდა ხელს,
მთვარე რომ ხან სავსე იყო და
ხან მოკლებული,
ზღვის სილურჯე კი,
ვიდრე რეცხვაში დარბილდება ფერი,
ისეთი კვასკვასა?
კაცი მარტო იმაზე ხომ არ იოცნებებდა,
გზიდან ერბო წამოსულიყო და მთიდან რძე?
მასაც ხომ უნდა ეხარა ველის ყვავილივით,
თავისი სიმართლე ეთქვა,
ვინმესთვის გაემხილა დაფარული ლტოლვა,
რომელიც მუდამჟამს ერთი იყო:
დასხლტომოდა კანონის მარწუხებს,
დაეძლია ფარისევლური მორჩილება
და ის ყოფილიყო, რაც სინამდვილეში იყო.
ღრუბელს დააკავებ ცაში
ან ქარს ხეზე დააბამ?
შემთხვევითი და ხანმოკლე განწყობილება
ქვის ქვეშ ნადებ მიწაში
ნოტიოდ მოყავისფრო მატლი
შეირხა.
მთავარი ფიქრის მომიჯნავე ფიქრებმა
გზიდან გადამაგდეს.
რომელს უნდა ვენდო?
შავი ფრინველი ჩაეშვა ხევში.
მარტოობით აღმუვლდა ღრანტე.
მე ვიდექი დუმილის ხნულში
წლების მდინარედ გადაქცეული
და ვარწევდი
მთვარის ვერცხლისფერ აკვანს.
რამდენი სახელიც დამარქვეს,
არც ერთი ნამდვილი არ იყო.
ნადირის უხმო ნაბიჯებით
რბილად გადამირბინა დღემ,
ღამისგან დევნილმა.
ჭირვეულად მომწყინდა
დღე და ღამის დაჭერობანა
და უფრო დიდი ღამის მოლოდინში
ტკბილ-ნაღვლიანად გავირინდე.
ის მოვა, დაყოვნდება
და ისეთი ჩუმი იქნება,
სიზმრის გაფრენასაც გავიგონებ.
მაგრამ იმ ღამის ძილი
უსიზმრებო რომ იყოს?
*
გოგი ჩარკვიანის სიკვდილის გამო
ფარისევლობის
ხლართებით
დახლართულო სოფელო,
ის გტოვებს,
უსამართლობის
ბზენარევი ალიზით ნაგებს,
ანგარებისა და
სამარცხვინო გარიგებების
სადგურს.
ის მიდის.
შენი ბიწი
ვერ მიეკარა.
მხატვრის ეპიტაფია
მე რომ შემეძლოს ჩემს თავზე გიამბო,
პირდაპირ გითხრა, გულში რა მესვა,
ყველა სახელი უნდა დავივიწყო,
დაპირებები გავაუქმო
და დავდუმდე.
ეს დუმილი სავსეა.
ეს დუმილი ცარიელია.
ამ დუმილს ავსებს
ასურასტანის მეფის გრძელზე გრძელი სახელი,
წითელი რომბი,
არლეკინის სამოსელზე გამოხატული,
ფერად-ფერადი ელიფსები _
ვითომ ვაშლები...
ამ დუმილს ფიტავს
შეუღებავი სივრცეები,
უხარვეზობა უბრალო ცისფრის
მდუმარებას აცარიელებს.
მე რომ შემეძლოს ყველაფერი პირდაპირ გითხრა,
ხსოვნის მყესები დავქაჩო და
მოვუყარო თავი განთესილს,
მაშინ გეტყოდი:
დაძენძილ ნისლში
ნამძინარევი ილანდება
მქრქალად მთის ტანი,
როგორც მუსლიმის მჭვირ პერანგში
ქალის სხეული...
რომელზეც გულის ასაყრელად
მე არ მეყო ერთი სიცოცხლე.
აღსარების საიდუმლო
ვინანიებ იმ ცოდვებს,
შენ რომ უნდა იცოდე,
სხვამ _ არა.
დუმს გუმბათის კამარა _
სამარე.
ჩაიარა
თვითმკვლელი წუთების სახრჩობელაზე
ახლა ის ეკიდა,
რომელმაც ყველაზე მეტად გამამწარა.
`ამანაც ჩაიარა~, _ გავიფიქრე.
*
მოგიბრუნდი და...
სიტყვა, რომელსაც
ენის ქვეშ მიმალავდი,
შეშუპებული ქუთუთოდან
დიოდა.
*
ძილის ლაბირინთში შებრუნებულმა,
წუხანდელი სიზმრის აზრი
გამოვიტანე.
*
ჩემი ფიქრის
გზაწვრილს გაყოლილი,
შენი გულის მაქვაში
ჩავიხვიე.
გიცანი
თხემით გიცანი და... მხრებით.
ნაწვიმარ ნაძვებში გაიარე
და უცბად დასველებულ პერანგს
ხერხემლის ღარი დააჩნდა.
*
სიტყვებმა _
ამ უწონადმა,
უფერ-უხორცო ჰაერის შერხევებმა _
დაგვამცრეს,
დაგვაჩაჩანაკეს,
ერთმანეთს დაგვაშორეს,
დამიზნებულებმა გულში.
*
მზერითაც შეიძლება
დაჩეხო,
ცეცხლს შერთო,
დაანახშირო
ადამიანი...
ამბობენ
სიზმრებს იმ ენაზე ვნახულობთ თურმე,
ყველასთვის ერთი რომ იყო,
ვიდრე გოდოლი დაინგრეოდა.
არქეტიპი
ატატებული შვილით ხელში,
სოფლის პირისპირ,
მიდის დედა _
მარადიული მარტოხელა.
ქალების დიალოგი იქ
_ ის მაღალი თუ მოვიდა?
_ ახ, რომელი?
_ თუ მტიროდნენ?
_ ყვავიჩხიკვისმამიდები...
_ სულ არც ერთი
ახლობელი?
*
სიცოცხლეს
თითოს არიგებდნენ,
მაგრამ გატყუებდნენ
ორმაგად:
წონაშიც
და
ხურდაშიც.
პარალელურად
როგორც დაგრძელდა მოლოდინი,
ისე _ ნისიად
წაღებული
სურსათის სიაც.
ორატორი
მშვენივრად ლაპარაკობდა.
ლამაზად. დაწყობილად.
ენამახვილი, ყვავს ჩამოაგდებდა ხიდან,
ოღონდ... არც ერთ მის სიტყვას
უფალი არ ახლდა.
*
გამარჯვებულმა იკითხოს, თორემ
დამარცხებული
დავიწყებას
მოეფარება.
სულერთია
თავშეკავებაც მოგკლავს,
დაგინებული დუმილივით
ნაძალადევი.
ვირი
დგას ვირი,
ოთხი ფეხით ჩასობილი მიწაში.
თავისთვის ლაპარაკობს...
ყურებით.
*
ვედრების ლოლუები _
სანთლები თავდაღმა _
მიწაში ჩასვლაზე რომ ლოცულობენ.
*
ვარსკვლავთა ოთახებში
ჩათვლემილებს ეძინათ.
გ. ლეონიძე
არც ვარსკვლავია უსახლკარო.
შესკუპული თავის ნიშაში,
ქანაობს ფეხებჩამოყრილი
წყვდიადის ზღვაში.
ოკულისტის დანახული
მზეს ჩამოაწვა ღრუბელი,
ჩაკვდნენ ჩრდილები, მუქები,
მინდორს ყაყაჩოს თვალებში
გაუფართოვდა გუგები.
უაკვალანგოდ
სიბნელის ზღვაში
ხან სად და ხან სად
ამოყვინთავს ციცინათელა.
*
ცას,
ვარსკვლავებით დაჭიკარტებულს,
ძირს ჩამოვარდნის არ ეშინია.
წვიმიანი დღე
შორიახლო რაღაცამ
გაიშრიალა.
სველ სიმინდში თუ გაიშლიგინა
ძაღლმა.
მიფრინავენ
ფრინველებსაც ჰყავთ წინამძღოლი,
როცა ნახევარრკალად შეკრულები
ლაპარაკ-ლაპარაკით მიფრინავენ
მომავლისაკენ... გრძელ გზაზე...
ღმერთი კეთილია
კვერცხის პერანგივით სუფთა,
კვერცხის ნაჭუჭივით უბეწვო თოვლით
მოეზღო ქვეყანას
შარშანდელი ცოდვები.
*
ტკბილო დედაო,
ღვთისმშობელო,
აი ამ წუთსაც
ქვეყანაზე ისე ბევრს უნდა,
შენს თბილ კალთაში თავი ჩარგოს...
ჩუმად იტიროს...
უძილობა
ეს ვინ ოხერია,
პირქუშ სახეზე ღიმილი რომ გაეშალა,
როცა მოწყენილმა ნიავმა
ღინღლი შეურხია ყელზე
და კოწახურის მოწითალო-წაბლისფერი
ნორჩი ტოტებით
საძილე გზები გარდიგარდმო გადაუჭრა?
ლოქოსფერი ღრუბლის სუნი
წამოიღო წვიმამ, როგორც მხილება,
ყოველგვარი მიდებ-მოდების გარეშე
დამახალა შუბლში
(ჩემი შუბლი ეჭვების რუკაა!),
თან შორეთში გაკლაკნილი
ელვის ბილიკებით დამემუქრა.
ჩემს ფანჯრებქვეშ ხმაურით გავლილ ხალხზეც
ფიქრობს დასაბამის შემოქმედი...
სუყველაზე ზრუნავს თითო-თითოდ,
მარტო ჩემზე კი არა.
თავისით იზრდება ჩემი სიკვდილი
დავიწყების ყრუმუნჯულ მინდორში,
სადაც დღეებისა და ღამეების
უსიხარულო ხარჯვაა გამალებული;
ცრუ იმედის გუთნით გადახნული
მომავლის ველებიღა ჩანს...
ჩემი მზერა გადამიყვანს, სადაც მომესურვება,
დამიხსნის წყვდიადის ალყიდან.
იქ ახალი ვარსკვლავია,
თოთო,
ამწუთს შობილი,
ციმციმით რომ უფეთქავს ყიფლიბანდი.
ეძებს ძუძუს.
სანამ ჩვილი ტუჩებით
მთვარის კერტს მიაგნებს
და კარგად მიეწოვება,
სუნთქვა მეკვრის _
ხსენი არ გადასცდეს სასულეში.
ხშირად ჩემი ცხოვრების სიგრძე
მოგონებებსაც ვათვალიერებ
(სულ რომ ყურთან რაღაცა გესმოდა,
ის _ ჩემი ნაღველი სლუკუნებდა):
ცარიელი ადგილების შესავსები
მწიფე წითელი, მაძღარი მწვანის გვერდით,
მძვინვარე კონტრასტს ქმნიდა,
რომელიც ლეგნაფიფქიანი ცისფრის
ზნეკეთილობას ამოფარებოდა.
სიყვარულის სიმართლეს
ისევ სიყვარულით თუ გაიგებ.
ამ სიმართლეს ვიქირავებ
სამეჯლისო სმოკინგივით და ვილაპლაპებ
საზეიმო ჭაღების ქვეშ, გაბრწყინებული...
ოღონდ ჩემი ბედნიერება
სხვაზე აღარ გავრცელდება.
ასე მოხდა ხვალ-ზეგ
შორს მინდოდა გახედვა,
მაგრამ შეფერხებები
ჩოგნის ბურთივით ახტუნავებდნენ
ჩემს მზერას.
აი, გადაევლო რცხილის ცოცხალ ღობეს,
სიბერეში გადასულ მუხას,
დაღარულქერქიანს,
ეჭვებით დამეჭეჭებულს.
იქით რა ჩანდა?
კრედიტორების,
ინვესტორების,
ბიზნესმენების დაბურული ტყე.
(ვაიმე! იმათ არ დარჩეთ ჩემი ქვეყანა!).
უფრო იქით _ ფხიზელი მეგაპოლისი,
მძინარე მეტროპოლიებით გამძღარი.
(რა ვქნა, იმან არ ჩახეთქოს ჩემი სამშობლო!).
ქარი მაინც ამოვარდეს,
მოაბრუნოს ჩემი მზერა, გაავებულმა,
ან თოვლ-ჭყაპში ჩააქროს.
არასოდეს არ გაორდა ჩემი მზერა;
შენ ერთს გხედავს, ერთს.
იმიტომ რომ, ცალთვალაა
(`კორექციული~)!
გავიხედოთ და... ერთხელაც ჩამოვარდა ჩოგნის ბურთი.
ნაქარი ატამივით არ გაგორდა დიბის ქათიბში?!
ყველაფერი დაჩუმდა და დაწყნარდა.
მერე კი...
მერე კი ხმა წამოვიდა იმისი,
მე რომ ძალიან მიყვარდა
(ცალთვალასი, ცალთვალასი!),
ტკბილად დამინანავა და დამაძინა მშობელივით:
`ქათიბს ღეჭავდა ნიავი
ბროლ-მინანქარის კბილითა...~
უჰ, რა კარგია!..
რა კარგია დალოცვილი...
ღმერთმა ყველას გიშველოთ!..
პოეტის ემანსიპაცია
სიჩუმიდან გამოქცეულმა სიტყვებს შეაფარა თავი.
მის ზემოთ, ხიდან ხეზე გადადიოდა
წვიმასავით ლაღი სიმღერა.
ქვემოთ კი კონვენციური ლექსივით
ჩაკენჭილი ქვაფენილი ლაპლაპებდა,
საბურავებით ახურებული; გაუსხლტა
ყინულოვანი იმპერიის
სიკვდილის სპაზმით შეკრულ კრიჭას,
რომელიც გვიშვებს-არგვიშვებს,
ჩამოიტოვა ინფლაციის ფუფუნება,
ფინანსური ბაკქანალია;
ისტორიული სიძველის ტიშლიც
მოხადა ბგერებს.
გაიშალა ზამბარასავით შეკუმშული სიტყვები,
ხოლო ისინი, რომლებიც ქვებივით აწვა გულზე,
მეწყერს გაატანა, რასაც ახალი სიჩუმე მოჰყვა.
ამ სიჩუმიდან ისევ სიტყვების უღრანში გაიქცა.
იქ ლაზური ჰანგის კუნთებში მოქცეული
ჩურჩული აჩქამდა:
`ნეტავ ვარდი მქნა,
შენს თავთან დამრგო
და დაკარგული
ნასიზმრალი მომაძებნინა,
სადაც ზღვის პირას
ბამბის თეთრი კარავი გვედგა,
სულ ახლოს თევზი დაცურავდა
სინგურისფერი,
შორით _ ვერცხლისფრთა ეკიდა მთვარე...
ჩვენ ცის სიმაღლე სანთელს ვანთებდით,
რათა წარღვნამდე არ ჩამქრალიყო;
ფიქრში ვაგებდით მართალ სამყაროს,
რომელსაც მერე
ყველას ტოლად ვუნაწილებდით...
და გვეცემოდა ღაპაღუპით
გაშლილ ნებებზე
გამოფრენილი ვარსკვლავები
ბრმა წყვდიადიდან~.
ძვირფასო ბატონო
თავი თუ არ შეგახსენე, დაგავიწყდები.
შენი ბრალი არ იქნება.
შენი ბრალი არ იქნება _
შენ გავსებენ ყველაფრით ყოველ წუთს.
მე ქუჩაში ვცხოვრობ.
ვიღაცას ასფალტზე რომ გასაღები დაუვარდება,
თითქოს ჩემ გვერდით დავარდაო,
ისე მესმის ჩემს ოთახში.
მე ქუჩაში ვცხოვრობ.
ჩემი ბინა სხვისი მტვრითაა სავსე,
ჩემი წიგნებიც.
მტვრის დაწმენდას ვერ ავუდივარ,
ქალი ვარ ქვიშაში.
უაზრობას სიტყვებით ვებრძვი,
რომლებსაც გამუდმებით ვაცლი მტვერს
ბამბაზიის რბილი ნაჭრით,
ფაფუკი კიდეებით:
მეშინია, არ დავკაწრო,
მათ სულიერ თვალებში
საყვედური არ გავაჩინო ხელების მიმართ,
რომლებიც ჯერ კიდევ მასხია და მემსახურება.
მე ქუჩაში ვცხოვრობ,
სადაც წყლიან ბამბაში გაღივებული და ამოხეთქილი
სიამაყე დადის ჯეჯილივით.
ჯეჯილი იღუპება უმიწოდ.
უ-დედა-მიწოდ.
შენ ყვავილებით სავსე ფაეტვნებზე ოცნებობ
ქუჩებში. განა საყვარელი არა ხარ?
ყველა მეოცნებე საყვარელია.
მე ხმაურზე გწერ, მტვერზე გწერ,
მოქალაქეთა სიბრიყვესა და
ჭადრების ალერგიაზე გწერ...
თავი თუ არ შეგახსენე, დაგავიწყდები.
ძვირფასო ქალაქის მერო,
ბოდიშს გიხდი იმისთვის, რომ
ამ საჩივარზე `ქვემორე ხელისმომწერი~ ვერ ვიქნები.
იყოს ანონიმური.
ვის ვუჩივი, არც ის ვიცი.
შენი ბრალი არ არის,
არც ჩემი, მტვრით რომ ვივსებით:
ეგ ეგზისტენციური მტვერია.
(წინა მერმა ეს იცოდა).
შენ და მე (ქალი ქვიშაში),
მგონი, ამას ვერ მოვერევით,
მით უფრო, რომ შენც ქალის სახელი გქვია.
ძვირფასო ბატონო...
როგორ ვიყავი სამი
სიზმრის ჩმახსა და აბდაუბდის ბინდში
შორიდან ჩემს თავს მოვკარი თვალი.
ოთხკუთხა ჩარჩოში ჩავსვი,
ამოვჭერი პეიზაჟიდან
და ახლოს მოვიტანე სახესთან.
კი, ნამდვილად მე ვიყავი,
ცოტა შეცვლილი.
ისევ დავაბრუნე უკან, დიდ მარტოობაში,
სადაც ქარი უძრავად იწვა
და წყალიც, გასარკული, გაქვავებულიყო.
ეს რა წყაროა ნეტავი? _ გავიფიქრე,
როცა დავინახე, რომ ხელი
შიგ ჩავყავი და სველი ნები
თმაზე გადავისვი.
მანამდე შეუმჩნეველი ხე შევამჩნიე,
გაბარჯგული ზეცისკენ იყურებოდა.
დავინახე, როგორ მივუახლოვდი
და გარს შემოვუარე.
ამ ხეში ლექსის წვენი იდგა.
ვუარე, ვუარე, კარები ვერ ვუნახე.
აქედან ვანიშნებდი ჩემს თავს,
მარცხნივ, მარცხნივ მიდი-მეთქი!
იმას (ანუ მე), როგორც ჩანს,
ფრჩხილზე აქერცლილ ნუნად აღარ ვუღირდი.
მიწიდან ამობურცულ ფესვზე ჩამოჯდა (ჩამოვჯექი)
და გაარაფრებულ ყოფაზე ავტირდით ორივე:
ერთი _ სიზმრის ჩმახში,
მეორე _ ძილის ბურუსში,
მესამემ კი ჩავწერე
ეს საშინელი ეჭვების საშინელი დღე.
ჩემი ამბავი,
რომელიც სხვებისას ჰგავს
ყველა ფიქრი,
პირწმინდად ყველა _
მომჩივანი იყო.
შენც შენი დუმილის ბუდეში იჯექი
და იქიდან ამოსვლას არ აპირებდი.
აღარსად იყო კუნჭული,
სადაც დაბრუნება შემეძლო.
გულგრილი სხივი, სულერთია, რასაც დაეცემა.
ამიტომ მომდევნო მზეებიც აზრს კარგავდნენ.
როგორც ჩანს,
აღარ ვუნდოდი ამ ქალაქს.
მოხეტიალე წვიმებსაც
ჩემი ძვლების ჩარეცხვა სურდათ.
აქედან უნდა გავსულიყავი
და ჩემი ფერფლი მტკვარზე მომებნია.
მდინარეში
მღვრიე ვარსკვლავებს
შორიახლო მიჰყვებოდა
მოხათრებული მთვარე.
`მოხათრებული~?!!!
აუჰ!
ეპითეტი დამენანა,
ფანქარს დავუწყე ძებნა;
ამასობაში კი ვიგრძენი, რომ
ჩემს ხელისგულზე შენი გული ფეთქავდა.
ეეჰ!
ისე მალე მოხდება,
ისე უცებ.
ერთ მშვენიერ დღეს
ჩაიხედავ სარკეში და...
ხელები ჩამოგეყრება:
ჩემო საბრალო თავო,
ეს შენ მოგივიდა?
შენც დაბერდი სხვასავით?
საშინელი თეატრი
სარდაფების სიგრილეს
მდუმარება გამოჰქონდა ქუჩაში.
ქუჩის სარდაფებმა სიგრილე მომასუნთქეს
და სიჩუმე, ტანში გამბურძგლავი.
იქ ნამდვილად ვიღაცები ცხოვრობდნენ
უხილავი ცხოვრებით,
უხმო ფაჩუნითა
და უსიტყვო საყვედურებით,
ფეხაკრეფილი სიმართლის ნათებითა და
სიბნელეში ციმციმით.
ხელის მტევნები უშუქობაში დაფათურობდნენ
მთვარის დაჩეხილ სხივთან ერთად,
რაღაც რიტუალს ასრულებდნენ,
მორიგეობით უხუჭავდნენ თვალებს
ერთმანეთის პარალელურად გაწვენილ ცხედრებს,
დიდი ხნის გარდაცვლილებს,
ძალიან, ძალიან მკვდრებს,
უკვე აღარაფრის მომლოდინეთ,
უფრო უნუგეშოებს,
ვიდრე მოსიარულე იქნება,
რომელსაც გაქცევა მაინც შეუძლია.
თვალებს უხუჭავდნენ, ისინი კი
იმწამსვე ახელდნენ.
სიგრილით, სიჩუმითა და სინოტივით
დასნეულებული სუნთქვა
შემომასუნთქეს სარდაფებმა,
მაშინვე სიკვდილი შემყარეს,
დამმართეს
ჰიპოკრატეს ცხვირი
და ცხვირსა და ნიკაპს შორის მოქცეული
თეთრი სამკუთხედი,
შავი ლაქები.
თუ არ გჯერა, რომ მკვდარი ვარ,
ქუთუთო ჩამომიწიე,
ჩამაცქერდი გუგებში,
სარკე დამადე ტუჩზე,
დამაჭირე თითი საძილე არტერიაზე.
თუ არ გჯერა,
არ დამმარხო.
სამი გრივი ფეტვისა და ხუთი თხისათვის
(ისევ შეშლილის დღიურიდან)
ვერ გავიგე, რას ითხოვენ ჩემგან.
სინდისიც არ იღვიძებს,
რომ ამ დღიდან ამომიყვანოს,
რაშიც ჩავვარდი
არც მთლად ჩემ უნებურად,
რადგან მეუბნებოდნენ:
მაღალი ბალახისკენ ნუ წახვალ,
იქ ღალატის ორმოაო.
ისე ყველაფერი კარგი აგისრულდეთ!
ისე ყველაფერი კარგი დაგემართოთ!
ვერ გავიგე, მაინც რა უნდათ ჩემგან?!
სინათლე და კანონი არ შეჰყოლია ალბათ
იმ თესლს, მთესვარის მუჭში რომ თბებოდა,
თორემ რა გახდა ასეთი გაუგებელი,
ვერსად რომ ვერ მივაკვლიე პასუხს?
ვის მივადგე?
გვარგამოცვლილი კაცივით
ყველა უმართლოა.
რას მივაწყდე?
ყველგან მარტოობის ჩიხია,
დუმილის აკვარიუმი,
შეშლილობის იდუმალება.
სამი გრივი ფეტვისა და ხუთი თხისათვის
ნუ მომკლავენ, უთხარი _ მივცემ,
უგნურო!
ხსოვნა
მეხსიერება
დავიწყების ცოდვისგან გვიცავს.
შენ ახლაც შენი შორეთიდან მიყურებ.
ამაღლებული სიტყვების სრულხმოვანება
ახლაც დუმს საკუთარ ჩურჩულში ჩაკარგული.
და ისევ არ ვიცი,
რა უნდა მექნა და რა უნდა ვქნა.
ვინ უნდა მოვიდეს, რომ ყველაფერი გამოასწოროს?
უფორმო სევდა შენი პროფილის ფორმას იღებს,
თავისით რომ ხატავს ხელი
თუ ფანქრით,
თუ კალმით,
თუ ცარცით,
თუ წინდის ჩხირით
და ფრჩხილით _ თიხაზე.
ნაღვლიანი ღიმილის მოხაზულობას
გამეორების უაზრო ჩვევა
ვერ აფერმკრთალებს.
როცა ჩემს თავს ვიხსენებ, ვამბობ:
ყოველთვის რაღაცაში მინდოდა ყოფნა,
რათა ყველაფერში არ ვყოფილიყავ.
იქნებ იმ რაღაცას
ერთმანეთს შებერებული ცოლ-ქმრის
სიამტკბილობა ერქვა _
ჩუმი გალობა,
ეკლესიის ქვებში რომ შედის
და ამ ქვეყნიდან წასვლის ბნელ რიტმებს ფარავს?
(დაუძლურების ერთობლივი თანდათანობა _
თავდაღმართი, გადასაყვანი ცხადიდან ძილში).
იცოდე, ძვირფასო:
მარტო ერთგან _ ზღაპარში _
არ ბერდება მზეჭაბუკი.
ჩემი ზღაპარი ჩემი ხსოვნაა.
პროსტრაცია
ჩემს ამბავს თუ იკითხავ _
ვარ ისევ გაშეშებული. საწოლზე ჩამომჯდარი
ფეხებს დავყურებ და არ ვინძრევი.
ძალიან მეზარება მოძრაობის დაწყება.
ეს ისეთი ძნელი საქმეა, რომ უცბად არ შემიძლია.
მთელი დღე ვემზადები,
გვიან საღამოს ისევ შევწვები ლოგინში
და შვებას ვიგრძნობ:
აღარავინ მეხვეწება: ადექი!
აღარავინ მიბრძანებს: ადექი!
აღარავინ გაჰკივის ისტერიულად:
ადექი!
ადექი!
ადექი!
არა, არაფერი მაწუხებს.
მარტო უძრაობიდან ვერ გამოვდივარ.
აი, გათენდება დილა,
გადმოვაწყობ ფეხებს...
და ვრჩები ასე გაშეშებული.
არც არაფერი მტკივა,
არც არაფერი მიშლის ხელს,
რომ ავდგე და გავიარო,
მაგრამ, მომკალი და, ვერ ვინძრევი.
მინდა გამჭვირვალე ვიყო,
გავიშალო ოთხივე მხარეს
და გავიწოვო...
მავრიტანული ფერების მოტრფიალეს
შავ-თეთრი კადრებიღა შემომრჩა.
დაგინახე თუ არა,
შენს ფეხებთან დავეცი ჩრდილად.
შენს ჩრდილად დავეცი ფეხებთან.
მაშინვე მიკვირდა, ვინ მასწავლა?
ვის ვბაძავდი? ვინ მენახა ასე გართხმული?
როცა მოკლული მკვლელზე იწყებს ფიქრს,
გვიანღაა...
ამიტომაც ჩუმადა ვარ იმასავით...
რა ჰქვია იმას... მეთევზის ნანადირევივით
ჩუმადა ვარ, უტყვი.
ის კი ვიცი, რომ
ყველამ თავისი ჩრდილი თან უნდა გაიყოლოს.
ნელი დავიწყება
მონობის რბილი ცდუნებისგან
ვთავისუფლდები.
ნელი დავიწყება საბაბს ეძებს.
ჩვენი გზის მუნჯი სიცარიელე
დამშვიდების სიჩუმეს ნიშნავს.
ჩვენი არყოფნის ანარეკლები
აცილებენ ნაღვლიან თვეებს.
ჩემი დუმილის სამალავებში
ინახება შენი სახელი.
გულგრილობის კონცხიდან გიმზერ
და სიტყვებსაც გიგზავნი, როცა
გრძნობები სხვაგან მოგზაურობენ.
აი, ასეა. ჩვენი საერთო მომავალი
წარსულში დარჩა, ამიტომ ახლა
სხვა ნიშას ეძებს
და უწყინარ ტყუილებს ყვება.
დანგრეულია ჩვენი საკულტო ნაგებობა,
მეგალითური.
გუშინწინდელი ტალღების მარილს
დღევანდელი წვიმა ჩამორეცხს.
მონობის რბილი ცდუნებისგან
ვთავისუფლდები და ჩემადყოფნის
ნაკუწს ვიბრუნებ.
როდესაც კარგი ქარი ამოვა
და მთვარეც კარგად მობრუნდება,
ტანსაცმელს დავქსოვ
ბიბლიური მწყემსებისათვის,
თუმცა რა ეცვათ, რომ არ ვიცი?
ჩემი დუმილის სამალავებში
ინახება შენი სახელი.
ჩემგან ძალიან მოშორებით
ცხოვრობს ჩემი განწყობილება.
წყვდიადშიც უნდა შევიხედო,
იქნებ რამე ჩანს?
ვგრძნობ, რომ აღარსად აღარა ვარ.
მინდა შენი დუმილი ვიყო.
გავიღვიძო?
ძილის ბოლო წვეთები შემაშრა ტანზე,
როცა თბილი ბოლიდან გამოვცურე
და ნაპირის პირისპირ აღმოვჩნდი.
ხმელეთის სიცხადით მერამდენედ შემკრთალი,
ერთხანს ვტივტივებდი.
უკან მითრევდა თვლემის მყუდროება.
უკვე მერამდენედ არ მეთმობოდა
მისი ქვებისა და წიბოების
მოალერსე სიგლუვე...
*
ჯერ იყო
გაუგებარი სიტყვები,
ბევრი გაუგებარი
სიტყვა.
მერე _ სიცხადე,
გამანადგურებელი
მცხუნვარება
რეალობის,
რომელიც ყოველთვის
წინ ხტებოდა,
მდაბიურად ეჩრებოდა
ყველაფერში,
რათა წარმოსახვის
ადგილი დაეკავებინა
უტიფრად.
არჩევანი
გადაუწყვეტლობის წრიალი
შეუჩნდება ხელებს,
რომლებმაც უნდა ამოირჩიონ.
კედლიდან, როგორც ტყავიდან,
ძვრება სარკე,
აცეკვებული.
ფანტავს მოხტუნავე ათინათებს
გაუმიზნავად.
საწოლის ფეხთან
მრჩევლის ამბიციით დამძიმებული
ფარდის ფოჩი ქანაობს,
თავგზისამბნევ ირონიას
ჩაბღაუჭებული.
უფრო ადვილად ირჩევენ შავს,
სიშავისგან რომ ციმციმებს, ისეთს.
უფრო ხშირად _ თავისით.
წარსული
ჩვენი მამების
უსიტყვო მორჩილების
სასუქზე
ამოდის ამბოხი
ჩვენი შვილების,
რომლებიც ვერ იტანენ
მარტოობის შუალედებს,
როგორც ცარიელ ჩრდილებს.
ეს ჩრდილები
მათთვისაა ცარიელი,
ცარიელი
და უგვანი,
თორემ იქ
აბჯარ-კოშკების
ხანა ცქმუტავს,
უცხოდქცეული,
დავიწყებისთვის
განწირული
საბოლოოდ.
ზღვარზე
მზის შუქსა და ჩემსავე ჩრდილს შორის
მომწყვდეული,
ბეწვის ხიდზე გადავდიოდი.
არავინ ამიხსნა წუხანდელი სიზმარი,
მისამართი დამკარგვოდა.
კაციშვილი ვერ მაგნებდა.
წამის მოულოდნელი გზაჯვარედინი,
რომელიც ძალიან შორს იყო, მეგონა,
გაუფრთხილებლად შემომეხალა.
მორუხო-ლეგა ელფერები
ოთხშაბათის მარხვებივით
რაღაცას კი მპირდებოდნენ,
მაგრამ გაურკვეველს.
ბეწვის ხიდქვეშ წყალი გადიოდა,
უხილაობა მიჰქონდა
ფესვებისა და ყლორტების შუღლის.
უარყოფის უარყოფას
ამწიფებდა თბილი დინება.
მუდმივი მწუხრის მყუდროებაში
თავშესაფარს პოულობდნენ
ჩურჩული და ხვნეშა.
კვდებოდა სიყვარული
გაკროლილ კაჭრებშუა
მტრული დუმილით დამუნჯებულ
ძველთაძველ სიმშვიდეში,
რომელიც მომავალზე
მხოლოდ გარდასულებს ესაუბრება.
ყველაფერი დამვიწყოდა, რაც ვიცოდი,
ერთის გარდა:
სტრიქონში მინდოდა შეძრომა.
მჯეროდა,
ის მაინც დარჩებოდა,
რასაც ლექსი შეინახავდა.
ჩემი გონება ჩემს რწმენას
ვერ გაუმკლავდა,
ვერ მოერია.
მაგრამ სხეული,
ჩემი სხეული,
გაჭედილი შუქსა და ჩრდილს შორის,
ანუ ორ ნაპირშუა,
ერთიდან მეორეზე
ვერაფრით ვერ გადადიოდა.
გასაგებად გეტყვი
არარსებულით ივსებოდა სიცარიელე.
ჩემი არარსებული
შენსას არ ჰგავდა,
ჩემი სიცარიელე
არ ჰგავდა შენს სიცარიელეს:
არც მოცულობით,
არც სიღრმით,
არც ლოდინით.
მარჩიელური ტონალობა
იმ სხვა აწმყოში,
რომელიც ჯერ კიდევ მყოფადს ეკუთვნის,
იმ ამბავში, რომელიც ჯერ კიდევ არ მომხდარა,
როჭოს ტიხტიხმა გაზაფხული მოიყვანა
და ბოშური რომანსიც
ვარსკვლავთა ბურუსებისკენ დაიძრა.
შემთხვევითობის იმედად დაიძრა,
თორემ იღბლის აღარ სჯეროდა.
შემთხვევითობის იმედად ამღერდნენ
ნაპერწკლებივით უწონადი სიტყვები,
სინტაქსის ჯაჭვები რომ დაწყვიტეს,
მოურჯულებელი სიტყვები,
უფიქრო და ალოგიკური,
ოღონდ უფრო ღრმა,
უფრო ლმობიერი
და იდუმალი:
`ეგება, მაინც...~
`უცაბედად რომ...~
`იქნებ, ოდესმე...~
`ვინ იცის, მოხდეს?~
მკითხაობაა?
ტკბილ-მაცდურად გამტყუებელი
გზაზე, რომელსაც ყველა მხრიდან
უსულგულო `არასდროს~ ხერგავს...
ქარაფშუტული იმედების
მარჩიელური ტონალობა
ფუჭიაო, მაინც ნუ იტყვი.
ისტორია
მიდიოდა ქარი, უცნობ საფლავთა დამტირებელი.
მოდიოდა წვიმა, მიწამდე ვერ აწვდენდა.
იყო და წავიდა წინაპარი.
ზღვიდან მოსული მიწაში წავიდა.
ყოველ დღეს და თვეს
რაღაცა ერქვა,
მხოლოდ წლები იყო უსახელო,
გადანომრილი.
ბედსვიანობის გამრიგე ესწრებოდა ყველაფერს,
მაგრამ არაფერში გარეულა.
აღთქმამიცემულივით დუმდა
ნაცადი დუმილით.
უსიტყვობის ექოს უსმენდა.
დროდადრო ჩნდებოდა
უქნელ საქმეთა მმბობელიც
(რა ბევრისთქმია! რა არასქნია!),
ახალხანის ბეწვს ისხამდა,
სახალხო იმედი რომ გაეცოცხლებინა,
შემდოვრებული სისხლი აექაფა.
მზითვიანი პატარძალივით
წელგამართული და თავნება
ქარაფშუტულად დაკისკასობდა;
ქაფურისფერი პერანგი ეცვა
და კაცობაგაკოტრებულებს
თავზე აბიჯებდა.
ხმაური,
ჩალექილი წყვდიადის აშლა რომ სურდა,
აფრთხობდა საღამოს.
ცხოვრების ჭმუნვა
ბავშვის ღიმილშიღა დნებოდა _
იქ რაღაც იყო მუდმივი,
როგორც სინათლის კვანტი,
თევზივით მოელვარე სხივში რომ სხმარტალებდა.
მოთმინების თვინიერ ჰაერში
სადღაც მწიფდებოდა ლოდინის ნაყოფი.
იმ პირობით...
არიან და არიან ვარსკვლავები.
ღამის სიჩუმეს დარაჯობენ.
გვიან აღწევს მათი ჩავლილი ნათება
დავიწყების უკანასკნელ ხიდს.
მთვარე?
მთვარე უდაბნოს უცრემლო თვალია, დამშრალი,
ზღვის კენჭებით რომ ივსება.
გულგრილად მამცნობს:
მტოვებს ზაფხული,
მიაფრიალებს ფერად ამინდებს
და მიდის.
ნურაფერს მეტყვი.
ნურც ერთ სიტყვას,
თუ მას არ შეეძლება
უკვე ნათქვამი და გაგონილი
გადაფაროს.
გაგრძელდეს დუმილი,
ეს სიცარიელეც.
მე მას სიცარიელით გადავიტან.
ოღონდ ეს დრო გამომიქვითე მაშინ,
როცა შენი თვალების სინათლეში
ბნელს ჩავხედავ და
უშუქო ნაღვლის უსიტყვობაში
უცაბედი სინაზის
დაბადების საათს დავადგენ.
მუხლუხოსა და პოეტის შესახებ
მუხლუხოს ბეწვებში გახლართული
ნამის წვეთი რომ შეამჩნიე,
მაშინვე ლექსში შესვი და
თავიც მოიწონე
ცოლთან,
შვილთან,
მეგობართან
(ინტელექტის მონობა
ცოდვის მონობა არ არის),
ამისთვის _ ყოჩაღ!
მაგრამ შეუმჩნეველი გრჩება ქვეყანა,
კვდომის ვადა რომ დაუთქვეს
და ისიც,
ლენტების გაჭრათა ზარ-ზეიმში
ჩუმად ქრება.
ნაწილმა არაფერი იცის მთელზე
და პირიქით.
რა ატრიალებს წისქვილის დოლაბს
რა მოხდა მერე, თუ ჩვენს თვალებს
შეხვედრა სურდათ?
ხმელთაშუა ზღვის ნაჯერი ღამე
რას შეცვლის ისეთს,
რაც მაღალ მთათა
თეთრ მწვერვალებს არ შეუცვლიათ?
დავიწყებიდან რომ გამოვყავარ,
იმ მზერის მიღმა
მომხდარიცა და მოუმხდარიც
ერთად ცხოვრობენ, ერთმანეთში დაზავებული.
უგზოდ მიცურავს მთვარის ტივი
სულ სხვა ზღვის ორთქლში...
სხვა სივრცეში... სხვა დროებაში...
ემსგავსებიან გამთენიის თხელი სიზმრები
შუაღამისას.
აცაბაცად გაქცეულ აზრებს
თარაზოში რა გამოიყვანს?
არც ქარი _ წისქვილს,
არც დოლაბებს აბრუნებს წყალი,
არამედ _ სევდა,
მიშვებული ჩემი დუმილის საძოვრებზე
უსიგრძეგანოდ.
ქალი
(ეპიტაფია)
რა არზა მოგართვა,
რომ დამიჯერო,
გულის ერთი ხუნწკალით მაინც
დამიჯერო?
უთქმელობა,
ვიცი, უთქმელობა
გვაშორიშორებდა,
თორემ ერთმანეთის
გვერდიგვერდ მდგართ
რა გვიშლიდა ხელს,
ერთმანეთში შეგვეღწია?
უპასუხობის კონცხები
ამსხვრევდნენ
ჩემს უსიტყვო ხომალდებს,
დროც მანგრევდა
უომრად.
როცა ერთხელაც შენს მაღალ ტოტებს,
ვარსკვლავებს რომ იჭერენ ახლა,
მეტყევე მოსწვდება,
გაგახსენდეს:
მე ვიყავი, მე,
გზააბნეული და ცალუღელა
სხივივით რომ დაგტრიალებდი...
და ჩემს საფლავსაც
ბამბა დაათოვს.
კაცი
კაცი, ვითარცა თივა, არიან დღენი მისნი;
ვითარცა ყუავილი ველისა, ეგრეთ აღყუავდეს.
ფსლ 102.15.
ღვინის სარდაფის სიგრილეში
უკეთ უსმენდნენ სიჩუმეს,
სადაც გამჯდარიყო
ქალურობის ორაზროვნება,
რომელსაც არ უყვარდა
ტლანქი სიტყვები და მოუხეშავი სინტაქსი.
მაგრამ,
როცა ქიტონქვეშ ხელს შეუცურებდნენ,
იტრუნებოდა.
ვის რა საქმე უნდა ჰქონოდა ამასთან?
ან იმ მომხიბლავ კითხვებსა და პასუხებთან,
რომლებიც რიტმულად და მათრობელად
მიმოდიოდნენ ორთა შორის და
გაუხარელ ყოფას უხალისებდნენ მათ?
ვინმეს უშლიდა ხელს,
მთვარე რომ ხან სავსე იყო და
ხან მოკლებული,
ზღვის სილურჯე კი,
ვიდრე რეცხვაში დარბილდება ფერი,
ისეთი კვასკვასა?
კაცი მარტო იმაზე ხომ არ იოცნებებდა,
გზიდან ერბო წამოსულიყო და მთიდან რძე?
მასაც ხომ უნდა ეხარა ველის ყვავილივით,
თავისი სიმართლე ეთქვა,
ვინმესთვის გაემხილა დაფარული ლტოლვა,
რომელიც მუდამჟამს ერთი იყო:
დასხლტომოდა კანონის მარწუხებს,
დაეძლია ფარისევლური მორჩილება
და ის ყოფილიყო, რაც სინამდვილეში იყო.
ღრუბელს დააკავებ ცაში
ან ქარს ხეზე დააბამ?
შემთხვევითი და ხანმოკლე განწყობილება
ქვის ქვეშ ნადებ მიწაში
ნოტიოდ მოყავისფრო მატლი
შეირხა.
მთავარი ფიქრის მომიჯნავე ფიქრებმა
გზიდან გადამაგდეს.
რომელს უნდა ვენდო?
შავი ფრინველი ჩაეშვა ხევში.
მარტოობით აღმუვლდა ღრანტე.
მე ვიდექი დუმილის ხნულში
წლების მდინარედ გადაქცეული
და ვარწევდი
მთვარის ვერცხლისფერ აკვანს.
რამდენი სახელიც დამარქვეს,
არც ერთი ნამდვილი არ იყო.
ნადირის უხმო ნაბიჯებით
რბილად გადამირბინა დღემ,
ღამისგან დევნილმა.
ჭირვეულად მომწყინდა
დღე და ღამის დაჭერობანა
და უფრო დიდი ღამის მოლოდინში
ტკბილ-ნაღვლიანად გავირინდე.
ის მოვა, დაყოვნდება
და ისეთი ჩუმი იქნება,
სიზმრის გაფრენასაც გავიგონებ.
მაგრამ იმ ღამის ძილი
უსიზმრებო რომ იყოს?
*
გოგი ჩარკვიანის სიკვდილის გამო
ფარისევლობის
ხლართებით
დახლართულო სოფელო,
ის გტოვებს,
უსამართლობის
ბზენარევი ალიზით ნაგებს,
ანგარებისა და
სამარცხვინო გარიგებების
სადგურს.
ის მიდის.
შენი ბიწი
ვერ მიეკარა.
მხატვრის ეპიტაფია
მე რომ შემეძლოს ჩემს თავზე გიამბო,
პირდაპირ გითხრა, გულში რა მესვა,
ყველა სახელი უნდა დავივიწყო,
დაპირებები გავაუქმო
და დავდუმდე.
ეს დუმილი სავსეა.
ეს დუმილი ცარიელია.
ამ დუმილს ავსებს
ასურასტანის მეფის გრძელზე გრძელი სახელი,
წითელი რომბი,
არლეკინის სამოსელზე გამოხატული,
ფერად-ფერადი ელიფსები _
ვითომ ვაშლები...
ამ დუმილს ფიტავს
შეუღებავი სივრცეები,
უხარვეზობა უბრალო ცისფრის
მდუმარებას აცარიელებს.
მე რომ შემეძლოს ყველაფერი პირდაპირ გითხრა,
ხსოვნის მყესები დავქაჩო და
მოვუყარო თავი განთესილს,
მაშინ გეტყოდი:
დაძენძილ ნისლში
ნამძინარევი ილანდება
მქრქალად მთის ტანი,
როგორც მუსლიმის მჭვირ პერანგში
ქალის სხეული...
რომელზეც გულის ასაყრელად
მე არ მეყო ერთი სიცოცხლე.
აღსარების საიდუმლო
ვინანიებ იმ ცოდვებს,
შენ რომ უნდა იცოდე,
სხვამ _ არა.
დუმს გუმბათის კამარა _
სამარე.
ჩაიარა
თვითმკვლელი წუთების სახრჩობელაზე
ახლა ის ეკიდა,
რომელმაც ყველაზე მეტად გამამწარა.
`ამანაც ჩაიარა~, _ გავიფიქრე.
*
მოგიბრუნდი და...
სიტყვა, რომელსაც
ენის ქვეშ მიმალავდი,
შეშუპებული ქუთუთოდან
დიოდა.
*
ძილის ლაბირინთში შებრუნებულმა,
წუხანდელი სიზმრის აზრი
გამოვიტანე.
*
ჩემი ფიქრის
გზაწვრილს გაყოლილი,
შენი გულის მაქვაში
ჩავიხვიე.
გიცანი
თხემით გიცანი და... მხრებით.
ნაწვიმარ ნაძვებში გაიარე
და უცბად დასველებულ პერანგს
ხერხემლის ღარი დააჩნდა.
*
სიტყვებმა _
ამ უწონადმა,
უფერ-უხორცო ჰაერის შერხევებმა _
დაგვამცრეს,
დაგვაჩაჩანაკეს,
ერთმანეთს დაგვაშორეს,
დამიზნებულებმა გულში.
*
მზერითაც შეიძლება
დაჩეხო,
ცეცხლს შერთო,
დაანახშირო
ადამიანი...
ამბობენ
სიზმრებს იმ ენაზე ვნახულობთ თურმე,
ყველასთვის ერთი რომ იყო,
ვიდრე გოდოლი დაინგრეოდა.
არქეტიპი
ატატებული შვილით ხელში,
სოფლის პირისპირ,
მიდის დედა _
მარადიული მარტოხელა.
ქალების დიალოგი იქ
_ ის მაღალი თუ მოვიდა?
_ ახ, რომელი?
_ თუ მტიროდნენ?
_ ყვავიჩხიკვისმამიდები...
_ სულ არც ერთი
ახლობელი?
*
სიცოცხლეს
თითოს არიგებდნენ,
მაგრამ გატყუებდნენ
ორმაგად:
წონაშიც
და
ხურდაშიც.
პარალელურად
როგორც დაგრძელდა მოლოდინი,
ისე _ ნისიად
წაღებული
სურსათის სიაც.
ორატორი
მშვენივრად ლაპარაკობდა.
ლამაზად. დაწყობილად.
ენამახვილი, ყვავს ჩამოაგდებდა ხიდან,
ოღონდ... არც ერთ მის სიტყვას
უფალი არ ახლდა.
*
გამარჯვებულმა იკითხოს, თორემ
დამარცხებული
დავიწყებას
მოეფარება.
სულერთია
თავშეკავებაც მოგკლავს,
დაგინებული დუმილივით
ნაძალადევი.
ვირი
დგას ვირი,
ოთხი ფეხით ჩასობილი მიწაში.
თავისთვის ლაპარაკობს...
ყურებით.
*
ვედრების ლოლუები _
სანთლები თავდაღმა _
მიწაში ჩასვლაზე რომ ლოცულობენ.
*
ვარსკვლავთა ოთახებში
ჩათვლემილებს ეძინათ.
გ. ლეონიძე
არც ვარსკვლავია უსახლკარო.
შესკუპული თავის ნიშაში,
ქანაობს ფეხებჩამოყრილი
წყვდიადის ზღვაში.
ოკულისტის დანახული
მზეს ჩამოაწვა ღრუბელი,
ჩაკვდნენ ჩრდილები, მუქები,
მინდორს ყაყაჩოს თვალებში
გაუფართოვდა გუგები.
უაკვალანგოდ
სიბნელის ზღვაში
ხან სად და ხან სად
ამოყვინთავს ციცინათელა.
*
ცას,
ვარსკვლავებით დაჭიკარტებულს,
ძირს ჩამოვარდნის არ ეშინია.
წვიმიანი დღე
შორიახლო რაღაცამ
გაიშრიალა.
სველ სიმინდში თუ გაიშლიგინა
ძაღლმა.
მიფრინავენ
ფრინველებსაც ჰყავთ წინამძღოლი,
როცა ნახევარრკალად შეკრულები
ლაპარაკ-ლაპარაკით მიფრინავენ
მომავლისაკენ... გრძელ გზაზე...
ღმერთი კეთილია
კვერცხის პერანგივით სუფთა,
კვერცხის ნაჭუჭივით უბეწვო თოვლით
მოეზღო ქვეყანას
შარშანდელი ცოდვები.
*
ტკბილო დედაო,
ღვთისმშობელო,
აი ამ წუთსაც
ქვეყანაზე ისე ბევრს უნდა,
შენს თბილ კალთაში თავი ჩარგოს...
ჩუმად იტიროს...
უძილობა
ეს ვინ ოხერია,
პირქუშ სახეზე ღიმილი რომ გაეშალა,
როცა მოწყენილმა ნიავმა
ღინღლი შეურხია ყელზე
და კოწახურის მოწითალო-წაბლისფერი
ნორჩი ტოტებით
საძილე გზები გარდიგარდმო გადაუჭრა?
ლოქოსფერი ღრუბლის სუნი
წამოიღო წვიმამ, როგორც მხილება,
ყოველგვარი მიდებ-მოდების გარეშე
დამახალა შუბლში
(ჩემი შუბლი ეჭვების რუკაა!),
თან შორეთში გაკლაკნილი
ელვის ბილიკებით დამემუქრა.
ჩემს ფანჯრებქვეშ ხმაურით გავლილ ხალხზეც
ფიქრობს დასაბამის შემოქმედი...
სუყველაზე ზრუნავს თითო-თითოდ,
მარტო ჩემზე კი არა.
თავისით იზრდება ჩემი სიკვდილი
დავიწყების ყრუმუნჯულ მინდორში,
სადაც დღეებისა და ღამეების
უსიხარულო ხარჯვაა გამალებული;
ცრუ იმედის გუთნით გადახნული
მომავლის ველებიღა ჩანს...
ჩემი მზერა გადამიყვანს, სადაც მომესურვება,
დამიხსნის წყვდიადის ალყიდან.
იქ ახალი ვარსკვლავია,
თოთო,
ამწუთს შობილი,
ციმციმით რომ უფეთქავს ყიფლიბანდი.
ეძებს ძუძუს.
სანამ ჩვილი ტუჩებით
მთვარის კერტს მიაგნებს
და კარგად მიეწოვება,
სუნთქვა მეკვრის _
ხსენი არ გადასცდეს სასულეში.
ხშირად ჩემი ცხოვრების სიგრძე
მოგონებებსაც ვათვალიერებ
(სულ რომ ყურთან რაღაცა გესმოდა,
ის _ ჩემი ნაღველი სლუკუნებდა):
ცარიელი ადგილების შესავსები
მწიფე წითელი, მაძღარი მწვანის გვერდით,
მძვინვარე კონტრასტს ქმნიდა,
რომელიც ლეგნაფიფქიანი ცისფრის
ზნეკეთილობას ამოფარებოდა.
სიყვარულის სიმართლეს
ისევ სიყვარულით თუ გაიგებ.
ამ სიმართლეს ვიქირავებ
სამეჯლისო სმოკინგივით და ვილაპლაპებ
საზეიმო ჭაღების ქვეშ, გაბრწყინებული...
ოღონდ ჩემი ბედნიერება
სხვაზე აღარ გავრცელდება.
ასე მოხდა ხვალ-ზეგ
შორს მინდოდა გახედვა,
მაგრამ შეფერხებები
ჩოგნის ბურთივით ახტუნავებდნენ
ჩემს მზერას.
აი, გადაევლო რცხილის ცოცხალ ღობეს,
სიბერეში გადასულ მუხას,
დაღარულქერქიანს,
ეჭვებით დამეჭეჭებულს.
იქით რა ჩანდა?
კრედიტორების,
ინვესტორების,
ბიზნესმენების დაბურული ტყე.
(ვაიმე! იმათ არ დარჩეთ ჩემი ქვეყანა!).
უფრო იქით _ ფხიზელი მეგაპოლისი,
მძინარე მეტროპოლიებით გამძღარი.
(რა ვქნა, იმან არ ჩახეთქოს ჩემი სამშობლო!).
ქარი მაინც ამოვარდეს,
მოაბრუნოს ჩემი მზერა, გაავებულმა,
ან თოვლ-ჭყაპში ჩააქროს.
არასოდეს არ გაორდა ჩემი მზერა;
შენ ერთს გხედავს, ერთს.
იმიტომ რომ, ცალთვალაა
(`კორექციული~)!
გავიხედოთ და... ერთხელაც ჩამოვარდა ჩოგნის ბურთი.
ნაქარი ატამივით არ გაგორდა დიბის ქათიბში?!
ყველაფერი დაჩუმდა და დაწყნარდა.
მერე კი...
მერე კი ხმა წამოვიდა იმისი,
მე რომ ძალიან მიყვარდა
(ცალთვალასი, ცალთვალასი!),
ტკბილად დამინანავა და დამაძინა მშობელივით:
`ქათიბს ღეჭავდა ნიავი
ბროლ-მინანქარის კბილითა...~
უჰ, რა კარგია!..
რა კარგია დალოცვილი...
ღმერთმა ყველას გიშველოთ!..