კარმელი შალვა

Ego vi amo

მაშრიყის მზეო, ო ლკილა, საღვთო ტრფიალით
შენს სადღეგრძელოს ვსვამ, მგოსნურათ ოქროს ფიალით.
წითელი ღვინო მოთილისმობს გიჯურათ მჩქეფე,
კვენის მუტრიბი, ზეიმია, მეფე ვარ,მეფე!
მოდი ქალწულო, ანიშატე დღესასწაული,
სასწაული ხარ მაშრიყელო, მზის სასწაული.
სიტურფით გახდი თვით ხელმწიფრე გვირგვინოსანი,
მე სიყვარულით შევიქენი შენი მგოსანი!
ხოტბა - შაირით აღგავლინე ქებათ - ქებამდე,
ახ დავითვერი, დავითვერი დავიწყებამდე!
აბა იგემე რა ტკბილია ვაზის მტევანი,
გინდა გავფრინდეთ, გველოდება სხივთა სევანი.
ცის ეთერისკენ სადაფული გზატკეცილია,
წამოდი მალე, წავიყვანოთ თან ცეცილია.
ვიშ ღამის მთიებთ, მიციალე ვარსკვლავთ მალხაზებს,...
ო როგორ მინდა ვკოცნო მანგის ნატერფალ ხაზებს!
იქ ვერ მოგწვდება ჩვენ სიკვდილი დღეთ მაკვეცელი,
ჩვენთვის იქნება იქ უმანკო ეს სარეცელი...
მზესთან მე შენით ჩემო სულო მსურს დავიამო.
მითქვამს და გეტყვი ო ლეილავ: ეგო ვი ამო!

1916 წ.

აღდგომის ტრიოლეტი

აღდგომა დღეა, სამრეკლოზე ზრიალებს ზარი
და ჭიდაობენ ჩაკირული წითლად კვერცხები.
ცოცხალს კლავს ღვინო და ისევე ცოცხლდება მკვდარი.
აღდგომა დღეა. სამრეკლოზე ზრიალებს ზარი.
აღარ ჩანს ქრისტე ამ ლოთებში, არც მისი ჯვარი.
არ ვიცი, ახლა ვის წინაშე დავენარცხები.
აღდგომა დღეა. სამრეკლოზე ზრიალებს ზარი
და ჭიდაობენ ჩაკირული წითლად კვერცხები.

1917 წ.

მეფის ქალნი ტრაურში

დღეს განვიცადეთ ღვთაებრივი დანაკარგისი.
ვფიქრობ, პრინცესა უბედური, რომ სიზმარშია,
ამა სეფექალთ შემოევლო შავად არშია:
მომკვდარა პანი, მეოცნებე ღამის მარკიზი!

ქრება გლოვილში ორეულად ორი ნარგიზი.
მწუხარე დების ღრმა თვალები ცრემლთა ღვარშია.
ჩვეულო მგზავრო! ქალბატონი ძველ საყდარშია,
ხატისკენ ილტვის აქ ქალწულის გული ფაქიზი.

ერთხელ ელოდა მათ იღბალი და სილამაზე,
ახლაც ტირიან მონაზვნები მიცვლილ მამაზე,
დააქვთ საფლავზე ქრიზანტემა, ხან აკაცია.

კარგი, რომ ჩემში ნიღაბებით მამაკაცია,
და ვიტან გრიგალს, სასიკვდილოდ გულს რომ აჩუყებს,
თორემ ვიხრჩობი და ვერავის ვერ ვთხოვ ლაყუჩებს.

მკვლელობა სონეტში

იქნებ მკვლელობა ამ ხანებში მოხდეს ფარული,
არვის დაედოს ჩემს სიკვდილში მძიმე ბრალდება,
ეს გათოვება მეტად უხვი იანვარული,
უკვე აშკარად დღეს ეტყობა თებერვალდება!

თოვლის ქანდაკი ჩემს ეზოში დავდგი მიონად,
შევძელი კერპად შენი ტანის ნაკვთში დაყვანა.
თითქოს გადვიქეც ჩვენებისთვის პიგმალიონად,
სული, ღვთაებას ცივ თეთრებში, კვლავ გეთაყვანა.

ჯერ ჩემთვის ღამეს ასე ძილი არ გადუსხია ...
შენ მაყვედრიდი, გალატეა, შენს პიგმალიონს:
"ჩამაცვი კაბა ... ო, რა მცივა ... ო, რა სუსხია.
სანამ გიცადო ქმარს უგულოს როგორც ალიონს!”

ვნახე მიონა გათენებას, ხეთა ფარცხებით
სფინქსს ამსგავსებდა გადაყრილი ნამქერის ხვავი.
და გადავწყვიტე, სანუგეშოდ ამ დამარცხებით,
ერთ-ერთ სონეტში დაუნდობლად მოვიკლა თავი.