ცარცით მოთხუპნული ხელებით
ცარცით მოთხუპნული ხელებით დავზარდე ეს ბაფთები.
აღლუმებზე ვაფრიალე,
შორიშორს გაპრეხილი კურდღლის ყურებივით ვაბარტყუნე.
ბოლოს, რომ ვეღარ ვეტეოდი,
იმ სასკოლო ფორმასთან ერთად
ჩემი თვალების წყალში მოვისროლე.
მამას ცხლად უყვარდა შემწვარი თევზი,
დედას ცივად.
ბებია კუთავდა, ჩუმად, უსაშველოდ.
მე კარი გამოვიჯახუნე და
თვალებში დაგუბებული წყალი დამექცა.
სადღაც, კოცონთან, ფეხებალეწილი გოგოები ისხდნენ და
იქნებ, მათ შორის მინდოდა გარევა.
გოგოები ხომ სხვანაირ ცხოვრებაზე ლაპარაკობდნენ.
ჩუმად, უსაშველოდ საინტერესოდ და
ცარციანი ხელებით დაზრდილი ბაფთები
ნატვრის ხეებისთვის შეებათ.
მჩატეები იყვნენ თუ მძიმეები, ვერ მივმხვდარიყავი.
მთვარე აბაფთებულ ხეებს თითქოს ლილაში ავლებდა.
იმ ცარცის ჩამორეცხვა თუ უნდოდა,
რომლითაც პირველ კლასში 2+3=5 დავწერე.
არ ვიცი საიდან სადამდეა ჩემი სილამაზე
არ ვიცი, საიდან სადამდეა ჩემი სილამაზე:
შუბლიდან ნიკაპამდე,
ლავიწიდან კვირისტაბამდე თუ
თხემიდან ტერფამდე.
ის საიდანღაც იწყება და საითკენღაც სრულდება,
მაგრამ საითკენ, გაუგებარია.
სახიდან კანჭებისაკენ მიემართება თუ პირიქით,
კანჭებიდან სახისაკენ?
ბეჭების და დუნდულების მიდამოებში ხომ არ ტრიალებს?
ან იქნებ გასწვრივ მოძრაობს,
ჩემი ერთი თვალიდან მეორე თვალამდე,
ერთი ძუძუსკერტიდან მეორე ძუძუსკერტამდე ან სულაც
დიაგონალურია და გულიდან ღვიძლამდე მისერავს მუცელს?
და თუ აპრეხილ ცხვირზე მაზის და
იქიდან ფეხსაც არ იცვლის, მაშინ?
თუმცა რა, ვითომ რატომ არ შეიძლება,
ჩემი სილამაზე მხოლოდ ერთ რომელიღაც
უძრავ წერტილში ბუდობდეს?
მით უმეტეს, თუ არავინ იქნება,
ვინც მის ამოძრავებას შეეცდებოდა.
ერთ წერტილში შეკუნჭული სილამაზე -
ასეთი რამ სრულიადაც არაა გამორიცხული და
თუ ადამიანი ჩაუკვირდება, არც საწყენი.
მთავარია, ის არსებობდეს.
მთავარია, დარწმუნებული ვიყოთ, რომ
ჩვენი სილამაზე არსებობს.
რომ ის საიდანღაც დაიწყო და ახლა
რაღაც (თუნდაც პირობითი) ფართობი უკავია -
შუბლიდან ნიკაპამდე,
კეფიდან კუდუსუნამდე ან
გულისკოვზიდან გულისფიცრამდე.
თუ ეს ვიცით,
დამნარჩენი სულერთია.
თუ ეს ვიცით,
კმაყოფილი ვართ დასამყაროს ვეპრანჭებით -
თუნდაც იმ ერთადერთი წერტილით ცხვირის წვერზე.
ასეთები ვართ ადამიანები.
ასეთები ვართ მდედრები.
ასეთი ვარ მე - დიანა ვაჩნაძე და
ძალიანაც ამაყი ვარ ამით
ცარცით მოთხუპნული ხელებით დავზარდე ეს ბაფთები.
აღლუმებზე ვაფრიალე,
შორიშორს გაპრეხილი კურდღლის ყურებივით ვაბარტყუნე.
ბოლოს, რომ ვეღარ ვეტეოდი,
იმ სასკოლო ფორმასთან ერთად
ჩემი თვალების წყალში მოვისროლე.
მამას ცხლად უყვარდა შემწვარი თევზი,
დედას ცივად.
ბებია კუთავდა, ჩუმად, უსაშველოდ.
მე კარი გამოვიჯახუნე და
თვალებში დაგუბებული წყალი დამექცა.
სადღაც, კოცონთან, ფეხებალეწილი გოგოები ისხდნენ და
იქნებ, მათ შორის მინდოდა გარევა.
გოგოები ხომ სხვანაირ ცხოვრებაზე ლაპარაკობდნენ.
ჩუმად, უსაშველოდ საინტერესოდ და
ცარციანი ხელებით დაზრდილი ბაფთები
ნატვრის ხეებისთვის შეებათ.
მჩატეები იყვნენ თუ მძიმეები, ვერ მივმხვდარიყავი.
მთვარე აბაფთებულ ხეებს თითქოს ლილაში ავლებდა.
იმ ცარცის ჩამორეცხვა თუ უნდოდა,
რომლითაც პირველ კლასში 2+3=5 დავწერე.
არ ვიცი საიდან სადამდეა ჩემი სილამაზე
არ ვიცი, საიდან სადამდეა ჩემი სილამაზე:
შუბლიდან ნიკაპამდე,
ლავიწიდან კვირისტაბამდე თუ
თხემიდან ტერფამდე.
ის საიდანღაც იწყება და საითკენღაც სრულდება,
მაგრამ საითკენ, გაუგებარია.
სახიდან კანჭებისაკენ მიემართება თუ პირიქით,
კანჭებიდან სახისაკენ?
ბეჭების და დუნდულების მიდამოებში ხომ არ ტრიალებს?
ან იქნებ გასწვრივ მოძრაობს,
ჩემი ერთი თვალიდან მეორე თვალამდე,
ერთი ძუძუსკერტიდან მეორე ძუძუსკერტამდე ან სულაც
დიაგონალურია და გულიდან ღვიძლამდე მისერავს მუცელს?
და თუ აპრეხილ ცხვირზე მაზის და
იქიდან ფეხსაც არ იცვლის, მაშინ?
თუმცა რა, ვითომ რატომ არ შეიძლება,
ჩემი სილამაზე მხოლოდ ერთ რომელიღაც
უძრავ წერტილში ბუდობდეს?
მით უმეტეს, თუ არავინ იქნება,
ვინც მის ამოძრავებას შეეცდებოდა.
ერთ წერტილში შეკუნჭული სილამაზე -
ასეთი რამ სრულიადაც არაა გამორიცხული და
თუ ადამიანი ჩაუკვირდება, არც საწყენი.
მთავარია, ის არსებობდეს.
მთავარია, დარწმუნებული ვიყოთ, რომ
ჩვენი სილამაზე არსებობს.
რომ ის საიდანღაც დაიწყო და ახლა
რაღაც (თუნდაც პირობითი) ფართობი უკავია -
შუბლიდან ნიკაპამდე,
კეფიდან კუდუსუნამდე ან
გულისკოვზიდან გულისფიცრამდე.
თუ ეს ვიცით,
დამნარჩენი სულერთია.
თუ ეს ვიცით,
კმაყოფილი ვართ დასამყაროს ვეპრანჭებით -
თუნდაც იმ ერთადერთი წერტილით ცხვირის წვერზე.
ასეთები ვართ ადამიანები.
ასეთები ვართ მდედრები.
ასეთი ვარ მე - დიანა ვაჩნაძე და
ძალიანაც ამაყი ვარ ამით