ელიზბარაშვილი ელიზბარ

სიჩუმის ხმა

ბნელი ღამის მკერდზე ჩამოშლილ ვარდს
ჰკოცნის ყინული შენი სიჩუმისა.
აამეტყველებ კარ და კარ ყველა იმ გზას
სადაც მე გელი
დაორთქლილ მინებზე თითების წარწერით - "მელაპარაკე".
და არ არსებობს სურვილი, ფიქრი ან ხმა
რომელიც განელტვის შენი ოცნების სარკეში ჩამდგარ უძირო ტკივილს.
წარსულის არგამცოცხლებელს.
სიტყვების არდამბრუნებელს
შენი მაჯების გარშემო შეუმჩნევლად გარინდულს.
და როგორც ზვიგენი შევცურავ ვარსკვლავებით მოჭედილ ზღვაში
შენი ქორწინების საპირისპიროდ.

ოქროს გემი

ჩემი გულის თავწყაროში ჩაძირულ ოცნების გემს ამყნობ შენს სიყვარულს.
გაზაფხულია, როცა ჩვენს ხელებზე თოვლი დევს
და შენს ნაწნავებთან ვანთებთ ალისფერ აისს.
ყინვით გათოშილნი ვუერთდებით
უსასრულოსა და უწყვეტს და დაუსაბამოს შენს ხმაში
და შენს ხმაში ოქრო ხმიანობს.
გაზაფხულია,
როცა ზამთარი ხმამაღლა განჭოლავს ჩვენს სხეულებს
და როგორც თოვს,
ისე მიემართება ჩვენი სიტყვები თეთრი გულისაკენ.
როცა ცივა გარშემო როგორც არასდროს
და ჩემი გულის თავწყაროში დარჩენილ ოქროს გემს შენი სუნთქვა მიიტაცებს.
გაზაფხულია, გაზაფხულია,
თოვს და ზამთარია.

შენ აქა ხარ

თეთრი ხელები აშენებენ ყოველი ბავშვის
სათუთ მოგონებას
ერთხელ გულში ჩამწყდარი სურვილის სიმწარით.
როგორც არასდროს ისე ახლოს დგახარ
სიბრაზემორეული
შენი ბავშვობის თვალებახელილი ახალგაზრდობის კიდეში.
შენ აქა ხარ, როგორც ყოველთვის
ცისფერი მხეცი, ცისფერ სხეულზე.
მზიდან არეკლილი სხივები არწევენ
იმედდათოვლილ აკვანს ჩვენი მოგონებისა.
შრიალებენ წინაპართა სამარხები
არმაზის უკუნეთ ღამეში.
შენ აქა ხარ სერაფიტა.