გაზაფხულია,გულს შენ მოსწყურდი

გაზაფხულია,გულს შენ მოსწყურდი,
ძარღვებს მოასკდა ტალღა ვნებისა,
ფილტვებს აუდით კვამლი სიგიჟის,
გულს ფსკერი ეწვის ნეტარებისგან.
ფიქრი ველური,როგორც ბოკვერი,
ჯერ პატარაა,გრძნობებს ვერ თოკავს,
გამოსტაცებულს ჰოროზონტს ფრთხილი,
შენამდე მწველი სინაზე მოაქვს.
რითმი დაერღვათ ვენებს თრთოლვაში,
გამოღვიძება სულში გრძელდება,
ყველა ხალს ტანზე კოცნით დაგითვლი,
სისხლის დუღილი არ შეჩერდება.
კაპილარს ხეთქავს სურვილი ნდომის,
გილოკავს ურცხვი ოცნება სხეულს,
შენ გააგიჟე აპრილი ჩემში,
ამგვანე გრძნობა ფერებით გრძნეულს.
ტყის შუაგულში,მიგდებულ ქოხში,
ჟრჟოლვას,რომ იწვევს სიჩუმე სულში,
სადაც ვერ აღწევს ხვადი სიგიჟე,
მე შენ მოგიწყობ გაზაფხულს გულში.
კვირტებს დავხეთქავ კოცნის სიმწიფით,
ფეხებს ზეწარში გაგიხვევ ურცხვად,
იმ ქოხს ვანათებ ტრფობის სიშმაგით,
მომსკდარ სიყვარულს დაგაწვიმ უხვად.
სადაც არ გადის არცერთი რელსი,
სადაც კვდომაა ირგვლივ ყოველის,
იქაც მოგიწყობ ცხოვრების ზეიმს,
მე შენი გულის ღმერთს ვარ მთხოვნელი.


ალისა ელიაშვილი