თუ ...
თუ ეს მიწაა, მაშინ ჩიტებს
რატომ ვაბიჯებთ,
თუ ცაა, რატომ ვიზრდით მუცლებს
დასამძიმებლად,
შუბლზე ვინიშნავთ
მაჯისცემის არეულ ნაბიჯს,
ვალსის რიტმივით,
სადაც უნდა, იქით წაგიღებს;
იქ, სადაც, მიწა სახადივით
გადამდებია,
ვთამაშობთ ოჯახს,
უნებლიე ბავშვის გაჩენით,
(ხელბურთის მსგავსად)
დაჭერიდან გადაგდებამდე...
ვისი ჯერია?!
ნაკლებია შანსი დარჩენის
ასე გულღია ჭრილობასთან,
დროს რომ აჩერებს,
და გიჭირს ვინმეს მისამართით
თითის გაშვერა.
თუ ეს სახლია,
მაშინ რატომ არა მყავს დედა,
ყოველ დილით რომ მოჭრილ ფეხზე
ცივ წყალს მასხამდა
თან ლოცვასავით ბუტბუტებდა
ერთ სიტყვას - "ნეტავ”
და ისტერიულ ნაბიჯებით...
ვიდრე, გაცლამდე.
მამა კი, ფანქრის ერთი მოსმით,
(კედლის პროფილი),
იაფფასიან ქაღალდიდან
თვალებს აცეცებს,
მის დანახვაზე მახსენდება
სიტყვა "ყოფილი”
და ზამთრის ჩიტი, ჩამომჯდარი
პურის ნამცეცთან.
არ ღირს ტარებად,
თვალებთან რომ, თითქოს, დაგექცა,
წყალი, რომელიც ატკიებულ
გულთან მიგქონდა,
ან ეს უდროო ჰორიზონტი
შუბლის დაღმართზე...
უნებართვოდ რომ შეგისახლდა
და შენც, დამარცხდი.
სამი ფერი
წითელო,
სად მიგაქვს ეგ თოთო სიცოცხლე!
ქვას გამობმული ვარდისფერი
რატომ არ ტირის,
როცა შენი ხელი ეხება.
ან წყალი რატომ არ დაიშრობს
უფსკრულის სიღრმეს,
ან მიწა რატომ არ დაიდნობს
შუბლზე შენი ხორცის სიმძიმეს;
წყალში არა, სისხლში ეშვები.
ფერი დაგექცა! -
სადღა მიგაქვს ასეთი სული!
რომელი სივრცის ჯოჯოხეთში.
რომელი კვერი გამოცხვება
შენი ხორცის დასაპურებლად,
რომელი ჭია ამოგიჭამს
სულის სიშიშვლეს.
ვერსად დამალავ ხელისგულებს,
ვერ გადარეცხავ
მუხლებზე დგომით, ხეზე ასვლით,
მიწაზე შენი სულის გადასხმით.
სიკვდილი სულ სხვა მხარესაა,
ვერ მოატყუებ,
სიტყვებით პირს ვერ ამოუწვავ -
თავად სიტყვაა.
სინდისი - კვესი,
ტვინი - აბედი.
ნაკვერჩხალზე სულის შებერვა.
განაჩენი!
- არ დაგავიწყდეს!
* * *
მოვბრუნდი და ამოგილაგე
შეშინებული თანხმოვნების და
ხმოვნების გროვა,
ამოვიხაპე მზე თვალებიდან და
ციცინათელები გამოვაშუქე...
თავნება თეთრი თრითინებით მოგეფერე...
იგრძნობ,თუ ისევ დაბრუნების
ბურუსში მხედავ ,
შეგაკოწიწო თუ უკვე გაფრენილხარ,
თუ უკვე გვიანია
შენი ჩამოხსნა ციდან...
და მაინც... მოვბრუნდი და ამოგილაგდი
ჩემოდნებიდან და ზურგჩანთებიდან
შარვლებად და მაისურებად
ერთდროსუჩემობადანთხეულ ცხვირსახოცებად
(ფუტკარივით რომ გიბზუოდა ცხვირთან
და არ გაცლიდა
მიკიბულ-მოკიბული გზების ჭამას)
...და ასე გითხოვ, უკვე მერამდენედ,
ჩიტების ცქერით გამოგონილს.
* * *
აი, ამ ქალაქში... ამ ქალაქში
ისე აჭერ ჩემს სხეულს ტერფებს,
თითქოს გინდა ისევ მოგერგო
ბავშვობაში აჩემებული ფეხსაცმელივით...
და ეს ქუჩები ტანს ისე მკაწრავს,
როგორც იაფფასიანი სასტუმროს
დაუშურებელი სიბეჯითით გახამებული ზეწრები.
აი ამ ქალაქში
შენი გემოდაკარგული ტუჩების
ხანდაზმული გაზაფხული
უადგილო ხუმრობას მაგონებს...
და როცა სხვაგანყოფნით დაღლილი სხეულის
შემოჯახუნებას ვიგრძნობ,
თავდაცვის ინსტიქტი
სუსხში ჩურჩხელასავით ამომავლებს,
ჩემი სხეულის მოძრაობის ტრაექტორია:
- მარცხნივ, კედლისკენ!
სიზმარში მაინც მომიპოვე
(მეც ხომ სიზმრის ოხშივარი ამდის)
? ? ?
და ამიტომაც,აღარ მეწვის ეს ქალაქი
და თანდათან,უნიჭოდ გაკორტნილი
ჩრდილდაკარგული ხეების ქვეშ
მოტკრციალე სიყალბეების
არდანახვა მეადვილება...
ამ ქალაქს სიყვარული ისე უქრება
თითქოს ქვიშა გაბნეოდეს თითებიდან...
და დამტვერილი თვალებით უკვირს,
ასე ჭრილობაზემარილმოყრილივით რომ ვყვირი
მ ი ყ ვ ა რ ხ ა რ ს
* * *
ჩართეთ მუსიკა!
და მეც - რითმებში გახლართული მარიონეტი
წარმოდგენას დავდგამ თქვენთვის.
ვიქნები მიწის საკუთრება
და ცის ნაგლეჯი...
ემოციებად გადმოღვრილი
მდინარის წყალი
და უძრაობით მოღლილი ლოდი...
ვიქნები მიწა,
მაგრამ თესლს ვერ გავაღვივებ
და ვერ მოვიყვან პურს თქვენთვის...
ვიქნები ქალი,
რომელსაც მუდამ ცისკენ უჭირავს თვალი
და კაცი,
რომელიც წელზე ქამარივით შემოგირტყამთ...
ვიქნები გამოღვიძებული ჯულიეტა,
რომელიც სისხლდაშრეტილი რომეოს ლანდთან
თავს არ მოიკლავს...
ჩართეთ მუსიკა!!!
შუაში
დილაა გაზაფხულის,
ვინ იცის მერამდენე
ყალიონს გამართავს და...
დილაა - ნეტარება,
კოცონთან ჩამუხლული
ნისლები, ბილიკები,
და მიწა, ნამცეც-ნემცეც
ფრჩხილებით ნატარები.
თვალები - პროგნოზივით
ამინდის, ვარაუდობს,
რომ ისევ იწვიმებს და...
შეგრძნება - სიახლოვე,
მზე ყელს რომ ამოგკაწრავს -
ასეთი გათენების,
(არავინ დაიჯერებს),
ტკივილმა მიმატოვა.
მდევარი? - უსათუოდ;
მინდორი- ხელისგული
მარტოა, ვაკუუმში -
ღიმილში მატრიალოს.
გული კი, მშობიარე
ას გრადუს ცელსიუსის…
მწვერვალზე გადმოკიდულ
სიცოცხლეს ვაფრიალებ.
ჯიბე
სიჩუმე, როგორც ყოველ დილით ფინჯანი ყავა.
შენ შეგიძლია აითვისო ტვისტი და ტანგოს
დამარღვეველი მდუმარება შეცვალო მტვრევით,
ტერფების სწრაფი აალებით და არამარტო...
კითხვა-კითხვით და კედელ-კედელ, თითქმის გულამდე
ჩამყვე და მერე - გაჩერება.(ლოდინს ვაპირებ).
გქონდეს თვისება დანებების, ჩვევა - ზრუნავდე
და ერგებოდე ჩემი ტანის ყველა ლაბირინთს.
ეს იმას ნიშნავს, რომ შემეძლოს შენს მხარზე წოლა,
მაგრამ არასდროს ვაღიარო მეტალის სითბო,
მიტოვებული ცალი მხარე შევუვსო საწოლს
და მივაკიდო მოდუნებულ კიდურებს რიტმი.
ასე რომ, ომი ვალდებული სულაც არაა
იყოს საშიში და სიძულვილს სისხლში ალბობდეს,
ის შეიძლება იყოს მყუდრო, (დიდი ძალაა),
როგორც ჯიბეში ერთი ხელი ზამთრის გათბობა.
სიჩუმე,თითქოს ასპარეზი და ყველა ფაზა
მარტო ყოფნისა გავიარე. (რაღა მაჩერებს ?!)
შენ შეგიძლია გადამასხა სხეულზე კაბა,
მაგრამ ამ ლაქამ, ჩემი ყოფნა ვერ დაგაჯეროს.
თუ ეს მიწაა, მაშინ ჩიტებს
რატომ ვაბიჯებთ,
თუ ცაა, რატომ ვიზრდით მუცლებს
დასამძიმებლად,
შუბლზე ვინიშნავთ
მაჯისცემის არეულ ნაბიჯს,
ვალსის რიტმივით,
სადაც უნდა, იქით წაგიღებს;
იქ, სადაც, მიწა სახადივით
გადამდებია,
ვთამაშობთ ოჯახს,
უნებლიე ბავშვის გაჩენით,
(ხელბურთის მსგავსად)
დაჭერიდან გადაგდებამდე...
ვისი ჯერია?!
ნაკლებია შანსი დარჩენის
ასე გულღია ჭრილობასთან,
დროს რომ აჩერებს,
და გიჭირს ვინმეს მისამართით
თითის გაშვერა.
თუ ეს სახლია,
მაშინ რატომ არა მყავს დედა,
ყოველ დილით რომ მოჭრილ ფეხზე
ცივ წყალს მასხამდა
თან ლოცვასავით ბუტბუტებდა
ერთ სიტყვას - "ნეტავ”
და ისტერიულ ნაბიჯებით...
ვიდრე, გაცლამდე.
მამა კი, ფანქრის ერთი მოსმით,
(კედლის პროფილი),
იაფფასიან ქაღალდიდან
თვალებს აცეცებს,
მის დანახვაზე მახსენდება
სიტყვა "ყოფილი”
და ზამთრის ჩიტი, ჩამომჯდარი
პურის ნამცეცთან.
არ ღირს ტარებად,
თვალებთან რომ, თითქოს, დაგექცა,
წყალი, რომელიც ატკიებულ
გულთან მიგქონდა,
ან ეს უდროო ჰორიზონტი
შუბლის დაღმართზე...
უნებართვოდ რომ შეგისახლდა
და შენც, დამარცხდი.
სამი ფერი
წითელო,
სად მიგაქვს ეგ თოთო სიცოცხლე!
ქვას გამობმული ვარდისფერი
რატომ არ ტირის,
როცა შენი ხელი ეხება.
ან წყალი რატომ არ დაიშრობს
უფსკრულის სიღრმეს,
ან მიწა რატომ არ დაიდნობს
შუბლზე შენი ხორცის სიმძიმეს;
წყალში არა, სისხლში ეშვები.
ფერი დაგექცა! -
სადღა მიგაქვს ასეთი სული!
რომელი სივრცის ჯოჯოხეთში.
რომელი კვერი გამოცხვება
შენი ხორცის დასაპურებლად,
რომელი ჭია ამოგიჭამს
სულის სიშიშვლეს.
ვერსად დამალავ ხელისგულებს,
ვერ გადარეცხავ
მუხლებზე დგომით, ხეზე ასვლით,
მიწაზე შენი სულის გადასხმით.
სიკვდილი სულ სხვა მხარესაა,
ვერ მოატყუებ,
სიტყვებით პირს ვერ ამოუწვავ -
თავად სიტყვაა.
სინდისი - კვესი,
ტვინი - აბედი.
ნაკვერჩხალზე სულის შებერვა.
განაჩენი!
- არ დაგავიწყდეს!
* * *
მოვბრუნდი და ამოგილაგე
შეშინებული თანხმოვნების და
ხმოვნების გროვა,
ამოვიხაპე მზე თვალებიდან და
ციცინათელები გამოვაშუქე...
თავნება თეთრი თრითინებით მოგეფერე...
იგრძნობ,თუ ისევ დაბრუნების
ბურუსში მხედავ ,
შეგაკოწიწო თუ უკვე გაფრენილხარ,
თუ უკვე გვიანია
შენი ჩამოხსნა ციდან...
და მაინც... მოვბრუნდი და ამოგილაგდი
ჩემოდნებიდან და ზურგჩანთებიდან
შარვლებად და მაისურებად
ერთდროსუჩემობადანთხეულ ცხვირსახოცებად
(ფუტკარივით რომ გიბზუოდა ცხვირთან
და არ გაცლიდა
მიკიბულ-მოკიბული გზების ჭამას)
...და ასე გითხოვ, უკვე მერამდენედ,
ჩიტების ცქერით გამოგონილს.
* * *
აი, ამ ქალაქში... ამ ქალაქში
ისე აჭერ ჩემს სხეულს ტერფებს,
თითქოს გინდა ისევ მოგერგო
ბავშვობაში აჩემებული ფეხსაცმელივით...
და ეს ქუჩები ტანს ისე მკაწრავს,
როგორც იაფფასიანი სასტუმროს
დაუშურებელი სიბეჯითით გახამებული ზეწრები.
აი ამ ქალაქში
შენი გემოდაკარგული ტუჩების
ხანდაზმული გაზაფხული
უადგილო ხუმრობას მაგონებს...
და როცა სხვაგანყოფნით დაღლილი სხეულის
შემოჯახუნებას ვიგრძნობ,
თავდაცვის ინსტიქტი
სუსხში ჩურჩხელასავით ამომავლებს,
ჩემი სხეულის მოძრაობის ტრაექტორია:
- მარცხნივ, კედლისკენ!
სიზმარში მაინც მომიპოვე
(მეც ხომ სიზმრის ოხშივარი ამდის)
? ? ?
და ამიტომაც,აღარ მეწვის ეს ქალაქი
და თანდათან,უნიჭოდ გაკორტნილი
ჩრდილდაკარგული ხეების ქვეშ
მოტკრციალე სიყალბეების
არდანახვა მეადვილება...
ამ ქალაქს სიყვარული ისე უქრება
თითქოს ქვიშა გაბნეოდეს თითებიდან...
და დამტვერილი თვალებით უკვირს,
ასე ჭრილობაზემარილმოყრილივით რომ ვყვირი
მ ი ყ ვ ა რ ხ ა რ ს
* * *
ჩართეთ მუსიკა!
და მეც - რითმებში გახლართული მარიონეტი
წარმოდგენას დავდგამ თქვენთვის.
ვიქნები მიწის საკუთრება
და ცის ნაგლეჯი...
ემოციებად გადმოღვრილი
მდინარის წყალი
და უძრაობით მოღლილი ლოდი...
ვიქნები მიწა,
მაგრამ თესლს ვერ გავაღვივებ
და ვერ მოვიყვან პურს თქვენთვის...
ვიქნები ქალი,
რომელსაც მუდამ ცისკენ უჭირავს თვალი
და კაცი,
რომელიც წელზე ქამარივით შემოგირტყამთ...
ვიქნები გამოღვიძებული ჯულიეტა,
რომელიც სისხლდაშრეტილი რომეოს ლანდთან
თავს არ მოიკლავს...
ჩართეთ მუსიკა!!!
შუაში
დილაა გაზაფხულის,
ვინ იცის მერამდენე
ყალიონს გამართავს და...
დილაა - ნეტარება,
კოცონთან ჩამუხლული
ნისლები, ბილიკები,
და მიწა, ნამცეც-ნემცეც
ფრჩხილებით ნატარები.
თვალები - პროგნოზივით
ამინდის, ვარაუდობს,
რომ ისევ იწვიმებს და...
შეგრძნება - სიახლოვე,
მზე ყელს რომ ამოგკაწრავს -
ასეთი გათენების,
(არავინ დაიჯერებს),
ტკივილმა მიმატოვა.
მდევარი? - უსათუოდ;
მინდორი- ხელისგული
მარტოა, ვაკუუმში -
ღიმილში მატრიალოს.
გული კი, მშობიარე
ას გრადუს ცელსიუსის…
მწვერვალზე გადმოკიდულ
სიცოცხლეს ვაფრიალებ.
ჯიბე
სიჩუმე, როგორც ყოველ დილით ფინჯანი ყავა.
შენ შეგიძლია აითვისო ტვისტი და ტანგოს
დამარღვეველი მდუმარება შეცვალო მტვრევით,
ტერფების სწრაფი აალებით და არამარტო...
კითხვა-კითხვით და კედელ-კედელ, თითქმის გულამდე
ჩამყვე და მერე - გაჩერება.(ლოდინს ვაპირებ).
გქონდეს თვისება დანებების, ჩვევა - ზრუნავდე
და ერგებოდე ჩემი ტანის ყველა ლაბირინთს.
ეს იმას ნიშნავს, რომ შემეძლოს შენს მხარზე წოლა,
მაგრამ არასდროს ვაღიარო მეტალის სითბო,
მიტოვებული ცალი მხარე შევუვსო საწოლს
და მივაკიდო მოდუნებულ კიდურებს რიტმი.
ასე რომ, ომი ვალდებული სულაც არაა
იყოს საშიში და სიძულვილს სისხლში ალბობდეს,
ის შეიძლება იყოს მყუდრო, (დიდი ძალაა),
როგორც ჯიბეში ერთი ხელი ზამთრის გათბობა.
სიჩუმე,თითქოს ასპარეზი და ყველა ფაზა
მარტო ყოფნისა გავიარე. (რაღა მაჩერებს ?!)
შენ შეგიძლია გადამასხა სხეულზე კაბა,
მაგრამ ამ ლაქამ, ჩემი ყოფნა ვერ დაგაჯეროს.