დარჩიაშვილი მაია

ჩამოიარა ღრუბელმა

ჩამოიარა ღრუბელმა,
ჩამოასხივა მძივები,
შენკენ რო თვალი გამექცეს,
მზერას ნუ შემეცილები.
გულში ნუ შემომეჭრები -
შენგან უვალი გზებია,
არც როდის მითქვამს, ვისგანაც
“ცეცხლნი უშრეტნი მდებიან”.
გადმოფენილა ფერდობზე
აჭრელებული ყვავილი,
ფარადგს დაგიფენ უცხოსა,
როცა ჩემ გზაზე ჩაივლი.
ჩამოიარა ღრუბელმა,
გადმომაყარა მძივები,
შენკენ თუ თვალი გამექცა,
მზერას ნუ შემეცილები...

დრო გადმომიგდო სოფელმა

დრო გადმომიგდო სოფელმა,
ღრუბელს გამოვყე მაშინა,
ბროლის წვეთებზე ჩამკიდა,
იის ფურცლებზე მაძინა.
გული საგულეს არ დადგა,
სხივად მოვედი შენამდე,
ხმა ვეღარ შემოგაწვდინე
ძალი არ მეყო დღენათევს,
ჩამოგეღვენთა უბეზე,
თითქო ნუგეში მოვიდა,
ქარო, ნუ ამაწიოკებ,
ბრიალითა და ქროლითა!..
დრო გადმომიგდო სოფელმა,
ღრუბელს რო მოვყე შენთანა,
რა მწარედ მომაგონდები!
რა ტკბილი იყო ქვეყანა!