დადვანი ნინო

გვირისტი

გვირისტი ...
ძაფი წყდება ...
ჟანგი ...
სინესტე!
მაქო ...
იხვევს და ხევს...
ნერვის ბილიკებს,
ყუნწში გაჩრილ
სიზმრებს,
ციფრებს
სულის სიმშვიდეს!
ყულფში გაყრილ
დღეებს,
ფიქრებს
მშრალი დილისთვის,
ღამე კერავს ახალ იერს,
დარღვეული ძილის
პირისგან.

მე ცალ მუჭაში მოვიქციე

მე ცალ მუჭაში მოვიქციე ყოფნა-არყოფნა,
ციდა მიწაში გასაცვლელი ჭრელი ბანკნოტი.
მეორეთი კი ეჟვნებიან ზეცას ვუღერებ,
ნეონებისგან გაკოტრებულ ქუჩებს ბანკროტებს.

ამ ცალ ჯიბეში ქარი დაქრის გადი-გამოდის
ცოტა მთვრალია, ხან რას უსტვენს, ხან რას აბოდებს.
მეორეში კი ხურდასავით დარდს ვაჩხარუნებ.
ისე, მართლა სჯობს ზოგჯერ ქონას, სულ რომ არ გქონდეს.

მოდი

მოდი, მოდი,
მო ... ლოდინით,
ცა დაგორდა ლურჯ ლოდივით.
თუ გაიგებ ხმას ოდესმე,
გამოჰყევი.
დრო როდინი
სივრცეს ამტვრევს მოლოდინით.

მოზომილ ნაბიჯებს

მოზომილ ნაბიჯებს დავითვლით ბედამდე.
სანამ გავბედავდეთ, ხელს რაღაც გვიშლის.
მტერი გყავს მზერაში!
თქვი, რომელ ერაში გაგვყარეს,
რისთვის?
მე და შენ არ ვირჩევთ
არც ბედს, არც არბიტრებს,
სანამდე დავიწყებთ,
უბრალოდ ვიცდით.
ვსუნთქავთ მანძილს,
ვიდრე
მზეს არ გააფითრებს
არსთა გამრიგე.

ხანდახან ხარ ჩიტი

ხანდახან ხარ ჩიტი,
მაშინ ვარ ღრუბელი.
წახვალ, გაფრინდები,
წვიმა მდის ულევი.
სხვა დროს შენ ხარ ჩრდილი,
შენს ქვეშ აგრილდება,
დამიმალავ ღიმილს,
მკოცნი და ბინდდება.