გიგაური რამაზ

აბა, რად გინდა იყო ხევსური

"ნეტავ, მეც ხევსური ვიყო".
სუფრასთან მითხრეს

ნუ შეგშურდება ჩემი ბედის, ნუ შეგშურდება
და ჩემს ცხოვრებას ნუ ინატრებ გულდაწყვეტილი...
ნუ მოინდომებ პაპაჩემის ჟანგიან ფრანგულს,
ნუ მოინდომებ ჯიხვის რქებს და სპილენძის თუნგებს,
ნუ მოინდომებ წასვლას ამღას, მუცოს ან შატილს,
ჟიპიტაურით ნუ დათვრები ათენგენობას,
მთვრალი ფანდურზე ჯარჯის ლექსებს ნუ დაამღერებ,
ნუ გეგონება ხევსურობა მარტო ხატობა –
დოღი, ლუდის სმა, კეჭნაობა, კაფიაობა,
ნურც აპარეკას ნუ დაირქმევ და ნურც ბეწინას
და ნუ იკითხავ თუ ვინ იყო ხოგაის მინდი,
ნუ ეცდები, რომ ვინმე ქისტი მტრად მოიკიდო –
კარგად გახსოვდეს, ეს ყველაფერი ვალია მხოლოდ...
ან ვინმე "მაქკლავს" ან ჭიუხში გაიყინები,
ზვავი დაგიტანს და ორწოხში ჩაგლეწავს... სადმე,
ან როშკისგორზე კოპალას ლანდს დაუწყებ ძებნას...
ამ ყველაფრისთვის მეცოდები პირიმზის მადლმა!..
წადი, დამტოვე მარტოდმარტო ჩემს სალოცავთან,
აქ ლოცულობდა პაპაჩემი და იმის პაპაც,
აქ მოუხმობდა სანაგმ სანაგი სამხარაულებს,
აქ ბუბუნებდა დიდი გიგა – გიგაურთ ფარი
(ჩემ გვარმა მოკლა აშოთანი მუხრანის ველზე!).
ახლა მე ვდგავარ იმ სისხლიან, ხავსიან ქვებთან,
თავზე მეყრება სისხლიანი ჯარეგოს მიწა,
სადაც იმედას თოფი "დახკრეს" ასი წლის წინათ,
მე დამყრანტალებს ყორანივით ნისლის ნაფლეთი
და ყოველ ღამით მესიზმრება მოჭრილი მკლავი...
ამ ყველაფრისთვის მეცოდები გუდანის მადლმა!..
ნუ იხევსურებ, რადგან ამით ვალს იღებ მხოლოდ,
ვალს კი იცოდე, გადახდა უნდა.
აბა, რად გინდა იყო ხევსური –
კუშტი, ამაყი, ჯიუტი მოყმე...