მეორე მიძღვნა
თქვენ გააუქმეთ მანძილები და აღარ არის
წვალება, მაგრამ ვიტყოდი რომ გარკვეულ დრომდე
და არცთუ ისე საშიშია, მოვიდეს ქალი
და არცთუ ისე სხვანაირი შეგრძნება გქონდეთ
და გეჩვენებათ, ფიქრებს შორის და კედლებს შორის
როგორ იზრდება და მცირდება გაშლილი კუთხე,
ეს მისტიური მოვლენაა, სხივია... სორრყ:
ეს შორეული სინდრომია უმაღლეს ხეთა
გარდაცვალების, გარდასახვის, სპლინის და მორფის
და ღია ფანჯრებს ამტვრევინებთ (ეგ ადრეც იყო)
და ყველაფერი რა კარგია და თქვენში მყოფი
ისედაც თეთრი კლაკიორი ოდნავღა გიყვართ
და სინდისს ქენჯნით, საღამოა და რამდენს გთხოვენ,
როცა უბრალო თოჯინა ხართ და ასე მოგრთეს,
28 ა-ში რეალურად იზრდება ხევი
და შაბათამდე ელოდებით ინგლისელ ლორდებს
და ასე შემდეგ... დროს მიჰყვებით, ატარებთ, მისდევთ
და გრჩებათ, რაღაც, ძირითადი, მცირედი, თითქმის
არარსებული, რის გარეშეც, შემინდეთ, მისტერ,
თქვენ ვერასოდეს შეიყვარებთ საკუთარ სიკვდილს.
მძიმეები
ასეთი განწყობა შენამდეც ყოფილა.
რატომ. ამაზე ვიფიქრებ. დილიდან
დადიან ზურგზე ხელებდაწყობილი
წუთები საკუთარ ბაღში. რამდენიმე
ღამით გავეცალე დღეებს. მაწუხებდა
სპლინი. გავეცალე ფერებს. სადამდეა
მათი მოფერება. ვზივარ და წუთები
დადიან. დადიან. დადიან. დადიან.
წრეზე. ათიოდე. მძიმე. და ესაა
სრული ჰარმონია ჩემთვის. სულ არ არის
ცოტა. ძლიერ მომწონს მათი დეპრესია
მძიმე. ძლიერ მომწონს მათი სიარული
მძიმე. რა თქმა უნდა შენამდეც ყოფილან
წუთები ზურგზე ხელებდაწყობილი.
ბობ, ახლა რამე უნდა მირჩიო
ბობ, ახლა რამე უნდა მირჩიო,
ბობ, ახლა მთებში წითლად ღამდება
და დაბლა ყრია ნაძვის გირჩები
და შეგიძლია შველა ამდენად.
ბობ, რამე უნდა მითხრა ახალი,
ბობ, მოიხედე, შენთან მოვედი,
ჭკვიანი თავი უნდა დახარო,
ისე ზოგადად, როგორც ყოველთვის.
ბობ, ვეღარ ვიტან ცარცის ვაგონებს,
ბობ, ირგვლივ თითქმის ისევ ისეა
და ჩვენს ბავშვობას ნუ მომაგონებ,
თითქოს ეს წლები მომცეს ნისიად
და მოითხოვენ მხოლოდ გაძლებას,
მხოლოდ ღამეებს - ნაღდ ანგარიშზე,
ბობ, ვიცი, მალე ტყავი გამძვრება,
ბობ, ვიცი, სადმე უნდა გავიქცე.
ბობ, დამეხმარე ასე ავადმყოფს,
ბობ, მხარზე, მხარზე, ხელი დამარტყი,
ბობ, ივრის პირას ცეცხლი დავანთოთ,
ბობ, მთვარის შუქზე ფერი ამარტის.
ბობ, შმაგ ვერხვებთან ჩვენი ვილისი,
ბობ, დაკბენილი ძილი, მკლავები,
ბობ, ბედს სიბერე უნდა ვირიშვილს,
ბობ, მოიხედე, სადღაც გავები.
მხოლოდ და მხოლოდ ყოველივე ამასთან ერთად
მხოლოდ და მხოლოდ ყოველივე ამასთან ერთად
შენ წვიმამდე ხარ გალუმპული და პირველ დღემდე
და შეგვიძლია დავანებოთ თავი და ბოლო
გასეირნება მოიწყინო და ასე შემდეგ.
შენ არ ხარ ბავშვი, არც ვენახი და მზე და მთვარე,
არ ამოდიხარ, როცა ყელში გროვდება ბოღმა.
ჩადიხარ სინდისს, როცა ბოლოს გტკივდება თავი,
რამეთუ კრახი განიცადა კაცების დოღმა
და უზოგიერთიმათგანოდ, უცხოდ და პონოდ
ფიჭვის სურნელი გაიღიმე ვითარცა წალდი,
შენ არ ხარ სუსტი, არც ვარსკვლავი, თეთრი და პორნო,
უსმენ მეექვსე სიმფონიას, ეპიზოდს, წყალდიდს,
ღიმილის ფონზე, უტკივილო კილო და გრამმა
და უმიზეზოდ საშუალო სიმაღლის შედეგს
დაბლა ძაღლები ახველებენ თავისთვის, მაგრამ
მათ უნდათ სითბო, მოფერება და ასე შემდეგ...
უსმენ მეასე სიმფონიას, ტელეფონს, მინორს,
მიღებული გაქვს ყველა ფიცი და ყველა აბი,
რომ კვირის თავზე თანატოსმა გიშვილიშვილოს
და თვალებიდან გადმოგცვივდეს წვიმა და შაბი.
მერე სიბერეს მარტოობა საფუძვლად უდევს
და გენატრება შიგადაშიგ ძვირფასი დედა,
რომელიც დღეებს ანსხვავებდა - კარგებს და ცუდებს,
მხოლოდ და მხოლოდ ყოველივე იმასთან ერთად.
ულამაზოა ახლა გაქცევა, ულამაზოა
ულამაზოა ახლა გაქცევა, ულამაზოა
და ერთადერთი,
თორემ ჩამომდგარ ცარცის ვაგონებს, შენში ჩამომდგარ
ვაგონებს-მეთქი,
თორემ ბავშვობა - ესეც კეთრია, ესეც არ იყოს
და არც ფანჯრები,
ორშაბათს მაინც უხმოდ გეტყვიან, ორშაბათს მაინც
უხმოდ დაჯდები
და მიუფიცხებ უამურ ღამეს, უამურ მზერას,
უამურ სიზმრებს,
შენი სიკვდილი, როგორც სუფიქსი, გარინდებისას
გაკლდება ისევ.
ულამაზოა ახლა დარჩენა, უკვე წააგე,
უკვე დანებდი,
უკვე მოვიდა ღამე საშენო, ყველა გრძედით და
ყველა განედით.
უკვე მოვიდა სპლინი საშენო, ცოტა ხნის წინათ
თავს რომ ირთობდი,
დიდი ცოდვების დიდი სიჩუმე რომ დაგერღვია
ბოლოს თვითონვე
და მოგექსოვა პატარა მითი, პატარა მხარე
და საყვარელი
და თავმომწონედ მოკაკვე თითი და გადაფარე
ძველი ვალები,
რომ გადაუსვი ყველა ხაზს ხაზი, ყველა აზრს აზრი,
ყველა ღმერთს ღმერთი,
რომ ცოცხალია ბებერი ჩარლზი, რომ ნაზად მოკვდა
ძვირფასი ჰეთი.
ულამაზოა ახლა მარტი და ულამაზოა
და უსათუო,
ქუჩაში მიდის ვიღაც მატილდა, ვიღაც ფატმანი,
ვიღაც ხათუნი.
28-ა, ნავარის დედოფალი, წვიმა
და წვიმს, ვიღაც აირავქნავს ხელებს
კვამლიანი ღიმილების ღეჭვით
და წვიმს, თეთრი კუბოების მერე
მოლოდინში შეპარულა ეჭვი
და წვიმს, როგორც გადათვლილი ფული,
მამის საფლავს იფიცება ბობი
და წვიმს, ღმერთი-ჩახველება-რჯული,
კალვადოსი, ვაისროი, ტოგა
და წვიმს, ჟანგი მოსდებია ჟარგონს,
უცნაური მჟვრიალია ბაკლის
და წვიმს, ლანდობს დედოფალი მარგო,
გაღიმება - იდუმალი ნაკლი
და წვიმს, ვიღაც აზარტულად იწყებს,
ვზივარ კვამლში და არაფერს ვცდილობ
და წვიმს, როგორც გუშინდელი სიცხე,
ზედ აკვდება ამ უცნაურ ტილოს.
დაკოჭლება
ზამთარში წვიმა. ეს არაფერს არ ნიშნავს. თითქმის.
მაგრამ მე ვამბობ. ღამეა და. ზამთარში წვიმა.
და ჩემში ღამე. ახლა უკვე სხვა იმიჯს იქმნის.
ვთქვათ. კორონერის. ვთქვათ. მარსალის. მიგლოვეთ. იმათს.
ვინც ყველაფერი გაწირეს და საფლავში წვანან.
თქვენს. ვისაც რაღაც დაგრჩენიათ და ნაზად დასდევთ.
საყურადღებოდ. მე ვამბობ რომ. ღამეში. თანაც
ასეთ ღამეში. ასეთ წვიმას თოვლივით დასდებს.
მე. არამზადა. ხვალ დილითვე. წარსულის მსგავსად.
იქ. კომბინატში ვეახლები ვიღაცა დებილს.
მე ეს ამბავი ბოღმითა და ტკივილით მავსებს.
მე არ ვუყვარვარ საქართველოს. მე ამას ვხვდები.
ეს ჩემი ღმერთი წამოდგა და ჩემიდან მიდის.
ჩემი თვალები. სამუდამო დარდების ზონა.
ძარღვებშიც. როგორც ჩემს ოთახში. ხანია დიდი.
რაც ხსენებული წვიმის დიდი წვეთები ჟონავს.
წვიმა. ასევე ზამთარში და ამასთან კოჭლიც.
ორი დღით ადრე გადაყრიან ხიდიდან დასტებს.
ჩემს თავს. ბებერ თავს. ერთნაირად თეთრსა და მოჭრილს
მოიტანს. თქვენთან მოიტანს და თოვლივით დასდებს.
მელოდრამა
ჩემი სახლიდან. და ღიმილი. ფრანგული აში.
წარმოგიდგინო. და ფერდობზე აინადირო.
რაც შეგვეხება სიმშვიდეა. ოცდარვა ა-ში
თითქოს ახლახან ჩაგეძინა. ისე დავდივარ
შემოდგომიდან ზაფხულამდე. წყვეტილი ხაზი
დამეფიცება. მწყურებიხარ ამაზე მეტად.
რომ ორჯერ ორი ხმაურია ხუბჩევის აზრით.
რომ დასჩნევიხარ შუაღამეს. მეორე ეტაპს.
ღია ფანჯრები. ორშაბათი. ლამაზი. დღეა
შემოდგომიდან ზაფხულამდე. ზაფხულის მერე
კორპუსებს შუა საბოლოოდ წამხდარა გეა
და სიგარეტის. სამყაროში ჩაჭყლეტილ ღერებს
დანანებიათ. შუაღამეს. გაწყვეტილ აბზაცს.
სადღაც კეთრი და სიჩუმეა ნოტებზე ქარის
და შეიძლება დემონებმაც მოიგდონ აბგა
და გააპარონ თმაგაშლილი პროთეზი. ქალი.
ჩემი სახლიდან. და თვალებიც. ფრანგული აში.
სველი ზოლები დაუტყვიათ მოხუც ანკარებს
და ოთხზე მეტი ხმაურია ოცდარვა ა-ში
თითქოს არასდროს სძინებია. ისე კანკალებს
გაოცებული განდეგილი და მოწეული
და ფერფლისფერი. მოთავხედო ღამე გაგრია.
რა ვქნა. სფეროა ასეთი და ემოციური.
ოდესმე ალბათ დავინანებ შენ რომ გაგრიე.
თქვენ გააუქმეთ მანძილები და აღარ არის
წვალება, მაგრამ ვიტყოდი რომ გარკვეულ დრომდე
და არცთუ ისე საშიშია, მოვიდეს ქალი
და არცთუ ისე სხვანაირი შეგრძნება გქონდეთ
და გეჩვენებათ, ფიქრებს შორის და კედლებს შორის
როგორ იზრდება და მცირდება გაშლილი კუთხე,
ეს მისტიური მოვლენაა, სხივია... სორრყ:
ეს შორეული სინდრომია უმაღლეს ხეთა
გარდაცვალების, გარდასახვის, სპლინის და მორფის
და ღია ფანჯრებს ამტვრევინებთ (ეგ ადრეც იყო)
და ყველაფერი რა კარგია და თქვენში მყოფი
ისედაც თეთრი კლაკიორი ოდნავღა გიყვართ
და სინდისს ქენჯნით, საღამოა და რამდენს გთხოვენ,
როცა უბრალო თოჯინა ხართ და ასე მოგრთეს,
28 ა-ში რეალურად იზრდება ხევი
და შაბათამდე ელოდებით ინგლისელ ლორდებს
და ასე შემდეგ... დროს მიჰყვებით, ატარებთ, მისდევთ
და გრჩებათ, რაღაც, ძირითადი, მცირედი, თითქმის
არარსებული, რის გარეშეც, შემინდეთ, მისტერ,
თქვენ ვერასოდეს შეიყვარებთ საკუთარ სიკვდილს.
მძიმეები
ასეთი განწყობა შენამდეც ყოფილა.
რატომ. ამაზე ვიფიქრებ. დილიდან
დადიან ზურგზე ხელებდაწყობილი
წუთები საკუთარ ბაღში. რამდენიმე
ღამით გავეცალე დღეებს. მაწუხებდა
სპლინი. გავეცალე ფერებს. სადამდეა
მათი მოფერება. ვზივარ და წუთები
დადიან. დადიან. დადიან. დადიან.
წრეზე. ათიოდე. მძიმე. და ესაა
სრული ჰარმონია ჩემთვის. სულ არ არის
ცოტა. ძლიერ მომწონს მათი დეპრესია
მძიმე. ძლიერ მომწონს მათი სიარული
მძიმე. რა თქმა უნდა შენამდეც ყოფილან
წუთები ზურგზე ხელებდაწყობილი.
ბობ, ახლა რამე უნდა მირჩიო
ბობ, ახლა რამე უნდა მირჩიო,
ბობ, ახლა მთებში წითლად ღამდება
და დაბლა ყრია ნაძვის გირჩები
და შეგიძლია შველა ამდენად.
ბობ, რამე უნდა მითხრა ახალი,
ბობ, მოიხედე, შენთან მოვედი,
ჭკვიანი თავი უნდა დახარო,
ისე ზოგადად, როგორც ყოველთვის.
ბობ, ვეღარ ვიტან ცარცის ვაგონებს,
ბობ, ირგვლივ თითქმის ისევ ისეა
და ჩვენს ბავშვობას ნუ მომაგონებ,
თითქოს ეს წლები მომცეს ნისიად
და მოითხოვენ მხოლოდ გაძლებას,
მხოლოდ ღამეებს - ნაღდ ანგარიშზე,
ბობ, ვიცი, მალე ტყავი გამძვრება,
ბობ, ვიცი, სადმე უნდა გავიქცე.
ბობ, დამეხმარე ასე ავადმყოფს,
ბობ, მხარზე, მხარზე, ხელი დამარტყი,
ბობ, ივრის პირას ცეცხლი დავანთოთ,
ბობ, მთვარის შუქზე ფერი ამარტის.
ბობ, შმაგ ვერხვებთან ჩვენი ვილისი,
ბობ, დაკბენილი ძილი, მკლავები,
ბობ, ბედს სიბერე უნდა ვირიშვილს,
ბობ, მოიხედე, სადღაც გავები.
მხოლოდ და მხოლოდ ყოველივე ამასთან ერთად
მხოლოდ და მხოლოდ ყოველივე ამასთან ერთად
შენ წვიმამდე ხარ გალუმპული და პირველ დღემდე
და შეგვიძლია დავანებოთ თავი და ბოლო
გასეირნება მოიწყინო და ასე შემდეგ.
შენ არ ხარ ბავშვი, არც ვენახი და მზე და მთვარე,
არ ამოდიხარ, როცა ყელში გროვდება ბოღმა.
ჩადიხარ სინდისს, როცა ბოლოს გტკივდება თავი,
რამეთუ კრახი განიცადა კაცების დოღმა
და უზოგიერთიმათგანოდ, უცხოდ და პონოდ
ფიჭვის სურნელი გაიღიმე ვითარცა წალდი,
შენ არ ხარ სუსტი, არც ვარსკვლავი, თეთრი და პორნო,
უსმენ მეექვსე სიმფონიას, ეპიზოდს, წყალდიდს,
ღიმილის ფონზე, უტკივილო კილო და გრამმა
და უმიზეზოდ საშუალო სიმაღლის შედეგს
დაბლა ძაღლები ახველებენ თავისთვის, მაგრამ
მათ უნდათ სითბო, მოფერება და ასე შემდეგ...
უსმენ მეასე სიმფონიას, ტელეფონს, მინორს,
მიღებული გაქვს ყველა ფიცი და ყველა აბი,
რომ კვირის თავზე თანატოსმა გიშვილიშვილოს
და თვალებიდან გადმოგცვივდეს წვიმა და შაბი.
მერე სიბერეს მარტოობა საფუძვლად უდევს
და გენატრება შიგადაშიგ ძვირფასი დედა,
რომელიც დღეებს ანსხვავებდა - კარგებს და ცუდებს,
მხოლოდ და მხოლოდ ყოველივე იმასთან ერთად.
ულამაზოა ახლა გაქცევა, ულამაზოა
ულამაზოა ახლა გაქცევა, ულამაზოა
და ერთადერთი,
თორემ ჩამომდგარ ცარცის ვაგონებს, შენში ჩამომდგარ
ვაგონებს-მეთქი,
თორემ ბავშვობა - ესეც კეთრია, ესეც არ იყოს
და არც ფანჯრები,
ორშაბათს მაინც უხმოდ გეტყვიან, ორშაბათს მაინც
უხმოდ დაჯდები
და მიუფიცხებ უამურ ღამეს, უამურ მზერას,
უამურ სიზმრებს,
შენი სიკვდილი, როგორც სუფიქსი, გარინდებისას
გაკლდება ისევ.
ულამაზოა ახლა დარჩენა, უკვე წააგე,
უკვე დანებდი,
უკვე მოვიდა ღამე საშენო, ყველა გრძედით და
ყველა განედით.
უკვე მოვიდა სპლინი საშენო, ცოტა ხნის წინათ
თავს რომ ირთობდი,
დიდი ცოდვების დიდი სიჩუმე რომ დაგერღვია
ბოლოს თვითონვე
და მოგექსოვა პატარა მითი, პატარა მხარე
და საყვარელი
და თავმომწონედ მოკაკვე თითი და გადაფარე
ძველი ვალები,
რომ გადაუსვი ყველა ხაზს ხაზი, ყველა აზრს აზრი,
ყველა ღმერთს ღმერთი,
რომ ცოცხალია ბებერი ჩარლზი, რომ ნაზად მოკვდა
ძვირფასი ჰეთი.
ულამაზოა ახლა მარტი და ულამაზოა
და უსათუო,
ქუჩაში მიდის ვიღაც მატილდა, ვიღაც ფატმანი,
ვიღაც ხათუნი.
28-ა, ნავარის დედოფალი, წვიმა
და წვიმს, ვიღაც აირავქნავს ხელებს
კვამლიანი ღიმილების ღეჭვით
და წვიმს, თეთრი კუბოების მერე
მოლოდინში შეპარულა ეჭვი
და წვიმს, როგორც გადათვლილი ფული,
მამის საფლავს იფიცება ბობი
და წვიმს, ღმერთი-ჩახველება-რჯული,
კალვადოსი, ვაისროი, ტოგა
და წვიმს, ჟანგი მოსდებია ჟარგონს,
უცნაური მჟვრიალია ბაკლის
და წვიმს, ლანდობს დედოფალი მარგო,
გაღიმება - იდუმალი ნაკლი
და წვიმს, ვიღაც აზარტულად იწყებს,
ვზივარ კვამლში და არაფერს ვცდილობ
და წვიმს, როგორც გუშინდელი სიცხე,
ზედ აკვდება ამ უცნაურ ტილოს.
დაკოჭლება
ზამთარში წვიმა. ეს არაფერს არ ნიშნავს. თითქმის.
მაგრამ მე ვამბობ. ღამეა და. ზამთარში წვიმა.
და ჩემში ღამე. ახლა უკვე სხვა იმიჯს იქმნის.
ვთქვათ. კორონერის. ვთქვათ. მარსალის. მიგლოვეთ. იმათს.
ვინც ყველაფერი გაწირეს და საფლავში წვანან.
თქვენს. ვისაც რაღაც დაგრჩენიათ და ნაზად დასდევთ.
საყურადღებოდ. მე ვამბობ რომ. ღამეში. თანაც
ასეთ ღამეში. ასეთ წვიმას თოვლივით დასდებს.
მე. არამზადა. ხვალ დილითვე. წარსულის მსგავსად.
იქ. კომბინატში ვეახლები ვიღაცა დებილს.
მე ეს ამბავი ბოღმითა და ტკივილით მავსებს.
მე არ ვუყვარვარ საქართველოს. მე ამას ვხვდები.
ეს ჩემი ღმერთი წამოდგა და ჩემიდან მიდის.
ჩემი თვალები. სამუდამო დარდების ზონა.
ძარღვებშიც. როგორც ჩემს ოთახში. ხანია დიდი.
რაც ხსენებული წვიმის დიდი წვეთები ჟონავს.
წვიმა. ასევე ზამთარში და ამასთან კოჭლიც.
ორი დღით ადრე გადაყრიან ხიდიდან დასტებს.
ჩემს თავს. ბებერ თავს. ერთნაირად თეთრსა და მოჭრილს
მოიტანს. თქვენთან მოიტანს და თოვლივით დასდებს.
მელოდრამა
ჩემი სახლიდან. და ღიმილი. ფრანგული აში.
წარმოგიდგინო. და ფერდობზე აინადირო.
რაც შეგვეხება სიმშვიდეა. ოცდარვა ა-ში
თითქოს ახლახან ჩაგეძინა. ისე დავდივარ
შემოდგომიდან ზაფხულამდე. წყვეტილი ხაზი
დამეფიცება. მწყურებიხარ ამაზე მეტად.
რომ ორჯერ ორი ხმაურია ხუბჩევის აზრით.
რომ დასჩნევიხარ შუაღამეს. მეორე ეტაპს.
ღია ფანჯრები. ორშაბათი. ლამაზი. დღეა
შემოდგომიდან ზაფხულამდე. ზაფხულის მერე
კორპუსებს შუა საბოლოოდ წამხდარა გეა
და სიგარეტის. სამყაროში ჩაჭყლეტილ ღერებს
დანანებიათ. შუაღამეს. გაწყვეტილ აბზაცს.
სადღაც კეთრი და სიჩუმეა ნოტებზე ქარის
და შეიძლება დემონებმაც მოიგდონ აბგა
და გააპარონ თმაგაშლილი პროთეზი. ქალი.
ჩემი სახლიდან. და თვალებიც. ფრანგული აში.
სველი ზოლები დაუტყვიათ მოხუც ანკარებს
და ოთხზე მეტი ხმაურია ოცდარვა ა-ში
თითქოს არასდროს სძინებია. ისე კანკალებს
გაოცებული განდეგილი და მოწეული
და ფერფლისფერი. მოთავხედო ღამე გაგრია.
რა ვქნა. სფეროა ასეთი და ემოციური.
ოდესმე ალბათ დავინანებ შენ რომ გაგრიე.