გადამავიწყდა, ვინ რა მაჩუქა
გადამავიწყდა, ვინ რა მაჩუქა,
ქვეყნად რამდენი რამ მისახსოვრეს,
არ გაგიკვირდეს, ელვარე შუქად
შენი სახლი თუ დავიმახსოვრე.
ქვეყნად არ მინდა სხვა საჩუქარი,
გადავიღალე ლხინის ყაყანში,
ალერსი მინდა ქუჩის ჩუმ ქარის
მივყვები ნელა ქუჩას – მაყაშვილს.
მე ისევ ისე მოვდივარ შროშნით
კვლავ შენზე ფიქრით და სინანულით,
საკვირველია, ამ მძიმე დროში
რომ შემრჩა ძალა ამ სიყვარულის.
ნაზი თმები და ჯადო თვალ-წარბი,
შენი ღიმილი ნაზი ვარდისა,
შენა ხარ ჩემი ლექსის საბაბი
მიზეზი მარად ჩემი დარდისა.
შენზე ვფიქრობ, როს დილა იწყება,
კვლავ შენზე ფიქრით ღამეში ვწვალობ,
შენა ხარ ჩემი თავდავიწყება:
დაულეველი ლექსების წყარო.
გადამავიწყდა ვინ რა მაჩუქა,
ქვეყნად რამდენი რამ მისახსოვრეს,
არ გაგიკვირდეს ელვარე შუქად
შენი სახლი თუ დავიმასოვრე.
დღესაც გარშემო ჯავრი მარტყია
დღესაც გარშემო ჯავრი მარტყია,
გულზე დარდი მაქვს ამოკვეთილი.
ჩემი სხეული თითქოს ბარტყია
მწუხრის ბუდეში ფრთამოკვეთილ.
საწუთრო ჩვენი ადრდის ბაღია,
უჩინარ ბედს აქვს ჩაბარებული.
ამ წუთისოფელს ვხვდები თვალღია
და მაინცა ვარ დაბრმავებული.
გონება ჩემი იქნებ გამეხსნას,
ნაღდი სამყაროს აღქმა მწყურია,
იქნებ როგორმე ბედი დამეხსნას
ბედი სხეულის რთული წყლულია,
დილას დავსახავ რაღაცა გეგმებს
და დიდ იმედებს ვიღაც მპირდება,
ამ გულმკერდს ლაღად მზეს შევაგებებ
ის კი შავ ღამით მიმასპინძლდება.
ვერ გავექეცი ამ შავ ღამეებს,
შავი ლანდები ჩემს წინ დადიან,
თუმცა ეს ქარი ამ დარდს ანელებს
მაგრამ ეს ქარი თვითონ დარდია.
დღესაც გარშემო ჯავრი მარტყია
გულზე დარდი მაქვს ამოკვეთილი
ჩემი სხეული თითქოს ბარტყია
მწუხრის ბუდეში ფრთამოკვეთილი
მთვარე გაჩნდა და მის ლანდად
მთვარე გაჩნდა და მის ლანდად
თქვენ გამოჩნდით, მთებო.
ეს ცხოვრება დაიბლანდა
რა მაქვს საოცნებო:
შორით მოჩანს ობელისკი
ქარი ჭადარს ღუნავს,
თვითონ წუთისოფელიც კი
დიდი ტანჯვით ბრუნავს.
შენ გამოჩნდი ცით, მარიამ,
უფაქიზეს ვარდად,
ეს ქვეყანა სიზმარია
ჩანს ყოველი ლანდად.
შორით ვუმზერ ტყეს გაუვალს
არის ნამი დილის,
და ვერაფრით ვერ აუვალ
წუთისოფლის ბილიკს.
განა სხივებს გამოლევენ
მთვარე მოჩანს ახლა
და სიცოცხლის ამ მოვლენებს
კვლავ სიკვდილი ახლავს.
ბეჭედი
იჯექით ტახტზე, მახსოვს თქვენ თვლემდით,
ნეტა ბურანში ვინ მოგელანდათ?
ჩასმული ძვირფას ბეჭდში თვლები
მაგ სახის გვერდით ვეღარ ელავდა.
აბა, მე ვინ ვარ, მარად ხართ ჩემში,
თუმცა ერთ საწყალ მგოსნად ვითვლები,
ნეტავი ჩამსვა ე, მაგ ბეჭედში
რომ სითბო ვიგრძნო თქვენი თითების.
ჩემს დარდს ახალი ერწყმის წვალება,
რატომ გიხილეთ, ეს რა დამმართეთ..
მე ბეჭდის არ მაქვს თუმც ბრწყნვალება
თქვენს თითებში ვარ, ჩემს სულს ანათებთ.
ახლა გამაპო მეხმა მგონია,
სულის სიმშვიდე ჩემს ბედს შევთხოვე,
ახლო რომ მესმის, ეს ჰარმონა
მაგ ნაზ თითებით უკრავთ ბეთჰოვენს.
კვლავ დაუკარით, რატომ შეჩერდით,
თქვენზე ოცნებით მე მოვკვდე ვინძლო.
გთხოვთ, ჩემს საფლავზე დადოთ ბეჭდი
მიწაშიც თქვენი თითები ვიგრძნო.
გასაგები ისედაც!
ისედაც
გზები მქონდა გასაგნები
ქარი მყავდა იმედად,
იყო რააც აგსაგები,
წამწამები იხრებოდა
ვარდის ფრქვევად, ცის ელდად,
სიტყვები არ გვჭირდებოა
როცა მივხვდით ისედაც!
როცა ქარი ტოტთან კვნესის,
მთვარე კვდება ცის სევდად,
იყო შორით ის ალერსი
გასაგები ისედაც!
მიყვარხარო, ერთხელ იტყვი
ფიფქებთან თუ იებთან:
სულში რჩება უფრო მეტი
გასაგები ისედაც!
რად გინდა სხვა თავგანწირვა
გავჩენილვარ სხვის ბედად,
იყო ქარში, იყო წინათ.
ყველას მივხვდით ისედაც!
წამწამები ირხეოდა
ვარდის ფრქვევად, ცის ელდად,
სიტყვები არ გვჭირდებოდა
როცა მივხვდით ისედაც!
შემოდგომი სიკვდილი
ფოთლები ჭადრების
ქარისგან ნათრევი
თავს იყრის სადღაც...
და როგორც ლოთები,
ყვითელი ფოთლები
იწყებენ ბარბაცს...
ტოტები გაშიშვლდნენ,
ტოტები დაობლდნენ
ფიფქია თანაც,
ფოთლები გახშირდნენ,
ფოთლები დაობენ
იწყებენ ბარბაცს...
და მერე ლოთები
დადიან ფოთლებზე
ტკეპნიან დაღმართს...
და ისევ ფოთლები
ისე, ვით ლოთები
იქაც და აქაც...
ქარები წაიღებს,
ქუჩა ხმას არ იღებს
მწარეა რაღაც...
ფოთლები ჭადრების
ქარისგან ნათრები
თავს იყრის სადღაც...
ფოთლები, ფოთლები...
შროშანით იწყება
მოფრინდნენ მერცხლები
სულის გამგებნი:
ქალაქს გავეცლები
ლიანდაგებით
და ვნახავ შროშანას
დაწეწილს ნიავით,
მოსჩანს შორს შარა
ატმით და ქლიავით.
მერცხლებო, ფრთოსნებო,
მაშ ღმერთმა ინებოს
ლამაზო შროშნებო
და მორცხვო იებო,
მრავალჟამიერ
ყვავილებს ათასებს
იმიერ-ამიერი
რომ გაალამაზეს
მტერი და ორგული
ყველა დამიწდება,
როცა გაზაფხული შროშანით იწყება.
გადამავიწყდა, ვინ რა მაჩუქა,
ქვეყნად რამდენი რამ მისახსოვრეს,
არ გაგიკვირდეს, ელვარე შუქად
შენი სახლი თუ დავიმახსოვრე.
ქვეყნად არ მინდა სხვა საჩუქარი,
გადავიღალე ლხინის ყაყანში,
ალერსი მინდა ქუჩის ჩუმ ქარის
მივყვები ნელა ქუჩას – მაყაშვილს.
მე ისევ ისე მოვდივარ შროშნით
კვლავ შენზე ფიქრით და სინანულით,
საკვირველია, ამ მძიმე დროში
რომ შემრჩა ძალა ამ სიყვარულის.
ნაზი თმები და ჯადო თვალ-წარბი,
შენი ღიმილი ნაზი ვარდისა,
შენა ხარ ჩემი ლექსის საბაბი
მიზეზი მარად ჩემი დარდისა.
შენზე ვფიქრობ, როს დილა იწყება,
კვლავ შენზე ფიქრით ღამეში ვწვალობ,
შენა ხარ ჩემი თავდავიწყება:
დაულეველი ლექსების წყარო.
გადამავიწყდა ვინ რა მაჩუქა,
ქვეყნად რამდენი რამ მისახსოვრეს,
არ გაგიკვირდეს ელვარე შუქად
შენი სახლი თუ დავიმასოვრე.
დღესაც გარშემო ჯავრი მარტყია
დღესაც გარშემო ჯავრი მარტყია,
გულზე დარდი მაქვს ამოკვეთილი.
ჩემი სხეული თითქოს ბარტყია
მწუხრის ბუდეში ფრთამოკვეთილ.
საწუთრო ჩვენი ადრდის ბაღია,
უჩინარ ბედს აქვს ჩაბარებული.
ამ წუთისოფელს ვხვდები თვალღია
და მაინცა ვარ დაბრმავებული.
გონება ჩემი იქნებ გამეხსნას,
ნაღდი სამყაროს აღქმა მწყურია,
იქნებ როგორმე ბედი დამეხსნას
ბედი სხეულის რთული წყლულია,
დილას დავსახავ რაღაცა გეგმებს
და დიდ იმედებს ვიღაც მპირდება,
ამ გულმკერდს ლაღად მზეს შევაგებებ
ის კი შავ ღამით მიმასპინძლდება.
ვერ გავექეცი ამ შავ ღამეებს,
შავი ლანდები ჩემს წინ დადიან,
თუმცა ეს ქარი ამ დარდს ანელებს
მაგრამ ეს ქარი თვითონ დარდია.
დღესაც გარშემო ჯავრი მარტყია
გულზე დარდი მაქვს ამოკვეთილი
ჩემი სხეული თითქოს ბარტყია
მწუხრის ბუდეში ფრთამოკვეთილი
მთვარე გაჩნდა და მის ლანდად
მთვარე გაჩნდა და მის ლანდად
თქვენ გამოჩნდით, მთებო.
ეს ცხოვრება დაიბლანდა
რა მაქვს საოცნებო:
შორით მოჩანს ობელისკი
ქარი ჭადარს ღუნავს,
თვითონ წუთისოფელიც კი
დიდი ტანჯვით ბრუნავს.
შენ გამოჩნდი ცით, მარიამ,
უფაქიზეს ვარდად,
ეს ქვეყანა სიზმარია
ჩანს ყოველი ლანდად.
შორით ვუმზერ ტყეს გაუვალს
არის ნამი დილის,
და ვერაფრით ვერ აუვალ
წუთისოფლის ბილიკს.
განა სხივებს გამოლევენ
მთვარე მოჩანს ახლა
და სიცოცხლის ამ მოვლენებს
კვლავ სიკვდილი ახლავს.
ბეჭედი
იჯექით ტახტზე, მახსოვს თქვენ თვლემდით,
ნეტა ბურანში ვინ მოგელანდათ?
ჩასმული ძვირფას ბეჭდში თვლები
მაგ სახის გვერდით ვეღარ ელავდა.
აბა, მე ვინ ვარ, მარად ხართ ჩემში,
თუმცა ერთ საწყალ მგოსნად ვითვლები,
ნეტავი ჩამსვა ე, მაგ ბეჭედში
რომ სითბო ვიგრძნო თქვენი თითების.
ჩემს დარდს ახალი ერწყმის წვალება,
რატომ გიხილეთ, ეს რა დამმართეთ..
მე ბეჭდის არ მაქვს თუმც ბრწყნვალება
თქვენს თითებში ვარ, ჩემს სულს ანათებთ.
ახლა გამაპო მეხმა მგონია,
სულის სიმშვიდე ჩემს ბედს შევთხოვე,
ახლო რომ მესმის, ეს ჰარმონა
მაგ ნაზ თითებით უკრავთ ბეთჰოვენს.
კვლავ დაუკარით, რატომ შეჩერდით,
თქვენზე ოცნებით მე მოვკვდე ვინძლო.
გთხოვთ, ჩემს საფლავზე დადოთ ბეჭდი
მიწაშიც თქვენი თითები ვიგრძნო.
გასაგები ისედაც!
ისედაც
გზები მქონდა გასაგნები
ქარი მყავდა იმედად,
იყო რააც აგსაგები,
წამწამები იხრებოდა
ვარდის ფრქვევად, ცის ელდად,
სიტყვები არ გვჭირდებოა
როცა მივხვდით ისედაც!
როცა ქარი ტოტთან კვნესის,
მთვარე კვდება ცის სევდად,
იყო შორით ის ალერსი
გასაგები ისედაც!
მიყვარხარო, ერთხელ იტყვი
ფიფქებთან თუ იებთან:
სულში რჩება უფრო მეტი
გასაგები ისედაც!
რად გინდა სხვა თავგანწირვა
გავჩენილვარ სხვის ბედად,
იყო ქარში, იყო წინათ.
ყველას მივხვდით ისედაც!
წამწამები ირხეოდა
ვარდის ფრქვევად, ცის ელდად,
სიტყვები არ გვჭირდებოდა
როცა მივხვდით ისედაც!
შემოდგომი სიკვდილი
ფოთლები ჭადრების
ქარისგან ნათრევი
თავს იყრის სადღაც...
და როგორც ლოთები,
ყვითელი ფოთლები
იწყებენ ბარბაცს...
ტოტები გაშიშვლდნენ,
ტოტები დაობლდნენ
ფიფქია თანაც,
ფოთლები გახშირდნენ,
ფოთლები დაობენ
იწყებენ ბარბაცს...
და მერე ლოთები
დადიან ფოთლებზე
ტკეპნიან დაღმართს...
და ისევ ფოთლები
ისე, ვით ლოთები
იქაც და აქაც...
ქარები წაიღებს,
ქუჩა ხმას არ იღებს
მწარეა რაღაც...
ფოთლები ჭადრების
ქარისგან ნათრები
თავს იყრის სადღაც...
ფოთლები, ფოთლები...
შროშანით იწყება
მოფრინდნენ მერცხლები
სულის გამგებნი:
ქალაქს გავეცლები
ლიანდაგებით
და ვნახავ შროშანას
დაწეწილს ნიავით,
მოსჩანს შორს შარა
ატმით და ქლიავით.
მერცხლებო, ფრთოსნებო,
მაშ ღმერთმა ინებოს
ლამაზო შროშნებო
და მორცხვო იებო,
მრავალჟამიერ
ყვავილებს ათასებს
იმიერ-ამიერი
რომ გაალამაზეს
მტერი და ორგული
ყველა დამიწდება,
როცა გაზაფხული შროშანით იწყება.