ბერიძე თეა

წერილი

სიტყვებს გიგზავნი,
საშენფერო ფორმა მიეცი,
შეკვეც-შეკუმშე
და რუბიკის კუბიკივით
ხმებად ააწყე.
გიგზავნი სიტყვებს:
ფერება,
შეხება,
სხივი
და...
დანარჩენი შენით შეავსე...
ჩემს ურითმო ლექსებს
ქვიშა მოყვება,
მაგრამ შენს ონკანში მოედინება
და ჩემს ხმას -
ძილის წინ შენთვის უძილარს -
სიპი.
შენი ცრემლები -
ჯადოსნური სასმელია-
წამლის შუშაში,
ზედ წარწერით:
"მიდი, დამლიე“,
ვსვამ და ვიზრდები,
ხელებით
მეტალოპლასმასის
ცას ვწვდები,
ყურთამდე გიღებ
და ჰაერს ვუშვებ შენს ფილტვებში,
ჩაისუნთქე
ჩემი პეშვით
მოწოდებული სიმშვიდე.
შენს თვალებში მორს რა ხელი აქვს?
ნურც ჩემს თვალებში დაეძებ დირეს,
დირე კი არა -
ტაჯმაჰალი მაქვს ჩაშენებული
შენთვის სამზერ ორივე თვალში.
და ამიტომაც,
ჩამოიხსენი მხრებიდან შენი სიმძიმე,
მე ორად გავყოფ,
დავიკავებ ორივე ხელში,
რომ ცალ მხარეს არ გადამძალოს.
შენ წინ იარე...
მე კი,
ორივე ხელდამძიმებული,
ფეხით ამოვთხრი სულ პატარა ორმოებს,
და ხელის ტვირთს ჩავცლი.
ამოხევდება შენი სიმძიმე:
ნატვრის ხეებად,
ფიქრის ხეებად,
მონატრებული დედის სითბოდ,
უმამობის გამხმარ ტოტებად,
უსამშობლობის,
უნიათობის,
უღმერთობის...
გადაგატყავა ზურგი,
ხომ ხედავ?
გადმომაბარე შენი სიმძიმე,
ხეებად უნდა ჩავყარო-მეთქი...

წერილის ბოლოს
გიგზავნი სიტყვებს:
რბილი ტუჩებით,
ყურის ძირში, ოდნავ გეხები.

ჭიამაია

დამასხლე შენს ხელისგულზე...
სიყვარულის და სიცოცხლის პარალელში
დავიდებ ბინას.
ხელები სწრაფად დაიბანე,
არა მაქვს ქოლგა...
გავილუმპები.
დამასახლე შენს ხელისგულზე
დავასუფთავებ,
დავაწკრიალებ,
ვუპატრონებ ...
და თუ შევძელი
შენს ბედის ხაზებს
გადავუტან კალაპოტებს
ჩემებისაკენ...
ცერა თითიდან ნეკა თითზე
გავაბამ ჰამაკს,
და გაღვიძებულს თან ამყვება
შენი სურნელი
დამასახლე შენს ხელისგულზე...
და თუ წამძლია ცნობისწადილმა,
თუ ავუყევი შენს გონის ხაზს ზე.
შემოეხიდე ჩემს ნაბიჯებს..
გაღიმებულ ჭიამაიას -
შემაშველე ცერა თითი,
არ ჩამოვვარდე.