გაღმა ვანათს...
აქ ბავშვობისას ანდამატი დავკარგე სადღაც,
ხვითო მაგულეს ფუძის გველებმა;
მათ საპოვნელად
სიონ – ორხევს, აღმა და დაღმა
ვიარებოდი,
როგორც მენება...
დროთ ვერ გაცრიცეს ფერადები ივრის წყალ-ჭალის,
მოველ სხვა მიწას ვერ შემრჩალი, ტკივილგანცდილი,
მოიმედე და მონატრული მეტი არცა რის
და ბედნიერი...
გაღმა, ვანათს ჰყვავის ღანძილი...