გაზაფხულდა ბუნებაში ? არა ! – გულში . . .

. . . ფიქრებს უფლება მივეცი, ფრთები შეესხათ და მაღლა, ყველაზე ლამაზ ღრუბელზე ენავარდათ. . . ამ ბოროტი, ცოდვილი დედამიწიდან შორს. . . ვგრძნობდი, სულსაც სურდა მათ დადევნებოდა და მაღლა აფრენილიყო, მაგრამ სულს - ცოდვებით დამძიმებულს - ეს არ შეუძლია. . . აფრენილმა, ოცნებებით სავსე ფიქრებმა გადმოხედეს განმარტოებულ ჩემს სხეულსა და მოწყენილ სულს. . . მოწყენილი? ალბათ, ყველა შეყვარებულში იღვიძებს რომანტიკა, რომელსაც სევდა მუდამ თან სდევს. . . ირგვლივ ყველაფერი ლამაზია, თბილი ნიავი ნაზად მეალერსება და გულს მითბობს. . . სიამოვნებისგან ვხუჭავ თვალებს და ნაზი ღიმილით ვეგებები სიყვარულით გამთბარ არე-მარეს. . . ფიქრები სულ უფრო გათმამდნენ, სულ უფრო მაღლა მიიწევენ, შორდებიან ამქვეყნიურ ტკივილს, უსამართლობას, უსუსურებას და თავისუფლებისკენ მიისწრაფვიან. . . იქ, სადაც მხოლოდ სიყვარულია. . . და მე ვგრძნობ - გაზაფხულის ნაზი სიო კვლავ გულს ეალერსება. . . უცებ, ცისკენ მიმართულ, გაღიმებულ სახეზე თოვლის ფიფქი დამეცა. . .
. . . . . . . ფიქრები დაიკარგნენ სადღაც, შორს - დავიწყებაში. . . და მე მივხვდი, რომ გაზაფხულდა, მაგრამ არა ბუნებაში, არამედ - გულში. . . ჩემს
გულში დიდი სიყვარულია. . .