ფიქრებს უფლება მივეცი, ფრთები შეესხათ და მაღლა, ყველაზე ლამაზ ღრუბელზე ენავარდათ. . . ამ ბოროტი, ცოდვილი დედამიწიდან შორს. . . ვგრძნობდი, სულსაც სურდა მათ მაღლა აფრენილიყვნენ, მაგრამ სულს - ცოდვებით დამძიმებულს - ეს არ შეუძლია. . . აფრენილმა, ოცნებებით სავსე ფიქრებმა გადმოხედეს განმარტოებულ ჩემს სხეულსა და მოწყენილ სულს. . . მოწყენილი? ალბათ, ყველა ადამიანში იღვიძებს რომანტიკა, რომელსაც სევდა მუდამ თან სდევს. . . ირგვლივ ყველაფერი ლამაზია.განათებულია საშობაოდ უკვე ყველაფერი... სიამოვნებისგან ვხუჭავ თვალებს და ნაზი ღიმილით ვეგებები სიყვარულით გამთბარ არე-მარეს. . . ფიქრები სულ უფრო გათმამდნენ, სულ უფრო მაღლა მიიწევენ, შორდებიან ამქვეყნიურ ტკივილს, უსამართლობას, უსუსურებას და თავისუფლებისკენ მიისწრაფვიან . . და მე ვგრძნობ ცისკენ მიმართულ, გაღიმებულ სახეზე თოვლის ფიფქი დამეცა. . .
ფიქრები დაიკარგნენ სადღაც, შორს - დავიწყებაში. . . და მე მივხვდი, რომ ამ თოვლის ფიფქმაც გამოაცოცხლა ჩემს ირგვლივ სამყარო... და გამილამაზა სიცოცხლე..
ფიქრები დაიკარგნენ სადღაც, შორს - დავიწყებაში. . . და მე მივხვდი, რომ ამ თოვლის ფიფქმაც გამოაცოცხლა ჩემს ირგვლივ სამყარო... და გამილამაზა სიცოცხლე..