rogor mogesalmo chanaxatebi chanaxati
_როგორ მოგესალმო!
_როგორც ადრეი!
ჰო, მოდი ამ ერთხელაც ისე იყოს როგორც ადრე და
_გამარჯობა ცხოვრება!
რატომ გაწუხებ და.... რა ვუყოთ ... მომენატრე ოგონდ არა იმგვარად და არა ისევ არაადამიანური სიგიჟით, დღეს უბრალოდ ასე მშვიდი დღეა და ასე მშვიდად მომინდი...
გუშინ ქუჩაში,რომ მივდიოდი უკან,არა-უკან კი არა ფეხდაფეხ მომყვებოდა საქსოფონის ხმა,ისე თბილად,ისე მელოდიურად გიხსენებდი,რომ რამდენჯერმე ხელები ძალიან მაგრად მივიჭირე გულზე,თითქოს და გიხუტებდი,თითქოს და გვერდით მომყვებოდი...როცა ასე გვერდი-გვერდ და როცა ასე მხარი-მხარ დავდიოდით,არა მარტო მარტო მოგონებები არამედ ჩვენც ძალიან თბილები ვიყავით... ჰო,ამ დროს ჩვენთან ძალზედ თბილოდა....
ისევ ამეკვიატები ხოლმე! დალაგებულ ფიქრსა თუ ცხოვრებას თავდაყირა მიყენებ.ისე შემოიჭრები ხოლმე ჩემში,რომ მე,მეც კი ასეთი თავდაჯერებული და ზოგჯერ ეგოისტი ადამიანი -თავს ვკარგავ...!
როცა გიხსენებ.....................
აწყვეტილი ღილივით ვგრძნობ თავს თითქოს და ზედმეტად მოვეჩვენე ვინმეს და მომგლიჯეს ბუდიდან.დღესაც კი, მიუხედავად იმისა,რომ ყველაფერი თავის ადგილას დგას ვფიქრობ,რომ აქ შემთხვევით მოვხვდი,მგონია,რომ შენთან ძალიან ახლოს უნდა მეცხოვრა თითქოს ეს ვინმეს დაეწეროს და დაეკანონოს!თუმცა შენ ისე შორს სახლობ ჩემგან......
ვეძებ...დღემდე ვეძებ ჩემს მყუდრო სავანეს და მიუხედავად იმისა,რომ პირვანდელი თავბრუ დამხვევ სიყვარულით აღარ მიყვარხარ! მაინც ყოველთვის როცა ჩემს მყუდრო სავანეს გავიხსენებ და მის მოსაძებნად უმისამართოდ მივდივარ - გული შენი გულისკენ იწევს.არადა,ღმერთმანი! წლები გავიდა ... გავიზარდეთ... შენ სხვისი ხარ,მე სხვას ვეკუთვნი... ის ლტოლვა არ გამქრალა.სადაცაა მეც კი გავქრები მაგრამ შენ არ ქრები ! ჩემში არ იკარგები ... ! პირიქით ეს მე ვარ დაკარგული შენში ......
_როგორ მოგესალმო!
_როგორც ადრეი!
ჰო, მოდი ამ ერთხელაც ისე იყოს როგორც ადრე და
_გამარჯობა ცხოვრება!
რატომ გაწუხებ და.... რა ვუყოთ ... მომენატრე ოგონდ არა იმგვარად და არა ისევ არაადამიანური სიგიჟით, დღეს უბრალოდ ასე მშვიდი დღეა და ასე მშვიდად მომინდი...
გუშინ ქუჩაში,რომ მივდიოდი უკან,არა-უკან კი არა ფეხდაფეხ მომყვებოდა საქსოფონის ხმა,ისე თბილად,ისე მელოდიურად გიხსენებდი,რომ რამდენჯერმე ხელები ძალიან მაგრად მივიჭირე გულზე,თითქოს და გიხუტებდი,თითქოს და გვერდით მომყვებოდი...როცა ასე გვერდი-გვერდ და როცა ასე მხარი-მხარ დავდიოდით,არა მარტო მარტო მოგონებები არამედ ჩვენც ძალიან თბილები ვიყავით... ჰო,ამ დროს ჩვენთან ძალზედ თბილოდა....
ისევ ამეკვიატები ხოლმე! დალაგებულ ფიქრსა თუ ცხოვრებას თავდაყირა მიყენებ.ისე შემოიჭრები ხოლმე ჩემში,რომ მე,მეც კი ასეთი თავდაჯერებული და ზოგჯერ ეგოისტი ადამიანი -თავს ვკარგავ...!
როცა გიხსენებ.....................
აწყვეტილი ღილივით ვგრძნობ თავს თითქოს და ზედმეტად მოვეჩვენე ვინმეს და მომგლიჯეს ბუდიდან.დღესაც კი, მიუხედავად იმისა,რომ ყველაფერი თავის ადგილას დგას ვფიქრობ,რომ აქ შემთხვევით მოვხვდი,მგონია,რომ შენთან ძალიან ახლოს უნდა მეცხოვრა თითქოს ეს ვინმეს დაეწეროს და დაეკანონოს!თუმცა შენ ისე შორს სახლობ ჩემგან......
ვეძებ...დღემდე ვეძებ ჩემს მყუდრო სავანეს და მიუხედავად იმისა,რომ პირვანდელი თავბრუ დამხვევ სიყვარულით აღარ მიყვარხარ! მაინც ყოველთვის როცა ჩემს მყუდრო სავანეს გავიხსენებ და მის მოსაძებნად უმისამართოდ მივდივარ - გული შენი გულისკენ იწევს.არადა,ღმერთმანი! წლები გავიდა ... გავიზარდეთ... შენ სხვისი ხარ,მე სხვას ვეკუთვნი... ის ლტოლვა არ გამქრალა.სადაცაა მეც კი გავქრები მაგრამ შენ არ ქრები ! ჩემში არ იკარგები ... ! პირიქით ეს მე ვარ დაკარგული შენში ......