მზის სხივებს დახარბებული უკვე მერამდენე თვეა გონებაში ითვლიდა დღეებს,საათებს და წუთებს,როდის ამოწევდა თავს მიწიდან ლორთქო ბალახი და ჰაერი მცენარეთა სურნელით გაიჟღინთებოდა.
ბორგვა. ხვნეშა და ტრიალი ფიჭვის საწოლში. მას მხოლოდ ერთი რამ მაინც ჰქონდა სანუგეშო. მის საძინებელ ოთახში ფიჭვის სურნელი უხვად იფრქვეოდა და მას ეს სუნი თავბრუს ახვევდა და გაზაფხულის სურნელს აგონებდა.
დიახ,ყოველდღე ერთი და იგივე რუტინული ქმედება უკვე მოსაბეზრებელი გახდა...
დილით ადგომა,ჩაცმა,საუზმობა და შემდეგ ისევ სამსახური...მოსაბეზრებელია ეს ყველაფერი ჩაილაპარაკა თავისთვის. გაზაფხული იგვიანებდა ამ წელს...…
მის ფხიზელ გონებაში უცებ ამოტივტივდა ტერმინი ,,გლობალური დათბობა და მისი კატასროფული შედეგები”.ეს უკვე მერამდენედ მოხდა და მისგან თავის დაღწევას ცდილობდა. ძალიანაც უნდოდა მის მეხსირებაში სადღაც ძირში დალექილიყო ეს სიტყვები და არასდროს არ შეეხსენებინა თავი.
ახლა მხოლოდ იმედით სააზრდოობდა. გაზაფხულის მოლოდინი ხის ჭიასავით უღრღნიდა გულს.
მას რაღაც იდუმალი ხმა შიგნიდან ამშვიდებდა: მოვა, დაელოდე მოვაო...…………
დილით ალიონზე, მის ხის აივანზე ჩიტების გუნდი შეკრებილიყო და დილის ,,არიებს”ასრულებდა. სადღაც შორიდან მამლის ყივილი თითქოსდა ბანს აძლევდა მათ და ეს საოცარი ,,ორკესტრი”გაზაფხულის მოსვლას მეჯლისობდა...
ძილბურანში ეგონა თავი, ელდანაკრავივით წამოვარდა ლოგინიდან და ხის სარკმელი გამოაღო. მის სულში შემოიჭრნენ ზეციურად უჩვეული პატარა ჩიტბატონები და ვიოლინოს სიმებივით ააკვნესეს მისი სევდიანი გული.
ოჰ,არა! არა! ისინი გაფრინდნენ... იღიმოდა ,ის გაზაფხულს უღიმოდა..უსასოოდ პატარა ყოჩივარდას მოჰკრა თვალი ღობის ძირში რომ იწონებდა თავს. გაზაფხულის პირველი მერცხალი კი მის საკვამურზე ლაღად შემომჯდარიყო და ჟივილ-ხივილით იკლებდა მიდამოს…...
03.04.2012
ბორგვა. ხვნეშა და ტრიალი ფიჭვის საწოლში. მას მხოლოდ ერთი რამ მაინც ჰქონდა სანუგეშო. მის საძინებელ ოთახში ფიჭვის სურნელი უხვად იფრქვეოდა და მას ეს სუნი თავბრუს ახვევდა და გაზაფხულის სურნელს აგონებდა.
დიახ,ყოველდღე ერთი და იგივე რუტინული ქმედება უკვე მოსაბეზრებელი გახდა...
დილით ადგომა,ჩაცმა,საუზმობა და შემდეგ ისევ სამსახური...მოსაბეზრებელია ეს ყველაფერი ჩაილაპარაკა თავისთვის. გაზაფხული იგვიანებდა ამ წელს...…
მის ფხიზელ გონებაში უცებ ამოტივტივდა ტერმინი ,,გლობალური დათბობა და მისი კატასროფული შედეგები”.ეს უკვე მერამდენედ მოხდა და მისგან თავის დაღწევას ცდილობდა. ძალიანაც უნდოდა მის მეხსირებაში სადღაც ძირში დალექილიყო ეს სიტყვები და არასდროს არ შეეხსენებინა თავი.
ახლა მხოლოდ იმედით სააზრდოობდა. გაზაფხულის მოლოდინი ხის ჭიასავით უღრღნიდა გულს.
მას რაღაც იდუმალი ხმა შიგნიდან ამშვიდებდა: მოვა, დაელოდე მოვაო...…………
დილით ალიონზე, მის ხის აივანზე ჩიტების გუნდი შეკრებილიყო და დილის ,,არიებს”ასრულებდა. სადღაც შორიდან მამლის ყივილი თითქოსდა ბანს აძლევდა მათ და ეს საოცარი ,,ორკესტრი”გაზაფხულის მოსვლას მეჯლისობდა...
ძილბურანში ეგონა თავი, ელდანაკრავივით წამოვარდა ლოგინიდან და ხის სარკმელი გამოაღო. მის სულში შემოიჭრნენ ზეციურად უჩვეული პატარა ჩიტბატონები და ვიოლინოს სიმებივით ააკვნესეს მისი სევდიანი გული.
ოჰ,არა! არა! ისინი გაფრინდნენ... იღიმოდა ,ის გაზაფხულს უღიმოდა..უსასოოდ პატარა ყოჩივარდას მოჰკრა თვალი ღობის ძირში რომ იწონებდა თავს. გაზაფხულის პირველი მერცხალი კი მის საკვამურზე ლაღად შემომჯდარიყო და ჟივილ-ხივილით იკლებდა მიდამოს…...
03.04.2012
ნათია რიკაძე