ვდგავარ ფნჯარასთან მარტოობის ბურუსით გარშემორტყმული. გავსცქერი დარაბებს მიღმა
ქალაქის ქუჩებში ვნებიანად გაშხლართულ ღამეს. მონუსხული ფიქრები დალასლასებენ
ჩემს გონებაში და მითრევენ სევდის დაჭაობებულ "მორევში" - არ ვიცი მარტის დაჭინჭყლული ამინდის თუ მოძალებული მარტოობის გამო….
ძნელია ცხოვრება, ძნელია მისი დახლართული გზების ფეხდაუცდენლად გავლა.
ძნელია ცხოვრებისეული სიმძიმეების ზიდვა, მისი რიტმის ფერხულში ჩაბმა. ….
ძნელია, ძალიან ძნელია!... მაგრამ რატომ, რატომ ვებღაუჭებით ასეთი
სიჯიუტით მისი ყოველი მოვლენის, ყოველი წამოწყების დამორჩილებას, გაშინაურებას?! რატომ გვახარებს ყოველი დღე, მზის სხივებით მოფენილი, თოვლით თუ
წვიმით გაჟღენთილი, ნიავით დაალერსებული თუ ქარით დაწიოკებული, რატომ?!
რა ჰქვია იმ ძალას, რომელიც ასე გვამოძრავებს, რომელიც თუ კვანტს გამოგვდებს
და მიწას დაგვანარცხებს, და თუ თავს მოიკლავს და თავაზიანად ფეხზე
დაგვაყენებს?! რა ჰქვია იმ ძალას, რომელსაც შავიდან თეთრში და თეთიდან შავში
გადავყავ - გადმოვყავართ?! და საერთოდ, რა არის ცხოვრება, გარდა იმისა,
რომ ბრძოლაა?!...
ძინ-დონ, ძინ-დონ - შეშლილი ფიქრებიდან გამოვყავარ საათის ისრების
უკმაყოფილო დუდღუნს, რომელიც მაიძულბს პატივი ვცე მის თავგანწირულ შრომას,
დაღლილ-დაქანცული დავტოვო მარტო თავის იდუმალებით მოცულ სამყაროსთან და წესისამებრ ძილს მივცე თავი, რათა ხვალ სხვა გადმოსახედიდან გადმოვხედო ამოუცნობი ცხოვრების ამოცანას.....
რა კარგია, რომ დღეს ყოფს ღამე.....
12 მარტი 2012წ.
ნანა სიმონიძე
ქალაქის ქუჩებში ვნებიანად გაშხლართულ ღამეს. მონუსხული ფიქრები დალასლასებენ
ჩემს გონებაში და მითრევენ სევდის დაჭაობებულ "მორევში" - არ ვიცი მარტის დაჭინჭყლული ამინდის თუ მოძალებული მარტოობის გამო….
ძნელია ცხოვრება, ძნელია მისი დახლართული გზების ფეხდაუცდენლად გავლა.
ძნელია ცხოვრებისეული სიმძიმეების ზიდვა, მისი რიტმის ფერხულში ჩაბმა. ….
ძნელია, ძალიან ძნელია!... მაგრამ რატომ, რატომ ვებღაუჭებით ასეთი
სიჯიუტით მისი ყოველი მოვლენის, ყოველი წამოწყების დამორჩილებას, გაშინაურებას?! რატომ გვახარებს ყოველი დღე, მზის სხივებით მოფენილი, თოვლით თუ
წვიმით გაჟღენთილი, ნიავით დაალერსებული თუ ქარით დაწიოკებული, რატომ?!
რა ჰქვია იმ ძალას, რომელიც ასე გვამოძრავებს, რომელიც თუ კვანტს გამოგვდებს
და მიწას დაგვანარცხებს, და თუ თავს მოიკლავს და თავაზიანად ფეხზე
დაგვაყენებს?! რა ჰქვია იმ ძალას, რომელსაც შავიდან თეთრში და თეთიდან შავში
გადავყავ - გადმოვყავართ?! და საერთოდ, რა არის ცხოვრება, გარდა იმისა,
რომ ბრძოლაა?!...
ძინ-დონ, ძინ-დონ - შეშლილი ფიქრებიდან გამოვყავარ საათის ისრების
უკმაყოფილო დუდღუნს, რომელიც მაიძულბს პატივი ვცე მის თავგანწირულ შრომას,
დაღლილ-დაქანცული დავტოვო მარტო თავის იდუმალებით მოცულ სამყაროსთან და წესისამებრ ძილს მივცე თავი, რათა ხვალ სხვა გადმოსახედიდან გადმოვხედო ამოუცნობი ცხოვრების ამოცანას.....
რა კარგია, რომ დღეს ყოფს ღამე.....
12 მარტი 2012წ.
ნანა სიმონიძე