შეშლილი სახით კიოდა ქუჩა

ღამეა...
ნელი დინჯი ნაბიჯებით მივუყვები ქუჩას.უეცარი კივილი... წივილი... და... გამიტანა მანქანით იმ ადამიანმა რომელიც ოდესღაც მიყვარდა.როგორ უმოწყალოდ მოულოდნელად ჩჶმი ცხოვრებიდან...
ამბობენ დრო ყველაფრის მკორნალიაო მაგრამ ზოგი შჶუცვლელი რჩება ამ ქვეყნად.
ვგრძნობ რაღცა ხდება...თითქოს გულს მართმევენ...მთელი სხეული მტკივა...
მესმის გარშემო მყოფთა ჩურჩული...
ყველაფერი დამთავდა...სისხლი გამეყინა... ვხვდები რომ აღარ შემიძლია თავალების გახელა... გზას ვხედავ რომლის ბოლოშიც სინათლეა...
ვიგრძენი ქსოვილში გამახვიეს და ფრთხილად დამაწვინეს რაღაცაზე...ვერაფერს ვხედავ...მესმის მხოლოდ ჩემი გულისცემა...
ღამის წყვდიადში მთვარე კაშკაშებს... რატომღაც ამ ღამის გათენება მინდა და მუსიკის სმენა უსასრულოდ. მაგრამ...
მენატრები... ღმერთო როგორ მენატრები... გულის ტკივილამდე... სულის ტკივილამდე...