ცრემლივით წმინდა

მაღლა ახედე ცას და დაინახავ შენი თვალების ფერს, უღრუბლოს ოღონდ..
თვალი ადევნე მას და შეისწავლი ვარსკვლავთა ენას, მერე მეჩურჩულე მე..
იგრძენი სითბო მზის სხივების და მაჩუქე მე,გაშალე ფრთები და აიჭერი შენ მაღლა ცაში,ვით გაზაფხულის მერცხალი ფრინავს..
თუმც შორს ნუ წახვალ ნუ დაგიტკბება ლაჟვარდი ზეცა ,გთხოვ,დამიბრუნდი..
ნახე გაწვიმდა ,ეს სისველე როგორ გიხდება..
ეს ხომ შენი ცრემლივით წმინდა წვიმაა..სხვა ვერ შეეხება მას..
ქარია,ქარი ქრის,ო რა ძლიერად ითრევს ყველაფერს..უნდობლად არხევს უმწიკლო ტოტებს და ტეხავს ძირში,ეს ბრაზია შენი,ნუღარ ბრაზდები..
თორემ სამყარო დაგტოვებს მარტო...
ნუ უბრაზდები შენს ვნებას,გავარვალებულკ ნაკვერჩხალს რომ ჰგავს...თორემ ერთხელაც ჩაქერბა და შავი ნახშირი გახდება, მერე ინანებ ალბათ..
გაიდგი ფესვი ჩემს არსებაში და სითავხედეც გყოფნის რომ აყვავილდე,,მე კი ვერ გაჩერებ რადგან ეს პაუზა ჩემს სიცოცხლეს მოუღებს ბოლოს.სწორედ ამიტომ,მე თავს ვხრი ახლა ვით მეფის მხლები ამ სიყვარულის წინაშე მდგომი,,მოვიხსნი გვირგვინს და შევმატებ შენს სულის ნაწილს..
მოგიძღვნი ყველა სიცოცხლის წამს და ასე მოვკვდები..
შენ ხომ ზეცა ხარ ჩემი,მიწიდან რომ ასე ლაღად ჩანს..ნაპერწკალი ხარ ჩემს სიცოცხლეს რომ ასულდგმულებს,რომელსაც მხოლოდ წმინდა ცრემლის წვიმა ჩააქრობს