უსათაურო, წერილი მომავალ "მეორე ნახევარს"!
სალამი! ეს წერილი ("მესიჯი" ან "ესემეს"-ი კი არა) შენთვისაა და შენზე. არ მომწონს დღევანდელი დრო, უფრო სწორად ადამიანები, რომლებმაც სიყვარული გააუფასურეს. შენ იცი, რომ მე არ მწამს ბედის, არც შემთხვევითობის. მე მხოლოდ იმ გულის მჯერა, რომელმაც გიპოვა და გადაწვიტა ახლობლად მიგიღოს. დღეს შევეცდები გითხრა ის, რისი თქმაც დიდი ხანია მინდოდა შენთვის, შენს თვალებშია ჩემთვის აღმოსავლეთიც და დასავლეთიც, (მართალია, გეოგრაფიულად სხვაგვარადაა, რაც არ მაღელვებს) რადგან შენს თვალებში ამოდის მზე და საღამოობით კი არა მაშინ ჩადის,როცა ბრაზობ.
შენი მზერა, ალზე უფრო მწველია. როცა თვალებში გიყურებ, უხმოდ ვყვირი,მასში ერთდროულადაა მთელი სამყარო და უფსკრული, თუმცა სწორედ მაშინ როცა უფსკრულის შიშით ვცახცახებ, შენ გულში მიკრავ.
შენ ის ხარ, ვისმა ხელებმაც მიხსნა,რომელმაც ყოველ წაქცევაზე წამომაყენა. მე ტუჩების დუმილის და თვალების გაცემის მწამს. იმისიც, რომ ჩემს გულს არ სჭირდება კომპასი შენს საპოვნელად, ისედაც მოგაგნებს.
არ მიყვარს ბანალურობა, სამაგიეროდ მიყვარხარ შენ! ერთხელაც გიპოვი, ჰოდა შენს მკლავებზე ცრემლებით დავწერ იმ გზებზე, რომლებზეც უშენოდ წავიქეცი. შეცდომებზე, რომლებიც დავუშვი. არ გთხოვ იფიქრო, რომ მე ანგელოზი ვარ, მაგრამ გწამდეს ჩემი ფრთების, რომლებსაც მხოლოდ შენთან ერთად უნდათ ფრენა! შემიყვარე ჩემი წარსულით, აწმყოთი და თვითონ შევქმნათ მომავალი. ხანდახან მიწამლე თუკი ფრთებს ვიტკენ. არაფერს დამპირდე, უბრალოდ წამომყევი, გავფრინდეთ!
ავტორი: ივდო ოტობარი
უსათაურო, წერილი მომავალ "მეორე ნახევარს" - ივდო ოტობარი
⏱️ 1 წთ.
👁️ 3
100%