მეცხრამეტე საუკუნის 80-იანი წლებიდან დაიწყო და მეოცე საუკუნის 20-იან წლებამდე გაგრძელდა ქართველთა გვარების ფორმების შეცვლა. ეს პროცესი ყველაზე თვალშისაცემად აქვს აღწერილი და გადმოცემული ზაქარია ჭიჭინაძეს წიგნში „ქართველი გრიგორიანელები,” ამას მოჰყვა, ისტორიის მეცნიერებათა დოქტორის პროფესორ როლანდ თოფჩიშვილის ბევრი ბრწყინვალე გამოკვლევა, წიგნები და სტატიები ჟურნალ-გაზეთებში, ასევე წიგნი „ქართული გვარ-სახელები” იაკობ ახუაშვილის თაოსნობით.
1850-იან წლებში, მარტო სომეხი მღვდლები კი არ მომრავლდნენ, არამედ გაჩნდა საქართველოს მთელ რიგ ქართულ სოფლებში გვარზე დამატებული ტერ.
მარკოზი ბერძნული საკუთარი სახელია, ნასესხებია წინაპართა მიერ. ის „მარტში დაბადებულსაც” ნიშნავს. ეს სახელი დაედო გვარ მარკოზაშვილს სათავედ. შვილი მოგვიანებით ოვი-თ შეუცვალეს, ტერ – სომხურად მღვდელია, ასე აღმოჩნდა გვარი ტერ – მღვდელმარკოზაშვილი.
არადა, მარკოზიშვილი აზნაურული გვარია.
1662 წელს, ისტორიულ ცნობაში ვკითხულობთ: „ტერ-მარკოზა, მოწმე ლომისკაცის მიერ მამუკა. ლაბაძისთვის მიცემული მამულის ნასყიდობის წიგნისა.”
მარკოზიშვილი და გარსევანიშვილი ერთმანეთის განაყოფები არიან – აზნაურიშვილები. მოიხსენიებიან 1399 წლიდან.
1405-1428 წლებში, სეფის მწიგნობარი იყო და დამწერი ბევრი შეწირულების წიგნის ვინმე მარკოზიშვილი.
მარკოზოვი, მარკოსოვები, იგივე ქართველი მარკოზაშვილი-მარკოზიშვილები არიან.
საქართველოში 1041 მარკოზაშვილი ცხოვრობს. თბილისში – 292, თელავში – 247, გორში – 210. არიან სხვაგანაც.
56 – მარკოზოვი.
48 – მარკოსოვი.