ჩემი სახელი
(chemi saxeli)
ჩემი სახელი?! ავად-ნახსენებს მეძახიან, როცა ვღამდები,
მთვარე გაგონებ? არა, გეშლები, მე მის მორჩილად ვპოვე საშველი,
ნანახი გყავარ? შეიძლება, ვცხოვრობ ლანდებით,
ავად-ნახსენებს მეძახიან, ღამის ნატვრები...
ეს დიალოგი, რომ შედგა გუშინ,
მყისვე გონება გადამეტვირთა,
მერე მათხოვარს ვაჭამე პური
ნისლი, თვალებთან ჩამომებინდა.
დავიწყე მარტო, ბილიკის გავლა,
კაცი შემომხვდა გზაზე კოჭლობით
გამოვესარჩლე, მან გული დამწვა,
და ისტორია მომიყვა მტრობის.
მომიყვა მისი, გრძნობის იარა,
გადმომიშალა დამწვარი გული,
მსმენელი ვიყავ, და თან ფიალას,
სიტყვებს ვაწერდი, ნატანჯი ფუნჯით.
მითხრა წარსულის, ერთი სიწმინდე,
სიწმინდე გრძნობის, დაუჯერელი,
მერე, მის შემდეგ მწარედ ვიტირე,
სიტყვა მომაწვა დაუწერელი.
მომიყვა მან მე, თავის გასაჭირი,
თავი მეგონა მორჩილი ბერი
აღსარებას, რომ ისმენს დასჯილი,
და ვეღარაფრით, რომ ვეღარ შველის.
მერე, ნისლიანმა ღამემ წამოწვიმა,
ჩვენ კი ლოთიანით, გავნაგრძეთ გზა,
გზაზე შეგვაჩერა ქალმა, დალოცვილმა,
და გაანათა შავ-თეთრი ცა.
ჩემი სახელი?! ავად-ნახსენებს მეძახიან, როცა ვღამდები,
ანგელოზს ვგავარ? არა, გეშლება, მე არ ვნათდები,
აღარც ფრთები მაქ, აღარც გვირგვინი, ვცხოვრობ ლანდებით,
ავად-ნახსენებს მეძახიან, ღამის ქაჯები...
(chemi saxeli)
ჩემი სახელი?! ავად-ნახსენებს მეძახიან, როცა ვღამდები,
მთვარე გაგონებ? არა, გეშლები, მე მის მორჩილად ვპოვე საშველი,
ნანახი გყავარ? შეიძლება, ვცხოვრობ ლანდებით,
ავად-ნახსენებს მეძახიან, ღამის ნატვრები...
ეს დიალოგი, რომ შედგა გუშინ,
მყისვე გონება გადამეტვირთა,
მერე მათხოვარს ვაჭამე პური
ნისლი, თვალებთან ჩამომებინდა.
დავიწყე მარტო, ბილიკის გავლა,
კაცი შემომხვდა გზაზე კოჭლობით
გამოვესარჩლე, მან გული დამწვა,
და ისტორია მომიყვა მტრობის.
მომიყვა მისი, გრძნობის იარა,
გადმომიშალა დამწვარი გული,
მსმენელი ვიყავ, და თან ფიალას,
სიტყვებს ვაწერდი, ნატანჯი ფუნჯით.
მითხრა წარსულის, ერთი სიწმინდე,
სიწმინდე გრძნობის, დაუჯერელი,
მერე, მის შემდეგ მწარედ ვიტირე,
სიტყვა მომაწვა დაუწერელი.
მომიყვა მან მე, თავის გასაჭირი,
თავი მეგონა მორჩილი ბერი
აღსარებას, რომ ისმენს დასჯილი,
და ვეღარაფრით, რომ ვეღარ შველის.
მერე, ნისლიანმა ღამემ წამოწვიმა,
ჩვენ კი ლოთიანით, გავნაგრძეთ გზა,
გზაზე შეგვაჩერა ქალმა, დალოცვილმა,
და გაანათა შავ-თეთრი ცა.
ჩემი სახელი?! ავად-ნახსენებს მეძახიან, როცა ვღამდები,
ანგელოზს ვგავარ? არა, გეშლება, მე არ ვნათდები,
აღარც ფრთები მაქ, აღარც გვირგვინი, ვცხოვრობ ლანდებით,
ავად-ნახსენებს მეძახიან, ღამის ქაჯები...