მე და მთვარე მას ისევ ვიმღერებთ

me da mtvare mas isev vimgerebt
დღეს დღე მოყვება, ღამეს - სიბნელე...
მთვარე მომიყვა ქვეყნის სიძნელეს:
თვალებში ცრემლს, გულში კი სევდას ვეღარ ინელებს,
ისე სად არის როგორც ვინებებთ!

ვინ არ მისტირის მის დღეებს ძველებს!
თავად იგონებს იმ ნანატრ დღეებს,
რომ ანათებდა ის უკუნს, ბნელეთს...
თვალებში სევდა ჩაუდგა შემდეგ..

მნათობმაც მკითხა ჩემი სიძნელე,
რომ დამინახა გრძნობის სიწრფელე...
და ჩემს მეგობრად ის შევიფერე,
ვთქვით სიყვარულის ამბები მერე,

რამდენი ბგერა, სტროფი დავწერე.
რამდენი სიტყვა ლექსად ვიმღერე,
ვის რად უღირდა თუნდ ერთიც მერე.
ისევ მთვარეა ჩემი მსმენელი,

და ის მეგობრად მე შევიფერე...
არ დავივიწყებთ სიყვარულს არა
ამ გრძნობას ისევ ლექსად ვიმღერებთ!!!...