მაინც ვამეტებ

აღარ გიგონებ ძილის წინ,
აღარც ვბორგავ და ვათენებ,
ხალხს და ძირდამპალ დროებას
სულ სხვაგვარ სახეს ვაჩვენებ.

არ ვიბერები ტყუილებით,
ვსწავლობ უცნაურ სახელებს,
ორპირობა და სიყალბე,
ახლა ასმაგად მახელებს.

ვერ ვეგუები კანონებს,
დადგენილ წესებს ვამტვერებ,
ბოროტებას და სიავეს
საშვილთაშვილოდ ვამტერებ.

ცისფერყანწელთა მომხრე ვარ,
ვეტრფი ბოდლერს და ლაფონტენს,
მერკანტილიზმი არ მხიბლავს,
ვერჩი კაცის მსგავს მამონტებს.

სამაგიეროდ ცა მიყვარს,
შენი ღიმილი მაოცებს,
არ მიმატოვო არასდროს,
სანაცვლოდ ერთხელ გაკოცებ.

ბევრს არ ჰგონია დროება
მსხვერპლს რომ მოითხოვს სახეზე,
ახლა დუნკანის ტრაგიზმით
ვცეკვავ ამ დროის სახელზე.

არვის ვედები მალამოდ,
შურს და ეგოიზმს ვამტერებ,
მოწესრიგებულს მირევენ,
მაგრამ მე მაინც ვამეტებ.