მწარე აგვისტო

mware agvisto
ტბაზე დახრილი ჩემი თმები ისე შავია.
შავ ახალაუხში გახვეულან მთათა ტაძრები.
ცის ქანდარაზე, დაღლილ მთვარეს ჩამოეძინა.
ტყეს შეერია სევდის ფერი და,-
ნახანძრები.
მოხრილ მკავებზე ეწყობიან ცათა მშვილდები,
სისხლს, გზააბნეულს აუკრძალეს ძარღვებში გავლა.
სარეცხის ნაცვლად, არშემდგარი მზე გვამებს
გაჰკიდებს
და დაიწყება უსასრულო წამების ათვლა!
წვიმის მაგივრად ოცდაათ ვერცხლს აყრის ღრუბელი,
დღე,- ტკივილისგან დასახსრული, ღამემ გაგუდა.
და გაოცებულ მარტოსულის წყლიან თვალებში,
სულ ერთადერთი სიტყვა ჩნდება, სიტყვა-"იუდა".