თეთრი ნიღაბი, არაფრისმთქმელი

tetri nigabi, arafrismtqmeli
თეთრი ნიღაბი, არაფრისმთქმელი
და შემზარავი ზუსტად ამიტომ,
როცა დაღამდა, ვიღაცის ხელმა
მთვარის მაგივრად ცაზე დაკიდა.

ვერ იგებ ამგვარ ცვლილების მიზეზს,
მეტამორფოზას გონით უძნელესს,-
ის სიმბოლურად ქალაქს რად უმზერს
და შუქით, დიდ სულს, როგორ უბნელებს.

ან იქნებ მხოლოდ შენ გეჩვენება
აღუქმელობა, გონებით, კაცთა,
რომ ქალაქს სიურეალისტურად
დაჰყურებს ციდან სიგიჯის განცდა.

ახლა სადღაცა გინდა წახვიდე,-
იქ, სადაც პასუხს უძებნი კითხვებს,
იქ, სად ცხოვრებას იწყებ თავიდან
და უგულობას, ამდენს, არ ითმენ...

ან შეცდომები რად მეორდება,
სულზე თეთრ ლაქებს რატომ სტოვებენ!
და თავის ქალა, როგორც გოდება,
ამბებს გიყვება სიმარტოვეზე.

აქ შეიძლება გაგიჟდეს კაცი,
წყეულ ღამეებს მოსწყდეს ლესტერად,
მაგრამ თუნდ სული თეთრ ჯვარზე აცვი,
ვერ გადააქცევ მონებს ვერტერად!

შენ იცი _ ვერსად ვერაფერს შეცვლი,
და ვერ დაიხსნი, ვინც შემდგომ მოვა.
ყოველთვის ქარის წისქვილებს ებრძვი,
ვით დონ—კიხოტის ცხოვრების გლოვა.

მაინც აზრი აქვს სიცოცხლის მიზანს,
არ ჩაიქნიო ბოლომდე ხელი!..
ქალაქს ნიღაბი გრძნობისგან იცავს,
ნიღაბი—შენი გრძნობების მკვლელი...