ნუთუ აღარ წვიმს

nutu agar wvims
ნუთუ აღარ წვიმს ისე ხშირად როგორც გუშინ,
ნუთუ დაიწერა წიგნი შენზე ჩემს გულში?
ნუთუ აღარ ტირის კალამი ცოდვილი ფერით,
ნუთუ არ სველდება ფურცლები მისი ცრემლით,

ნუთი ბოლო მოეღება ამ ბინძურ სამყაროს
რომელმაც მირჩია რომ თავი არ დავხარო,
ნუთუ მიმატოვებს მარტოობის ღმერთი,
განკითხვის დღეც უკვე შეჩერდეს მინდა,
რადგან მეშინია წარსულის, მითუმტეს თუ გაწვიმდა,

ნუთუ მზეც აღარ იქნება სისხლიანი,
ყოველი ღამე თეთრი, ოღონდ ფიქრიანი,
ნუთუ აღარ დავაწებებ ფოტოებს ძველს,
რომელიც მტვრიანი კედლის კუთხეში დევს,

ისევ გათენდება ოღონდ არ ვიცი ვისთვის,
ერთი ფაქტია, მე რკინა ვარ ცხოვრებისთვის,
მიდი მესროლე, აღარ მინდა სუნთქვა,
მიდი მესროლე, მომკალი, მიდი! მიდი მომკალი!

თავისკენ მიხმობს საგიჟეთის დერეფანი,
ყოველი კუთხე მისი, ატირდა კალამი,
არ მაქვს თავი, ისევ ირეკება ფიქრთა ზარები თავში,
ჩემი პოეზიაც იძირება როგორც გემი,

ივსება სისხლით ცოდვილი ფურცლები,
მერე ვეძახი ჩემს თავს, ისიც წარსულში
გამეცი ხმა ან შენც მკვდარი ხარ ამ წუთში,
გამიშვით კედლებო, მეტს ნუღარ მაწვალებთ,

აღარ მახსოვს დღე თბილი მზიანი,
არც ის რა მქვია, ცხოველი თუ ადამიანი,
ეს ყველაფერი ცხოვრობს ჩემში,
მიდი მესროლე მომკალი რა,

აღარ მინდა სუნთქვა, მიდი მესროლე აღარ მინდა სუნთქვა!!!

ნუთუ წარსულმა ფეხი მკრა მომავლისკენ და
ტვინსაც აღარ სურს გახედვა წარსულისკენ!!!