ვიდრე დაწერ, ვიდრე გტკივა, ვიდრე გაწუხებს

vidre dawer vidre gtkiva vidre gawuxebs
არაფრის გეშინია ახლა,
მაგრამ გაივლის ამდენი და ამდენი წელი
და დანარჩენსაც ის მოუვა, რაც ბავშვობას მოუვიდა -
დამახინჯდება.

რაც ახალია, ყველაფერი ლამაზია, რაღაცით ლამაზი.
ახალია შენი ჭრილობაც.

ვიღაც იქნებ შეიშმუშნოს, თვალი აარიდოს,
მაგრამ შენ იცი, ლამაზია.

და ვინც თვალი აარიდა, აბა სცადოს, მერე დახედოს,
შეხორცებისას დააკვირდეს, რას ემგვანება.

სიმახინჯე მერე იცის, შეხორცებისას,
ვიდრე ბოლომდე მოშუშდება, და მოშრება,
და ნაოჭებს გადაისწორებს.

და ბავშვობაც ასე იყო: თავიდან - ლამაზი,
მაგრამ ვერა და ვერ მოშუშდა, პირი ვერ შეიკრა,
ისევ ჟონავს, თავს არ გვავიწყებს.

და შენ გახსოვს შენი ბავშვობა.
ან ის რაც გახსოვს, როგორც ბავშვობა.
დაივიწყე.

ცარიელია შენი ბავშვობა, აღარავინ დადის ქუჩებში.
აწვიმს სკოლის ცარიელ მოედანს,
გუბეებს აშხეფებს ცარიელი ველოსიპედი
და სწრაფად კარგავს წონასწორობას,
წვიმს.

ცარიელია შენი ბავშვობა, აღარავინ დადის ქუჩებში.
იქაურები მოკვდნენ და დასუქდნენ,
მოკვდნენ ან დასუქდნენ.
წვიმს.

რაც ახალია, ყველაფერი ლამაზია. და შენი ლექსიც,
ვიდრე დაწერ, ვიდრე გტკივა, ვიდრე გაწუხებს,
ვიდრე მისგან, როგორც სისხლი, მოჟონავს სტრიქონები -
ლამაზია, დაიჯერე, რაღაცით ლამაზი.

ვიღაც იქნებ შეიშმუშნოს, თვალი აარიდოს,
შენ კი იცოდე - ლამაზია.

და ვინც თვალი აარიდა, აბა სცადოს, მერე დახედოს,
უკვე დაწერილს დააკვირდეს, რას ემგვანება.