დაცარიელდა ქუჩები

დაცარიელდა ქუჩები,
შუაღამე შლის ფრთებს,
დაცარიელდა ქუჩები,
ჭადარი ხალიჩას ჰფენს.
ქუჩაში ლამპიონები,
კვლავ დარაჯობენ გზას,
ლამპიონები ქუჩიდან,
გაგინათებენ სახლს.
ნაგავსაყრელთან ძაღლები
ღამეს უთევენ მკვდარს;
ძაღლები ნაგავსაყრელის
თავად ჰგვანანო გვამთ.
აქ ტაქსიმ გაიელვარა,
მუხრუჭს უჭირდა მისს;
შინ მიიყვანა მძინარე
კაცი, ღვინოს რომ სტირს.
აქა-იქ ფანჯრის სინათლე
გამოგიფხიზლებს ძილს;
ეს ვიღას გაახსენდება,
ნახე, რა ხდება ძირს!
დამთავრდა სადღაც ქეიფი,
ძმაკაცებს ლხინი ჰქონიათ;
ახლა ქუჩაში, ჰაერზე,
თავი მტრები რომ ჰგონიათ.
“შენ ვის უგინე დედაო?” -
ჩააფრინდება ქეჩოში,
ქუდს გადაუგდებს თავიდან,
მუშტს უთავაზებს მუცელში.
სხვა დანარჩენთაც ღვინისგან,
წამოეშლებათ ჯაგარი,
“ბიჭო, შენ ხელი ვის ახლე,
ვერა ყოფილხარ მაგარი!…”
უწყალო მუშტი-კრივია;
წიხლსაც იქნევენ შიგდაშიგ;
ხეებში ქარნი წივიან,
ეჰ, მათ ხომ ელიან შინ…
გამშველებლები ჩავიდნენ,
დაიწყო საქმის გარკვევა;
ბრძოლაში ხელი შემოკრეს,
არ იყო კაცის გარჩევა.
კვლავ შფოთისთავმა დაიწყო:
“მისმინეთ! დედა მაგინა!
ვახ, ჩემი დედა ვატირე,
მან დედა როგორ მაგინა?!
როგორ გაბედა საერთოდ…
ჩემს დედას …….. თუ მე ეგ მაგას
მწარედ არ ვანანებინო!..”
ვისმენ ამ სიტყვებს გაბნეულს,
ღამის ქუჩაში ძირს,
და მეცინება დაბნეულს,
ღმერთო, ეს რა ზნე გვჭირს?!
თავად აგინებს დედამისს,
თავადვე ასხამს ლაფს;
სხვისგან იგივე იწყინა,
მიტომ წაადგა თავს.
სანამდე სხისას გავიგებთ,
თავს მოვისმინოთ ჩვენ;
იქნება მერე გადავრჩეთ,
გატეხილ ცხვირს და ნეკნს.
სანამ სპექტაკლი ანშლაგით,
იმართებოდა იქ,
დედა შვილს ტანჯვით აჩენდა,
თავის მაღალი ხმით…
მე კი, იმ წუთას ვფიქრობდი,
ნეტა რად გვინდა ვაჟები -
თუკი თავადვე გვლანძღავენ,
თავად გვწამებენ ცილს,
მათთვის განწირულ დედობას
თვითონ უთხრიან ძირს…
დაცარეილდა ქუჩები…
აისი ხვდება მზეს…
კვლავ გავიღვიძებთ ყველანი,
შევეგებებით დღეს,
და აღარც გვემახსოვრება
ღამის ჩრდილები ზეგ.

ავტორი: მარი ფეტელავა