ორთავეს გულზე გადაგვიარა...

ვერ შევძელ, გრძნობა ვერ გაგიმხილე,
ახლა მწარედ ვგრძნობ,რომ გვიანია,
წრფელ გულს უხდება გრძნობის სიშიშვლე,
რადგან ცხოვრება ერთი წამია.
რადგან არ ვიცით ბედი მდევარი,
დაგვიხურავს თუ გაგვიღებს კარებს,
ვერ ანუგეშებს ქვეყნად ვერავინ
მას, ვისაც სხივი ჩაუქრეს ცაზე...

მთვარემ მზისა და მზემ უტყვი მთვარის
ვერ ამოიცნეს ფიქრის ცრემლები,
ჰო, გალაკტიონ, „ქარი ქრის, ქარი“,
ცრემლიან ფიქრებს მხოლოდ შენ ხვდები.
ახლა მარტოდენ ფიქრებთან რჩენილს
და მოჩურჩულეს სულის სფეროსთან,
მომნატრებია წარსული შენით,
როცა გაუმხელ გრძნობის გვჯეროდა...
მე შენზე ფიქრით შეჩვეულ აწმყოს
სულის საწრთობი ვუწოდე გრდემლი,
მინდა ვიმღერო,სტრიქონებს ვაწყობ,
სტრიქონებს, რასაც შლის ცხელი ცრემლი...

სტრიქონთან ერთად მსურს გულიც დავწვა,
მოუშუშარი არის ტკივილი,
უსიყვარულო სიცოცხლე არ მწამს,
გოლგოთას უდრის ეგ სიმძიმილი...
რად შეგვეშინდა, რად დავიბენით,
უხმოდ უხმობდა თვალებს თვალები,
შენ ერთადერთი იყავ იმედი
სულის, ყალბთაგან განაწამების.
ჩამქრალ ნაპერწკლით ჟამი შეჩერდა,
ჩვენ, ორივენი ახლა სხვასთან ვართ,
ვიცით, ამ ყოფას ჰქვია შეჩვევა
თორემ ოცნებით კვლავ იმ ზღვასთან ვართ,–
რომელმაც ჩვენი ფიქრები იცის,
და იცის უტყვი მზერის იარა,
ზღვამ, რომლის ტრფობით აქამდე ვიწვით,
ორთავეს გულზე გ ა დ ა გ ვ ი ა რ ა...



ია ჯიათელი