თავჩაღუნული მოვდივარ შენსკენ,
მამულო ჩემო, ზაფხულიც მცივა,
როდესაც ოშკის ცრემლიან ფრესკებს
თვალებს უსველებს სხვა ქვეყნის წვიმა.
შევკრიბოთ ქვათა ყველა ნამტვრევი
და ჩუქურთმების თითო კარატი...
კვლავ ესიზმრება ქართულ სატევარს
ჯერ აღზევება, მერე – ღალატი...
წარსულის მტვერში ნაკვალევს ვეძებ,
მამულო ჩემო, ღიმილიც მტკივა,
როდესაც ოშკის ცრემლიან ფრესკებს
თვალებს უსველებს სხვა ქვეყნის წვიმა...
ვანო კორძაძე
მამულო ჩემო, ზაფხულიც მცივა,
როდესაც ოშკის ცრემლიან ფრესკებს
თვალებს უსველებს სხვა ქვეყნის წვიმა.
შევკრიბოთ ქვათა ყველა ნამტვრევი
და ჩუქურთმების თითო კარატი...
კვლავ ესიზმრება ქართულ სატევარს
ჯერ აღზევება, მერე – ღალატი...
წარსულის მტვერში ნაკვალევს ვეძებ,
მამულო ჩემო, ღიმილიც მტკივა,
როდესაც ოშკის ცრემლიან ფრესკებს
თვალებს უსველებს სხვა ქვეყნის წვიმა...
ვანო კორძაძე