გაზაფხულის ყვავილი

გაზაფხულის ყვავილი შერჩენოდა რტოს,
სიო ტოტებს არხევდა, აღარ ჰქონდა დრო,
დიდი მუხის ფესვებში მიმალულა რკო,
თავზე ქუდი სძვრებოდა, არ ინდობდა დრო.
ცა, ღრუბლებით დახუნძლული, მზეზე ზღაპარს მთხოვს,
იქნებ ქარმა დაუბეროს, აღარ მინდობს დრო.
და მეც წვიმის მოლოდინში მივიჩქარი შორს,
იქნებ სადმე შევეფარო, იქ ვიხელთო დრო.
რომ გვერდები ავუჭრელო დაუნდობელ გნომს,
ასე მალე რომ გარბის და არ გვიტოვებს დროს.
სიყვარული ხომ წამია და იმასაც გვთხოვს
“წუთისოფლის სტუმრები ვართ”,
ნუ გაგვწირავ, გთხოვ!

გეგა აბულაძე