მე იასამნებს ისევ მოგიტან

შენ სხვას ამბობ და ფიქრობ სხვა რამეს,
ბაგე გიცინის ტირიხარ გულში.
კვლავ გაზაფხული გაგვიღებს კარებს
და გიჩურჩულებს იმედებს ყურში.

მოვალ, მოგიტან შენს იასამანს,
ნაირფერებად ოთახს მოგირთავ,
არ გითხოვია, თუმც ასე ლამაზს,
მე იასამანს მაინც მოგიტან.

მაინც მოგიტან შენეულ ღიმილს,
სუფთა ოცნებებს და ფერად ფიქრებს,
გადაგავიწყებ დარდსა და ტკივილს,
რომ სიყვარულზეც იფიქრო იქნებ.

მოვალ ისეთი, როგორც მჩვევია,
ბევრი სათქმელით, უთქმელი სიტყვით,
ეს უთქმელობაც მარტო ჩვენია,
ჩვენია, იგი რასაც არ ვიტყვით.

იასამანი აიყრის ტოტებს,
მწარე ტკივილებს ყლორტებში ჩაკლავს
ჩვენც დავწერთ ახალ ცხოვრების ნოტებს
და კარს გავუღებთ გაზაფხულს ახალს.

ნანა მეფარიშვილი