შენ რომ სევდა ჩამიბნიე თმებში...
ქარი ქროდა იმ თებერვლის ღამეს,
ნიამორი...გადავეშვი ხევში...
უჩემობით, ვიცი,გადაგღალე.
მაგრამ არა...მე არ გტოვებ მარტო,
ბროწეულებს უკიდიათ ცეცხლი,
სიკვდილიდან დღეს სიცოცხლეს ვნატრობ...
ჩემო ყველავ...შენთვის,მხოლოდ შენთვის.
ჩვენ გაგვყარა ბედისწერამ ასე,
მიწიერი,მხოლოდ სიზმრად მხედავ...
უჩემობა სინანულით გავსებს,
მე კი ჩუმად მოგეფერო,ვბედავ.
წვიმად მოვალ...დაგისველებ ღაწვებს,
დილის სიოდ მოგეხვევი ყელზე,
ისევ დავწერ ამ უფერო ფრაზებს...
გვირილებად დაგეყრები მკერდზე.
შენ ვერ მხედავ...მე არ გტოვებ წამით,
ცრემლს გიშრობ და ბაგეს ვაფენ ღიმილს,
დამიჯერე...მე არა ვარ მკვდარი,
მარტოდ მდგარი...ტირიფიც კი ტირის.
მაგრამ არა...შენ არა ხარ მარტო...
გაგებედა...იქნებ რამე გეთქვა...
დაგიტოვე ჩემი გული ახლოს,
ჩემი გული...შენს მკერდში რომ ფეთქავს.
შორენა ზაქრაძე
ქარი ქროდა იმ თებერვლის ღამეს,
ნიამორი...გადავეშვი ხევში...
უჩემობით, ვიცი,გადაგღალე.
მაგრამ არა...მე არ გტოვებ მარტო,
ბროწეულებს უკიდიათ ცეცხლი,
სიკვდილიდან დღეს სიცოცხლეს ვნატრობ...
ჩემო ყველავ...შენთვის,მხოლოდ შენთვის.
ჩვენ გაგვყარა ბედისწერამ ასე,
მიწიერი,მხოლოდ სიზმრად მხედავ...
უჩემობა სინანულით გავსებს,
მე კი ჩუმად მოგეფერო,ვბედავ.
წვიმად მოვალ...დაგისველებ ღაწვებს,
დილის სიოდ მოგეხვევი ყელზე,
ისევ დავწერ ამ უფერო ფრაზებს...
გვირილებად დაგეყრები მკერდზე.
შენ ვერ მხედავ...მე არ გტოვებ წამით,
ცრემლს გიშრობ და ბაგეს ვაფენ ღიმილს,
დამიჯერე...მე არა ვარ მკვდარი,
მარტოდ მდგარი...ტირიფიც კი ტირის.
მაგრამ არა...შენ არა ხარ მარტო...
გაგებედა...იქნებ რამე გეთქვა...
დაგიტოვე ჩემი გული ახლოს,
ჩემი გული...შენს მკერდში რომ ფეთქავს.
შორენა ზაქრაძე