ია

‎*ია*

მოსწყდა ია თავის ღეროს გადიფრინა ტრამალები,
არ ჩერდება ქართა რხევა მიაქვს ია გამალებით.

მაგრამ ჯერაც ცოცოხალია ეს ყვავილი, - ეს ბედკრული
და ბრმად მისდევს ქარის რწევას, - ოდეს ვინმესგან ქებული.

ირგვლივ მიმოპნეულია გაზაფხული, -სული ერთი,
საამური სურნელია და ახლოა თითქოს ღმერთი...

გადიფრინა იამ ველი, ბევრი მდელოც გადიფრინა,
ქვეყნად ბევრი კარგიც ნახა, ბევრიც ცრემლით დაიტირა.

რას გაეცნო წუთისოფლად გული დაუნავსიანდა, -
მართალს ჩრდილი მისდგომოდა, მტყუანს საქმით არ სძინავდა.

დასწყდა გული და ინანა წუთისოფლად მოვლინება,
თითქოს უფალს უწყრებოდა მისი შობა რომ ინება.

რომ უმანკო ეს ყვავილი ქვეყნად ვერას გაიხარებს,
რომ სიწმინდე ზეციური მიწად ყოფნას დაინანებს.

გაზაფხული მიიწურა მზე ნაქარგ ველს ყვითელს ამჩნევს,
ია ცრემლებს უზიარებს მაღალ ცაში თავის გამჩენს.

ევედრება: დამაბრუნე, დამაბრუნე შენს წიაღში,
სადაც ყვავის ნება შენი დე ვყვავოდე მეც იმ ბაღში.

სადღაც უწყლო, ცხელ მიწაზე, გახმა ია, - ცად აორთქლდა...
და მიწაზე სამარადჟამს ბნელი სიკვდილი დაობლდა.

ავტორი: მიხეილ ქაშიაშვილი