რად არის ასე, რად არის ასე,
ასე შორიშორს სამყაროები...
მაშინ, როდესაც მზე თვალებს ახელს,
მთვარე იძინებს განმარტოებით...
ასე დაგეძებ ცაშიც, მიწაზეც,
მაგრამ ვერაფრით ვერ მიპოვიხარ...
როცა, შენ, ალბათ, მთებში იზამთრებ,
მე ზღვებზე დავქრი, არ გამოვრიცხავ...
ამბობენ, თურმე იშვიათია,
იშვიათია ბედთა თანხვედრა...
შენ ვარსკვლავეთის ხარ სიმპათია,
მე შორეული მკვდარი პლანეტა...
იქნებ ვხვდებოდით კიდეც ოდესმე,
და ერთმანეთი ჩვენ ვერ ვიცანით...
მე ვიყავ, ალბათ, ვინმე მოლექსე,
შენ გზას გითმობდნენ თაღნი ცისანი...
და მართლაც ვნანობ, რომ ეს სამყარო,
დააქუცმაცეს ასე ღმერთებმა...
მოდი, აბჯარი მინდა ამყარონ,
და დამიმონონ შენმა ხელებმა!!!