გზის პირას თეთრი გვირილა,
ჩამოიმძიმებს თვალებს,
ჩამობინდებას ნათელით
შემოუძღვება მთვარე.
განთიადისას დაფურცლავს
მიწას ყვავილთა თოვა,
კითხვადქცეულა გვირილა:-
''მოვა?! არ მოვა?! ...მოვა!''
ნამში იბნევა ცრემლები,
სხივს გაუგრძელდა სავალ,
თუ არ მოვა და...,ნუმც მოვა,
მაშინ მეც არსად წავალ.
მანანა ფრუიძე
ჩამოიმძიმებს თვალებს,
ჩამობინდებას ნათელით
შემოუძღვება მთვარე.
განთიადისას დაფურცლავს
მიწას ყვავილთა თოვა,
კითხვადქცეულა გვირილა:-
''მოვა?! არ მოვა?! ...მოვა!''
ნამში იბნევა ცრემლები,
სხივს გაუგრძელდა სავალ,
თუ არ მოვა და...,ნუმც მოვა,
მაშინ მეც არსად წავალ.
მანანა ფრუიძე