უსაზღვრო
არ უნახიხარ და-ვინ-ჩის თორემ დაგხატავდა.
არც პიკასოს, არც ვან-გოგს, არც მიქელანჯელოს...
მხოლოდ ჩემი ლექსები აგსახავდა
და გადარებდა მთავარ ანგელოზს....
შენ არ უნახიხარ მოცარტს, არც შექსპირს
თორემ შეიქმნებოდა კიდევ შედევრი!
ახლა ვწერ სიტყვებს, უაზროს, ზეპირს
უბრალოდ გრძნობებს ვეღარ ვერევი!
შენ არ ყოლილხარ ბეთხოვენს მუზად
თორემ არ დაწერდა, სონეტას: მთვარე...
შენ არ ყოლილხარ მეკობრეს ღუზად
თორებ ზღვა იქნებოდა მსოფლიოს არე.
შენ არ უნახიხარ ვარსკვლავს და ზეცას
თორემ არ იქნებოდნენ მშვენიერები!
შენ თუნდაც ცეცხლის ალები გეცვას
ხალხნი არ იქნებოდნენ ბედნიერები!
ხალხი, ამაყია, ჩადიან დანაშაულს,
მეც ჩავდი შენთვის და კიდევ ჩავიდენ!
შენ ჩემი გაგიჟება იოლად ძალუძს
და ჩემი ფიქრებიც სადღაც წავიდნენ...
შენ არ უნახიხარ არც მთვარეს,
არც შემოდგომის ფოთლებს რომ წეწავს ქარი!
არც სიკვდილს უნახიხარ, რომ მპარავს ღამეს
რომ, მორცხვად გამიღო ტაურის კარი!
შენთვის მდაბალია ვარსკვლავთ კარიბჭეც,
რომელშიც ქალღმერთიც მიბობღავს ფორთხვით!
შენ უსაზღვრობა ტკვილს რომ განიჭებს
შენი გოდება სრულდება ოხვრით...
მე შენს სილამაზეს უკნიდან მივდევ
და ათი ათასჯერ ჩავიდენ ცოდვას!
მე მილიონჯერ ვიყვირებ კიდევ
გული გელოდება, აგრძელებს ლოცვას!
არ უნახიხარ იცი? ანგელოზს,
მეც შენს წინაშე ვბრმავდები თითქოს...
რომ ყავდე ხატად, მიქელანჯელოს
მოდილიანი შენს ნახატს ითხოვს!
შენზე არც გაუგია სამყაროს,
არც ვარსკვლავებს უამბიათ ვინმესთვის რამე...
მზემ კი შენს წინაშე თავი დახაროს,
შენ ხომ ზეცა ხარ და გვჩუქნი მთვარეს...
მზეც არ უხდება ზეცას
არც ღამე მომწონს დიდად...
ტანისამოსი ცეცხლის რომ გეცვას
შენ მაინც დარჩები მითად...
შენ არ უნახიხარ ბარბაროსს,
არც მაკედონელს, გაჩუქებდა იმპერიას...
ღმერთმაც შენს წინაშე თავი დახაროს
და ანგელოზებიც ზეციდან გიმღერიან...
შენ არ უნახიხარ არავის ქვეყნად
შენ ღვთაება ხარ, აგავა თითქოს...
და იცი? გეძებ, ვერ გპოვებ ვერსად
და ჩემი სული დღეს სიკვდილს ითხოვს...
ავტორი: ილია ყარმაზანაშვილი
არ უნახიხარ და-ვინ-ჩის თორემ დაგხატავდა.
არც პიკასოს, არც ვან-გოგს, არც მიქელანჯელოს...
მხოლოდ ჩემი ლექსები აგსახავდა
და გადარებდა მთავარ ანგელოზს....
შენ არ უნახიხარ მოცარტს, არც შექსპირს
თორემ შეიქმნებოდა კიდევ შედევრი!
ახლა ვწერ სიტყვებს, უაზროს, ზეპირს
უბრალოდ გრძნობებს ვეღარ ვერევი!
შენ არ ყოლილხარ ბეთხოვენს მუზად
თორემ არ დაწერდა, სონეტას: მთვარე...
შენ არ ყოლილხარ მეკობრეს ღუზად
თორებ ზღვა იქნებოდა მსოფლიოს არე.
შენ არ უნახიხარ ვარსკვლავს და ზეცას
თორემ არ იქნებოდნენ მშვენიერები!
შენ თუნდაც ცეცხლის ალები გეცვას
ხალხნი არ იქნებოდნენ ბედნიერები!
ხალხი, ამაყია, ჩადიან დანაშაულს,
მეც ჩავდი შენთვის და კიდევ ჩავიდენ!
შენ ჩემი გაგიჟება იოლად ძალუძს
და ჩემი ფიქრებიც სადღაც წავიდნენ...
შენ არ უნახიხარ არც მთვარეს,
არც შემოდგომის ფოთლებს რომ წეწავს ქარი!
არც სიკვდილს უნახიხარ, რომ მპარავს ღამეს
რომ, მორცხვად გამიღო ტაურის კარი!
შენთვის მდაბალია ვარსკვლავთ კარიბჭეც,
რომელშიც ქალღმერთიც მიბობღავს ფორთხვით!
შენ უსაზღვრობა ტკვილს რომ განიჭებს
შენი გოდება სრულდება ოხვრით...
მე შენს სილამაზეს უკნიდან მივდევ
და ათი ათასჯერ ჩავიდენ ცოდვას!
მე მილიონჯერ ვიყვირებ კიდევ
გული გელოდება, აგრძელებს ლოცვას!
არ უნახიხარ იცი? ანგელოზს,
მეც შენს წინაშე ვბრმავდები თითქოს...
რომ ყავდე ხატად, მიქელანჯელოს
მოდილიანი შენს ნახატს ითხოვს!
შენზე არც გაუგია სამყაროს,
არც ვარსკვლავებს უამბიათ ვინმესთვის რამე...
მზემ კი შენს წინაშე თავი დახაროს,
შენ ხომ ზეცა ხარ და გვჩუქნი მთვარეს...
მზეც არ უხდება ზეცას
არც ღამე მომწონს დიდად...
ტანისამოსი ცეცხლის რომ გეცვას
შენ მაინც დარჩები მითად...
შენ არ უნახიხარ ბარბაროსს,
არც მაკედონელს, გაჩუქებდა იმპერიას...
ღმერთმაც შენს წინაშე თავი დახაროს
და ანგელოზებიც ზეციდან გიმღერიან...
შენ არ უნახიხარ არავის ქვეყნად
შენ ღვთაება ხარ, აგავა თითქოს...
და იცი? გეძებ, ვერ გპოვებ ვერსად
და ჩემი სული დღეს სიკვდილს ითხოვს...
ავტორი: ილია ყარმაზანაშვილი