ფერადი ფანქრებით

ცხოვრებას რამდენი ფერი აქვს არ ვიცი,
ვიფიქრე, ვიდრემდის ლანდივით გავქრებით,
ხან ჭრელა –ჭრულა და ხან, შავი ჩავიცვი,
ყველაფერს ვხატავდი ფერადი ფანქრებით.

რამდენი ზღაპარი მოვხატე მზის სხივით,
ოცნებას ვკითხავდი, ახდები როდისო,
ქუჩაში გამვლელი კვდებოდა სიცილით,
შეხედეთ, შეხედეთ ფუფალა მოდისო...

იწილო–ბიწილოს თამაშით გავერთე,
დავხუჭე თვალი და მზე სადღაც ჩავიდა,
ის, ვისაც მინდოდა გრძნობებით გავეთბე,
მორჩაო თამაში, მითხრა და წავიდა.

ვხატავდი სამყაროს იოლს და დარიანს,
ვარსკვლავებს ფერები ვერაფრით ვაკმარე,
ვეძებდი გულმრთალს, კეფაზე ხალიანს,
მოვძერწე, საჩემო ფერებით ვატარე.

ფუნჯებმა არია სამყარო ფერებში,
და ვიდრე გზებიდან ლანდივით გავქრები,
დღეს ისევ ბავშვივით დათხუპნულ ხელებში,
მიჭირავს, ოცნების ფერადი ფანქრები.

ნანა მეფარიშვილი