პოეტებმა სხვანაირი სიყვარული იციან
თეთრ ფურცელზე სტრიქონი ხტის,
ერთგულების ფიცია?
პოეტებმა სხვანაირი,
სიყვარული იციან.
ჩემი გული საით მიჰქრის?!
თითქოს ფრთები შესხმია,
ამოსუნღქვას რომ მოჰყვება,
ალბათ გრძნობის ლექსია.
ისევ ვებრძვი, ვიღაც დემონს,
ვებრძვი დემონს, შავფრთიანს,
ო, ეს სული დარდით სავსე,
ღამემ სად არ ათრია.
მერე სადღაც დრო შეჩერდა,
შეწყდა წამი, საათი,
ახალ ცეცხლს და ახალ ვნებას,
გაჰყვა ფიქრი ტაატით.
სიყვარულში ვეჯიბრები,
გალაქტიონს, ტიციანს,
პოეტებმა სხვანაირი
სიყვარული იციან.
გრძნობა ზეცას მივაწვდინე,
მწველი, ცეცხლის ალებით,
მინდა სული დავასვენო,
უღმთოდ განაწვალები.
მზეს, რომ მიწვდა, ამიტაცა,
ჩემი მუზის კვიცია,
გულმა გული უცებ იცნო,
შენსკენ გამოიწია.
ამგვარ გრძნობას, ალმოდებულს,
კოცონად რომ აეშვა,
მოკვდავი ვერ გაუგებდა,
ასეთ ცეცხლს და კაეშანს.
ფიროსმანმა ვარდით მორთო,
აივნები, ქუჩები,
კვლავ შენს სახელს ჩურჩულებენ,
თრთოლვით ჩემი ტუჩები.
მოკვდავი ვერ გაუგებდა,
ამ რიდსა და ამ კრძალვას,
არ მსურს ისევ ოცნებების
და გრძნობების დაკრძალვა.
საგულეში გული მითრთის,
შეშინებულ ბავშვივით,
ცაში ხტიან სტრიქონები,
გაუხედნავ რაშივით.
ამოვარდნილ ყველა სიტყვას,
ალმოდებულს გრძნობებით,
კვლავ ნაცარი მიაყარეს,
დიდი თავგამოდებით.
ვერ გაუგეს გალაქტიონს,
ვერ გაუგეს ტიციანს,
”სულელებო”! პოეტები,
სულ სხვა ცეცხლით იწვიან.
დალი ყარაულაშვილი
2012 წელი.
თეთრ ფურცელზე სტრიქონი ხტის,
ერთგულების ფიცია?
პოეტებმა სხვანაირი,
სიყვარული იციან.
ჩემი გული საით მიჰქრის?!
თითქოს ფრთები შესხმია,
ამოსუნღქვას რომ მოჰყვება,
ალბათ გრძნობის ლექსია.
ისევ ვებრძვი, ვიღაც დემონს,
ვებრძვი დემონს, შავფრთიანს,
ო, ეს სული დარდით სავსე,
ღამემ სად არ ათრია.
მერე სადღაც დრო შეჩერდა,
შეწყდა წამი, საათი,
ახალ ცეცხლს და ახალ ვნებას,
გაჰყვა ფიქრი ტაატით.
სიყვარულში ვეჯიბრები,
გალაქტიონს, ტიციანს,
პოეტებმა სხვანაირი
სიყვარული იციან.
გრძნობა ზეცას მივაწვდინე,
მწველი, ცეცხლის ალებით,
მინდა სული დავასვენო,
უღმთოდ განაწვალები.
მზეს, რომ მიწვდა, ამიტაცა,
ჩემი მუზის კვიცია,
გულმა გული უცებ იცნო,
შენსკენ გამოიწია.
ამგვარ გრძნობას, ალმოდებულს,
კოცონად რომ აეშვა,
მოკვდავი ვერ გაუგებდა,
ასეთ ცეცხლს და კაეშანს.
ფიროსმანმა ვარდით მორთო,
აივნები, ქუჩები,
კვლავ შენს სახელს ჩურჩულებენ,
თრთოლვით ჩემი ტუჩები.
მოკვდავი ვერ გაუგებდა,
ამ რიდსა და ამ კრძალვას,
არ მსურს ისევ ოცნებების
და გრძნობების დაკრძალვა.
საგულეში გული მითრთის,
შეშინებულ ბავშვივით,
ცაში ხტიან სტრიქონები,
გაუხედნავ რაშივით.
ამოვარდნილ ყველა სიტყვას,
ალმოდებულს გრძნობებით,
კვლავ ნაცარი მიაყარეს,
დიდი თავგამოდებით.
ვერ გაუგეს გალაქტიონს,
ვერ გაუგეს ტიციანს,
”სულელებო”! პოეტები,
სულ სხვა ცეცხლით იწვიან.
დალი ყარაულაშვილი
2012 წელი.