ფიქრებმა სულის საბნის ქვეშ
თრთოლვა დაიწყეს ვედრებით.
მთვარის სილუეტს თვალებში
ისე აენთო ნათელი,რომ
ქარის ქროლვა ხანდახან
ლოცვა მგონია მშობელის.
შავ როიალს კი აყრია ულამაზესი
აკორდი და გაბნეულან სივრცეში
სიცოცხლის შარავანდედით.
შენს მონატრებას ვჩურჩულებ
სევდანარევი ფიქრებით,
ზღვის მოლივლივე ტალღებთან
მინდა მოვიკლა წყურვილი.
თუ შემიყვარდი რა გზა მაქვს,
გთხოვ პატიებას უძლური,
შენი აჩრდილი გავხდები
მიყვარხარ!! ნუ მეკითხები...
შენს თმებზე,მხრებზე,თვალებზე,
ჩემს ამბორს გამოგიგზავნი,
გარეთ ისევ წვიმს...იწვიმებს,
შორსა ხარ...მე მენატრები....
ვჩურჩულებ სევდანარევი ჩურჩულით....
ფიქრებმა სულის საბნის ქვეშ
თრთოლვა დაიწყეს ვედრებით.
/ მ.დავლაძე /